Yavru Tarzan

olanlar

2011-12-05T20:46:00.001+02:00

- onlar, kendilerini bende görüp benden nefret ediyorlar.
- ben, onlarda kendimi görüp onları çok seviyorum.
- tanrı artık beni kurtarsın.

+18 - 030

2011-11-28T14:51:00.001+02:00

'030' by The Good The Bad (UNCUT) from 030 on Vimeo.

Herhalde gitarın performansından memnun kalmadı ki ööyle atarlı bir çıkış yaptı, bilemiyorum, gitara üzülmedim değil.

rocks

2011-11-19T10:37:00.001+02:00

Güzel Haber ???!!

2011-11-15T12:40:00.001+02:00

-Evet!! Bundan sonra Yavru Tarzan keyfini mobil de yaşayabilin diye pasif olan mobil özelliğini aktifleştirdim! Okurum, yabancı diyarlardayken bile kendini evinde hissedebilsin diye iki dakikamı ayırıp onca şablon içinden aslına en yakınını seçtim!!!? 

-Tabii ki çok sayın Tarzan mobil hayatın da bir parçası olmalı.

-Maşalla.

-O yüzden değerimi bilin bence.

-Arivederçi.

eğer bir gün beni terk edersen ben de seninle gelebilir miyim?

2011-11-15T10:48:00.001+02:00

-Lüdvennn... 

-Ahahah, ben bunu yeni duyuyorum.Ya da unutmuşumdur belki, bilemedim.

-Güldüm ama.

-O değil de buuuu blogırın yeni arayüzünde "yeni blog" tuşu çok böyle stratejik bir noktada gibi geldi bana. Ya da belki blogır bana bir şey söylemeye çalışıyordur, bilemedim. 

-Arkadaşlar, Tarzan hala mesajı alamadı, bence tuşu biraz daha büyütmemiz, kocaman yapmamız hatta sayfanın tam ortasına kırmızı harflerle, evet evet... haşşşöylee...

-Bananelan!

-Bir önceki giriyi elbette saat yedide yazmadım. Zaten o yazıyı yazarken içiodum lan, ne alaka ayık kalmamak?! Zaten ertesi gün hasta oldum ben. Yumurta attım. Pms de derler. Nasıl bir kafadaysam artık, saaaaat yedide sanki ayıkmışımcasına. İnanmayın lan!

-Çok sarhoj da değildim.

-Saat yedide uyuyodum ben. 

-Bi arkadaşım, yea Tarzan ne zaman konuşsak hep içiyorum diyosun, niye fln yaptı.

-İlgilenmedim.

-Allah Allah, neyse.

-Neyse, bugün doğum günü olanınız varsa, çok kutlayasım geldi. Hiç de senin doğum gününü kutlamıyorum, ne vefasızım lan ben, kendimden utandım şu an okur, iyi ki doğdun lan!

-Bence şu tuşu biraz daha mı büyütsek acaba, tam sayfa mı yapsak, arkadaşlar!

-Saygılar.

Ayık

2011-11-13T07:00:00.000+02:00

-Bi Lily Allen videosundaki özgür takım taklavatımdır belki! Hediye kutusu kıyafetinin altında, taytın içinde, kımıl kımıl, merhaba dünya!

-6 haftadır çöpe atılmayı bekleyen huzursuz bira şişesiyimdir, belki daha uzun süredir oradayımdır ya da belki bira şişesi değilimdir.

-Ya da içi su dolu eski şarap şişesiyimdir. Yanındaki hala şarap dolu olan yeni şarap şişesine bakıp iç geçiriyorumdur, şanslı mıyım yoksa şanssız mıyım, bilmiyorumdur.

-Türkçe ve İngilizce bilmeyip hiç bilmediği bir semtteki PTT'yi bulmak durumunda kalan 50 küsür yaşındaki uzun boylu, kemikli suratlı,  kıyafetleri pekkk de parlak görünmeyen Fransız hanımefendisinin huzursuzluğuyumdur, Kozyatağı'nda kim bana ne yapacak bilmiyorumdur ama PTT'yi aradığıma emin fakat başka her konuda şüphede, hem de Fransızca!

-Gittiğini sanıp aslında terkedilenimdir.

-Aptal mı sanıyorsunuz siz beni, diye bas bas bağırırken ne kadar aptal olduğunu bilemeyen.

-Cumartesi gecesi ayıklığıyımdır; telefon çalmamıştır, plan yapılmamıştır, havanın soğuk ve yoldan geçenlerin olup da her akşam geçenlenlerin görünmediği zamanlarda bir şiir ilhamıyımdır. Şiir yazdıracağım, belki yazdırırm da kime okutacağız? 

-Kime? 

-Geride kalan son on yıla bakıp eğer aptalca aşık olmasaydım ve kendim hariç başka her şeyi düşünmüyor olsaydım acaba ne yapardım diye kendine kendine sorup bir cevap alamayan kızın kaderiyimdir; Lily Allen klibindeki taşaklar kadar neşeli, bira şişesi kadar huzursuz, su  dolu şarap şişesi kadar mutsuz, PTT'yi arayan Fransız kadar şüphe dolu, terk hikayeleri ve aptal sorular ile örülü, bir cumartesi akşamı ayıklığı kadar acı devasa bir yalnızlık!

-Yine sen şahitsin Tarzan.

-Tanrı kimseyi cumartesi gecesi ayık bırakmasın.

-Amen.

-Öpüyorum.

Bayramsal

2011-11-06T17:26:00.002+02:00

-Kuşkusuz bayram coşkumuz, bayramla gelen tatil günü sayısı ile doğru orantılı.

-Milli bayramlar büyükler arasında kutlanmıyor, di mi lan? Büyükler?! Kaç taneniz dedesinin cumhuriyet bayramını kutluyor? Bilemiyorum gerçi, bir gazi dedem olsaydı durum farklı olabilir miydi?

-Ya da Ankara'da üst düzey memuriyet sahibi bir babam olsaydı, bilemiyorum? -on yıl öncesi içün- 

-Hayır milli duygular içinde, milli bayram-dini bayram karşılaştırması yapmıyorum. Teyzemi ararken, lan acaba cumhuriyet bayramında arasam nasıl tepki verirdi, diye düşündüm bugün. Şaşırır ve bozuntuya vermeden teşekkür ederdi. Da garip gelirdi kesin. Ailede böyle bir gelenek yok. Aradığınız geleneğe ulaşılamadı. 

-Ben bazı milliyetçi kokulu arkadaşlarımın milli bayramlarını da kutluyorum gerçi. Daha geniş bir milli bayram kutlaması yapsam adım faşiste çıkabilirdi ama bence. Pis laik! Pis laique!!! Bazı boş hezeyanlar içinde olduğum düşünülürdü. Vatan, millet, Sakarya diyerek nereye varacaksın Yeeavru Tarzan, denirdi kesin.

-Milli bayramlarımız çocukluğumuza hapsedilmiş çünkü. Bir dini bayramın aile sıcaklığı yok. Nerede o eski bayramlar hüznünü ucundan kıçından yakalıyor. Siyasetten kaynaklanan soğukluk da bulaşmış. Milli bayramlarla birlikte anılan kavramlar sahipsiz kalmış, boşaltılmış; taşlaşmış bir ilkokul şiirinden öteye gidememiş. 

-Yeaaani, bir dini bayramın mutluluğunu getirememiş.

-Kendimi çok Ertuğrul Özkök gördüm, böght.

-Bilemiyorum, ama buna hüzünlendim bugün.

-Sonra kendi sıcak çikolatamı kendim yapiym dedim. Çikolataları su dolu bir kabın içindeki başka bir kapta eritip sos kıvamına getirdim. Bazıları tarçınla kaynattığınız sütün içinde mümkünse rendelenmiş çikolatayı eritin diyor ama kısıtlı yemek yapma tecrübelerime dayanarak söyleyebilirm ki süt, muhtemelen çikolatanın erime hızından çok daha hızlı pişecektir. O çikolatalar eriyene dek süt yanabilir bence. Kısık ateşte olayı devam ettirmek mantıklı bir cevap olabilirdi. Neyse, sittiredip çikolatayı ayrı, sütü ayrı ısıtıp daha sonra birleştirip mümkünse biraz daha ısıtmayı daha mantıklı buluyorum. Bence siz de öyle yapın. Tarçın ve karabiber, kuşkusuz eklenmeli. 

-Ama tabi milli bayramın soğuk kalıplarla kutlanması dini bayramın suçu değil. Dindarların bile suçu değil.

-Ben hatayı daha çok elitistliğimizde buluyorum. Bu noktada elitistlik tarihimize eğilmekte yarar var. Biz bu toplumdan nasıl uzak kaldık? 

-Yanlış soruyu sormuş da olabilirim. Belki de "biz" yoktur da "benim gibiler" vardır ve "benim gibiler" hiçbir durumda "biz" olamayacak kadar birbirine uzaktır. "Benim gibiler" daha birbirine yaklaşamazken topluma nasıl ulaşacaktır?

-Burada toplum kim oluyor acaba? 

-Merhaba elitisizm! "Sen" olmayan herkesi toplum ilan ettin Tarzan!! Oryantalizm has just appeared!

-O zamaaaaan; biz birbirimize nasıl bu kadar uzak kaldık?

-Oryantalizmle alakalı en hüzünlü noktalardan biri şuydu; Avrupalılar, oryantalizmi aştıklarını düşündüklerinde bile oryantalist bakış açısını bir kenara bırakamıyorlardı. 

-Batılı yöneticilerimizde de durum bu gaaleba. Doğuyu anladığımızı söylerken bile doğu-batı ayrımını yapıp doğuyu ötekileştirmeye devam ediyoruz. Baltıklarda da vardı aynı sorun. Siz Kuzey Avrupalılarrr, diye başlayan bir cümle kurduğunuzda bile sinir oluyorlardı. Çünkü Kuzey Avrupa, Rusya demekti ve Rusya demek ötekileştirmekti. 

-Milli bayramlara "resmiyet" katmamalıydık belki de. Bayram dediğin, ailece-cümbür cemaat kutlanırdı; tıpkı dini bayramlar gibi. Geleneklerine ölümüne bağlı bir milletiz, bir gelenek oluşturmalıydık. Gelenek nasıl oluşacaktı; bkz. dini bayramlar! Belki, dini bayramlardan öğrenecek çok şeyimiz vardı ama beceremedik.

-Çorba yapmayı iyice öğrenmem gerekiyor.

-Mutlu bayramlar efendim, salıncakla.

Bayrak as!

2011-10-31T00:46:00.000+02:00

-As as.

-Düzgün ölçülerde bile değil galiba... skym.

-Geç olmadı mı? Oldu. 

-Ülkemi iyisiyle kötüsüyle seviyorum. İyisiyle hepimiz seviyoruz da kötüsüyle seven adam sayısı az ama bi deneyin çogzel olacak. 

-Bi bağırmayın kulağımın dibinde lann misal.

-O değil de kafanız güzelken buuuu blogırın şifresini bi kerede girmeyi başarabiliyor musunuz, onu merak ettim.

-Yani yine de anlamaya ve çözmeye çalışmak lazım, olumlu tutum önemli. Bu. Yedi saat terör operasyonlarımızı, deprem ve bilimum milliyetçi tuhaf tepkileri, resmi olmayan 29 Ekim kutlamalarımızı anlatıp bu sonuca varacaktım amk uğraşamadım bile. 

-Yaani, bir bayrak asacaksın ve düzgün ölçülerde bile değil, bu mu yani?

-Ben, uzun süredir, bir şeyler anlatmaya çalışmaktan vazgeçtim. Valla bak. Bloğu da bi yere -bir konuya demek istiyor da hafif çakır, o yüzden- yönelticem artık. Karikatürist biyografilerine yöneliym mesela. Biz karikatüristlerimizi çok boşluyoruz. Bir Piyale Madra yazısı yazacağım hala.

-Zaten daha neler yapmayacağım ki!

-Aşk acısı kötü şey.

-Ama çok ciddi, hoş plannarım var bilog. Tarzan.  

-Ne yapacağım bi sayayım, dur dur, vazgeçtim saymıyorum. Saydım da manasız geldi, sildim.

-Onun bunun öyküsü, benim gibi ona buna öykü yazıp ayar çekmeye çalışan biriyle karşılaştım, görüş alanım bir nebze daha karardı.  

-En güzeli içmek. Valla.

-Da odaklanacağım konuyu bulamadım da bi yandan. Karikatürist biyografileri de şimdi çat diye çıktı. Başka olmayacak fikirlerim de var. Ama temelde bulamadım. 

-Ekşi'de akbank caz radyosu çalıyor, dinleyin yeah. Hatta Akbank Caz Fest bitince de çalsın bööle lan, napsak?

-Bu son yazdığım Kadıköy Turu isimli hikayemden elbette hoşnut değilim. Hayal ettiğim şehir ruhu bile değildi anlatılan ama anlatıp kurtulmak zorundaydım. Bazen hikayeler böyledir, kendilerini zorla yazdırırlar. Nitekim kendisi kafamı skti. Göya üzerinden geçeceğiz sonra. Hangi sonra?!

-O değil de içip uyumak için hazırlık yaptım. Nebliym tuvalet muvalet her şeyi hallettim. Saati kurdum falan. Şimdi içip direk yatağa gitçem. Bu. Bence şahane pilan. Evet.
-Öpiym.

buz

2011-10-27T14:34:00.000+03:00

buz

olacak bunlar bebeğim.
anıları üzerine gelecek.
hayaletleri her köşe başından silinirken,
el sallayacaklar hüzün içinde, buradaydık, diyecekler.
ve şuradaydık.
ve işte şu köşede beklemedi mi beni?
şu bahçede son biramız.
ve el ele tutuşan çiftler gözüne batacak.
yaşlar ve yaşlar.
duvarlar ve sorular.
şimdi şeytana dönüşmüş o güzel hayallerin,
karşına dikilecekler, biz neden harcandık, diye!
tamam bitti, diyeceksin, kendine sarılırken,
kucağını acı ile dolduracak iki kişilik battaniyen.
yetmeyecek; gelin bakalım, diyeceksin, tüm acılarına.
yatağımı size açtım, gelin bakalım!
olmayacak.
boşluğuyla el ele, sokaklarda, bin türlü hesapla meşgul,
hataların ağırlığıyla sabit.
kara kış, kaskatı, buz!

boşvereceksin.
ve boşvereceksin ki...
ancak boşverebilirsen...
ve ancak kendini affedebilirsen...
geçecek, gidecek ve birer çizgi izi kalacak,
bu buz gibi acıların.

-Yok, bunalımda değilim. bu şiiri öölesine yazıp sadece sözlüğe bırakmıştım. Sonra bugün özlediğimi farkettim.
-Şiiri.

Ankara'ya yakışan karlar

2011-10-22T10:57:00.001+03:00

Ankara

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar.. 
asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar... 
kimse keman çalmaz belki ama 
çok keman çalınsın balolarında 
diye yapılmış 
gri sisli binalar... 
alnının ortasında 
ciddi bir devlet asabiyeti. 
çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar, 
bu zulüm bu sevda bitmezmiş sevmek 
bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş! 
(biz bir şeyi delicesine severiz 
ama tanrım neyi?) 
kahve önü çatlak mozaik 
bel kemiğine tehdit 
kürsüler üstünde 
çok sigara içen 
öğrenciler 
bir daha asla yaşayamayacağı 
aşkları teğet geçerken 
hep onu sevmeyenleri severek 
hep onu sevenin gözlerinden 
kalabalıklara kaçarak 
karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara, 
yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını 
bir izmirli güzele dayatmak varken 
(hep kardeş olacak değiliz ya, 
yaşasın halkların sevgililîğî!) 
soyut bir sevdaya 
beşik kertilmiş olan 
dağda çoban, 
şehirde şark çıbanı sayılan, 
fırat'ın büyük elleri 
ararat'ın kız yelleri 
cilo'nun derin nefesleri 
hülasa kente hukuk mukuk okun 
mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş 
anadolu çocukları, ankara' ya öyle yakışırdı ki kar 
asfaltlar ışıldar, 
buz tutardı resmi yalanlar 
(belki balkona kar seyretmeye çıkar diye 
sevdiğimiz kızlar 
çok dibimiz donmuştur ve çoğu zaman 
bu kar mevzuu 
kızlara yeterince ilginç gelmemiştir 
hiçbir şey kapalı bir dükkan kadar 
hüzünlü gelmez insana 
ankara'da, 
yoksa bugün bir hayat 
yaşanmayacak mı duygusu çöker bütün bozkıra. 
kimse keman çalmaz belki 
belki bu fiim hiçbir zaman 
o kadar fiyakalı olmayacak ama 
hiçbir lahmacunda 
o okul yolundaki üçüncü sınıf lokantadakinin 
tadını vermeyecek bir daha 
çok daha iyilerini yedim sonra 
bizzat urfa'da hatta 
ama hiçbirinde 
o kadar aç oturrnadım sofraya 
Ankara'ya 
öyle yakışırdı ki kar 
çok yabancı bir soluk duyulur bazı 
bilinmez bir dilin ıslığından 
anla ki sıkıldı bizim konsolosluktaki konuklar 
öyle deme Ankara'yı sevmeyene bir zulümdür 
bu kadar insanın neden ankara'yı sevdiğini anlamadan 
ankara'da yaşamak 
yollarına hep sevdiğimiz insanların 
adlarını vermediler ama biz her duvara 
bilvesile onların adını yazarak yaşadık 
kül ve betondan mürekkep 
yaşadıkça yaşanılası gelen 
o tuhaf bozkır kokusunda. 
aAkara'ya öyle yakışırdı ki kar. 
asfaltlar ışıldar... 
bir günden bir sürü gün yapan 
mesai saatlerinde hiçbir şey yapan 
hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan 
rakıyı bol sulu içen 
dokunmasın için deği! 
çabuk bitmesin dîye devletimin tekel rakısı, 
hep kağıtlara bakarak, 
hep kağıtlardan bakarak 
hem neşet ertaş' ı hem bülent ersoy' u 
aynı anda sevmeyi başararak, 
karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı 
çok beğenmeyerek ama 
yine de bu tasarrufunu takdir ederek 
boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken 
hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi 
yürüyen... 
memurlar....... 
Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar.. 
asfaltlar ışıldar, 
buz tutardı resmi yalanlar... 
biz, şimdi kapalı birr kuruyemişçi 
dükkanının -ki bütün plan kar altında 
tuzsuz ay çekirdeği çitileyip 
yanı sıra bafra içmektir- 
kötü ışıklandırılmış vitrininden 
umutsuzca içeri bakan, 
kimliği gereğinden fazla sorgulanmış, 
merhabadan çok çıkar ulan kimliğini denmiş, 
-yani sistem kendi verdiği kimliği 
zırt pırt geri istemektedir- 
doğduğu yer yüzünden 
doğuştan kavgacı zannedilen ama 
pek çoğu kavgadan nefret eden 
kavgacı esmer cesur korkak 
çoğu kürt çoğu türk çocuklardık... 
ankara'ya öyle yakışırdı ki kar.... 
ha sonra belki ahmed arifin aklına 
hiçbir şairin aklına gelmeyecek 
-çünkü hiçkimse bir daha Ankara' yı 
o'nun kadar sevemeyecek -bir şiir islenir: 
kar altındadır varoşlar 
hasretim,nazlıdır Ankara..... 
ustam yine sen bilirsin ama 
hangi aralıkta bir şair ölmüşse 
işte o,en netameli aydır bence. 
Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar... 
asfaltlar ışıldar... 
yalanlar... 
şimdi ve sonra ne zaman Ankara'ya kar yağsa 
elim gönlüm, çocukluğum buz tutar.

Yılmaz Erdoğan

--iyiymiş--

İkimizin yerine

2011-10-12T21:45:00.000+03:00

- ... bana hediye bırak bütün şekeeeerleri, ben yalarııım ikimizin yerineeeee...

-Neyse yea, Maslak'ta bir öküz ve bir ineğe rastladım. Yok hakikaten, gerçekten, bir inek ve bir öküz, gayet ne yaptıklarını biliyormuşçasına bir edayla önümden geçip gittiler, bence şahane bir olaydı.

- Behzat Ç.-Seni Kalbime Gömdüm, geliyor evet. De sanki film olarak da başka Behzat Ç.'ler olacakmış gibi olmuş. Millet ismi beğenmemiş, ben çok beğendim. Niye ki, Behzat zaten bir şeyleri falan kalbine gömecek bi insan en nihayetinde... falan. Cansu Dere'den pek hoşlaşamadım fakat. Olabilir.

-Nuri Bilge Ceylan filmleri çok sıkıcı olur diye düşünen sevgilisini Bir Zamanlar Anadolu'ya gitmeye ikna edemeyen bir hatunla ilgili filme gittik. Ben öyle, herkesin; muuuhtemelen çok sıkıcı olur, dediği atraksiyonlara Cüneyt Arkın'ın yamulmuyorsam Malkoçoğlu olup da kaleden atlaması gibi atlayan bi insanım. Romeo ve Juliet'in oyununa da öyle atlamıştım. Zaman zaman kendimi sevmiyor değilim. Fakat film çogzeldi. Bayaa güzeldi. Kült olacak, dedim çıkarken. İçimden. Dışımdan söylemek için vakti erken buldum. Bilemiyorum.

-Geri dönsene yeaaaa!

-Hayır, sen değil, senden bir öncekine sesleniyorum.

-Pratikte iki önceki olacak tabi ama teoride bi önceki????!

-Ondan sonra, yok ben kaltak değilim, ben öyle değilim, ben şöyle değilim.

-Bırakkkk...

-Dönmeyin hiçbiriniz, iyi böyle amk.

-9gag.com var, bilin bence, baya şahane. 4chan'in bir hali.

-Patron, sana cheesecake aliym, dedim, oradan 1994'te NewYork'ta ilk yediği çiiizkeyk'e gittik ve bi 10 dakika geri dönemedik amk, bundan sonra hep milföy alacağım, ağzını açan n'olsun!

-Dedim ama bi ümitle kendime aldığım çiiizkeyk'in ucundan verdim, belki senelerdir aradığınız çiiizkeyk budur, dedim, denedi ama maalesef cnm maalesef bebeğim, dedi, benim yarım kiloluk yerinde sanki jöleymişçesine sallanan çiiiizkeykim değil bu, dedi ve hüzünle milföyüne geri döndü. 

-Maslak'ta, o inek ve öküz ikilisinden önce, plazanın birini ararken, yol sorduğum motosikletli abinin, bayadır da kimseye abi demiyorum yannız, beni aradığım plazaya kadar götürmesi var bi de. Hava da çok güzeldi ve püfür püfür gittik.

-Merhaba, ben Maslak ve bugün Tarzan içün küçük sürprizler hazırladım. 

-Karga, meğer zamanında yanmış ve duvarları o yangından beri  yenilenmemiş. Yaaa yaa. Bu ayın Karga Mecmua'sında Karga'yla alakalı bilinmeyen her şey, yine çok şahane, Karga'ya gidip tüm ekibi kucaklayasım geldi yeminlen. -ekşi'ye yazmış olabilirm- -daha yazmadım ama yazcam galeba-

-Çogzelsiniz amk!

-Alçağız hea. Geçenlerde adamın biri bana aşağı yukarı şöyle bir şey saçmaladı; yoksa yabancıların teninde bıraktığı izler benm ruhunda bıraktığım izleri sildi mi vs vs vs... skiym. Yani skmiyim aslında, o değil de hoşlandığım adam böyle saçmalasa öperim, yatağa atarım belki vs vs de işte böyle bi aptal söyleyince skiym diyorum.

-Belki ciddi.

-Belkisi falan yok, adamın ne mal olduğunu biliyorum, da en son saaaanki her şeyi yanlış anlamışım gibi konuştu, şüpheye düşüp kendimden utandım. Ahahah. Bazı ters köşeler... falan sttredin ama öyle bir şey var. Lütfen, saaadece sevilen adam saçmalayabilir.

-Tabi ruhum-ten-iz-miz... o tellerde saçmalamasa iyi olur. Ya da neyse.

-Neeeeyse hakkaten.

-Saygılar.

Bir Şehir Ruhu Hikayesi; Kadıköy Turu

2011-10-12T21:38:00.003+03:00

Vee, Yavru Tarzan hüzünle sunar;
Bir Şehir Ruhu Hikayesi;

KADIKÖY TURU

Ruhum zaten sokaktaydı.

Kadıköy otobüsü, E-5'in ya da yeni ismiyle D-100'ün sonundaki virajı keyifle aldı. Hava kapalıydı, üzerimdekiler inceydi, yağmur yağsa sırılsıklam olup üşütürdüm belki ama olsun, yine onun için ya da onun yüzünden  hasta olmaktan korkmuyordum. Maalesef dışarda olmalı ve acımı çekmeliydim. Hiçbir şey bundan daha önemli değildi.

Otobüsteyken,  KKR, diye içimden seslendim, sen yine muhteşem bir adamı mahvetmişsin! Ne istedin lan güzelim adamdan!

-Benimle alakası yok, diye cevap verdi, kaçtığını hissedebiliyordum.

-Gel yeeeah, diye kükredim yine içimden, saniyesine yanımda belirdi.

-Benimle alakası yok, dedi tekrar, bir şeyleri dağıtmış yavru köpek bakışları, kumral, mavi gözlü, boyu çok uzun değil, salaş kıyafetler, paçaları çamurlu. Hayal ettiğim KKR'nin gözleri kahverengiydi aslında.

-Olurum istersen, dedi, hayır olamazdı ama yalanlarına alışmıştım. Cevap vermedim, biraz takılmamız lazım seninle, dedim.

-Takılmasak?

-Berbat durumdayım yav!

-Ama bugün cumartesi, her yer kaynıyor, Kadıköy'ün bana ihtiyacı var, ben sonuç olarak...

Bırak, dedim içimden, ne olduğunu biliyorum, senin gibi kaç tanesiyle uğraştım ben, şimdi sen benimle sahile geliyorsun, önce biraz Haydar Paşa'yı seyredeceğiz, sonra hangi güzergahı takip edeceğimi zaaten biliyorsun, en fazla bir saat sürer.

Lütfen!

Ve işte Haydar Paşa'yı kesiyorduk. Üzerinde berbat bol bir kazak, bol pantolon, ara ara nefret içinde bana bakıyor, ne o yarattığını beğenemedin mi lan, tamamen senin eserinim halbuki! Çocukluğumu, gençliğimi sana verdim ve seni hala seviyorum -ve hala-, bu mu yani bana geri dönüşü tüm bu sevginin?

-Abartmasak?

-I'm in pain! -acı içindeyim-

-So what amk! -n'olmuş yani amk.- Herkes acı içinde, bütün Kadıköy acı içinde, ben hep acı içindeyim, hem zaten ben mutluluk vaadetmemiştim, bu ne sinir lan?!

Ah, bir de satıcı tripleri eksikti! Zaten mutluluk vaadetmemişmiş... Allah Allah... Öyle bir şey demediğini ben de hatırlıyorum. İlla söylemen gerekmiyor zaten. Söyleseydin de, ben öyle bir şey dediğimi hatırlamıyorum diyerek çirkefe yatardın zaten.

-Ne zaman bu kadar çirkefleştin sen ya?

Yanlış yerdeydik. Yanlış yere gidiyorduk. Bir şehir ruhu için bunlar anlamsızdı. Sadede gelmem lazımdı.

-Neden ona bunu yaptın?

-Çattık. Ya ben kimseye bir şey yapmadım!! Hasta mısın? Ben bir şehir ruhuyum, tek yaptığım takılmak!

Bana ne!

-Ayrıca insanların seçimlerine pek karışmıyorum, biraz yönlendiriyorum o kadar. Doğru yolu gösteriyorum. Balık tutmayı öğretiyorum. Güzel bir şeyim.

Tabii ki biliyordum. Güzel bir şeydi ve bir ruh olarak insanların seçimlerine elbette karışamazdı. Bu, onlar için en fena suçlardan biridir. Biliyorum. Ama o kadar kötü hissediyordum ki, seviştiğimi sandığım adamın, bir zamanlar dünyanın en güzel adamı olan insanın, ruhsuz bir canava dönüşme sürecinin bu piç ruhla bir şekilde alakalı olduğundan emindim. Ayrıca birinden hıncımı çıkartmalıydım.

Gerçi, KKR'den önce aklıma başka hınç çıkartma araçları gelmemiş değildi. Tabii ki kendimden başlamıştım; önce uyudum. Ne kadar uyursam o kadar güzeldi, göya beynime reset atıp uyanıyordum. Sonra, onca uyku nedeniyle fazla enerji birikti ve biriken enerjiyle çalışan kafam yine kendine saldırdı -kafanın kendine saldırması?- ve bu sefer daha fazla acı vardı. Üstelik, neredeyse bir aylık uykumu almış olduğumdan artık uyuyamayacaktım da... Ve merhaba bira! Ve merhaba şarap! Ve merhaba mastürbasyon! İlginç, mastürbasyonun aklına en son gelmesi, diye sordu KKR, bence de ilginç evet, demek ki olay hakikaten kalbimle alakalı bir meseleydi, düşün bak yarattığın canavarı kalbiyle seven bir kızım ben, bana bir cevap vermen lazım KKR!

-Ya, ve merhaba şarap ve merhaba mastürbasyon demiştin, iyiydi oralar bak, ben bir facia göremedim henüz ama?!
-O değil de neden böyle oldu KKR?

-Doğru, hakikaten ne kadar da iyi bir adamdı. Ama işte hayat bazen böyledir, çok seversin ve sevdiğin seni düşündüğün gibi sevmiyordur ve kurduğun tüm hayaller, planladığın güzel gelecek ve onun için yaratmayı düşündüğün her şey, bir aptallık uğruna yokolur. Ve, elbette bunu hakedecek insan değilsindir. Ama olur. Haketmemiş olsan da yaşarsın. Beeelki, ufak tefek belirtiler vardır ve sen kaçırmışsındır. Ya da aşktan gözün kördür ve ufak ayrıntıları görmek istemezsin. Bilemiyorum. Aslında, bikaçbin yıllık tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim ki, tek bildiğim bunları tartışmanın manasız olduğu, ama gel de anlat şimdi bunu sana tabi... skicem.

-Bu saçmalıkları anlatasınız diye varolduğunuzu okumuştum.

-Yalan amk! 

Derin bir nefes aldı. İçinden lanet çömezlerr, dediğine emindim, her şeyden emindim, hepimiz bir yığın şeyden eminiz ama en başa geri dönüyoruz, ne güzel. 

-Evet, işte bu nedenle basit adımlar atman gerekiyor, hatırla, insan ilişkileri atomu parçalamak değildir, basit olmak lazım; şimdi o, birkaç bireysel felaket yaşamış ve bir noktaya varmış (her şeyi skme noktası) ve o noktadan sonra -en azından bir süreliğine- herkesi skebileceğini düşünüyor, sadece ve sadece onun seçimi, bunun benimle hiçbir alakası yok!

Ama anlamak istemiyordum.

-Aylak Adam'ı tavsiye etsen acaba?

-Hayır!

-Şey desen, tamam belki sen, hayatın sana sunduğu bu yeni kaltağa hazır değilsin ama sen öyle birini istediğinde de hayat buna hazır olmayacak,  hayat işte böyledir, istediğimizi farklı zamanlarda verir falan desen?

-Hayır!!! Şimdi de postacı olduk amk! İstiyorsan kendin söyle.

-Fakat ben onun gözünde bir... 

Cümlemi tamamlayamadım. Bu son cümleyi kurarken sesim kırılmıştı. Yine derin nefesler alındı. Kırık bazı şeyler parçalanmıştı. Aslında yine, tabii ki, yargımın doğru olmadığını biliyorduk. Bunu haketmediğimi de biliyorduk. Mesele kimin neyi hakettiği ile ilgili bile değildi, bunun da farkındaydık. Pek çok şeyi biliyorduk ama bunu nasıl çözebileceğimizi bilmiyorduk. Ya da ben aslında "çözüm" diye bir şey olmadığının farkında değildim. Hatta, çok temelde, Palahniuk'un Tıkanması'nı okumuş ve yer yer ezberlemiş biri olarak "asıl cevap, bir cevabın olmamasıdır" kuralından haberdardım ama işte...

-İşte tam olarak bu nedenle, seninle bir yürüyüşe çıkmamız lazım, de. 

Kalktık. Ufukta Karaköy-Eminönü İskelesi görünüyordu. Tur gemileri, otobüs durakları cehennemi ve çay bahçesinden oluşan karmaşayı alışkın hareketlerle konuşmadan geçtik. İskele önünde bir nefes alabildik. Güzel sanatların dökülen pencerelerinden  piyano sesleri geliyordu, cumartesi günü bu olacak şey değildi, sanıyorum KKR'nin küçük bir mucizesiydi, böyle bir tuhaf mutlu oldum, hava hala kapalıydı.

-Hepimiz mutsuzuz, hepimizin geçmişinde felaketler var ama ben kimseye kötü davranmıyorum. İnsanlıktan umudumu kesmiş değilim. Bir öncekiler piçlik yaptılar diye tüm erkekleri kullanılabilecek köpekler olarak görmeye başlamadım, tamam, ben böyle düşünüyorum diye herkesin böyle düşünmesini beklemiyorum ama sadece çok sinir oldum, çok mutsuzum, daha önce olanlar benim suçum bile değildi!

Cevap vermedi. O sırada farkında değildim ama cevap vermeyecekti zaten. Haha. 

Haldun Taner Sahnesi'nin önündeydik. Kadıköy'ün karnı deşilmiş gibiydi. Gözüm ister istemez trafik ışıklarına gitti. Gazete standı. İlk buluşma. Nefret ediyorum. Halbuki bir süre uğramam sanıyordum. Yani uğramayayım da geçmişin hayaletleri ışıklardan karşıya geçip gazete standına gelmesin. 

-Onca el tutmalar, onca gözlere bakmalar, söylememe rağmen bir yığın şeyi hatırlamalar, tüm o sarılışlar, öpüşmeler! KKR, belki anlatabiliriz, belki düzelir, düzelemez mi? Belki sadece sinirli olduğu için öyle söyledi, belki hala bir umut...

Hayır, umut falan yoktu.Ve o an için KKR'nin bana bunu anlatmasına imkan da yoktu.

Hala arabalara yeşil yanıyordu ama büyük bir kalabalık halinde karşıya geçtik. Bir Kadıköy klasiği. Arabalara 3 sn daha yeşil yanacak olmasının yayalar için hiçbir önemi yok. Sadece bizim Kadıköy'ün derinliklerine ne kadar hızlı varacak olmamız önemli. Hepimizin çok önemli işleri var. Zaten bir iş sadece Kadıköy'de olduğu için bile önemlidir! Önemli olmasa neden Kadıköy'ü seçelim o işi yapmak için! O yüzden biz yayalar geçmek zorundayız, siz arabalar, zaten Kadıköy'ü terketmek durumunda olan siz lanetli ruhlar, bekleyin ve Kadıköy'deki son anlarınızın keyfini çıkarın!

Yapı Kredi'nin binasının önünden, yaani Bambi'nin arkasından, Ermeni Kilisesi'nin önüne ve oradan yine alışkın hareketlerle, İngilizce kursu kampanyalarını ve dersane gençliği kalabalığını yararak Akmar'ın oraya aktık. KKR hala tek kelime etmemişti.

-Onu geri istiyorum ben! Ama geri istemiyorum da bir yandan. Beni anlamıyor. Anlamak da istemiyor. Çok basit biliyorum, gayet basit işte ama çok acıtıyor şu an ve ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten. Tamam peki, vazgeçtim, Aylak Adam'ı falan tavsiye etme, olur da Kadıköy'e gelirse. Ve hayır, istediğimiz şeyleri hayatın istediğimiz anlarda sunmaması olayını da sktiret, bunu anlayacak kadar zeki olması lazımdı -onu bu yüzden sevmemiş miydim-, aptal değil ki bu adam! Olayın abecesi ile uğraşmıyor olmamız lazımdı, bunlar benim dikkat etmem  gereken lanet işaretler değil mi, geri dönse ne olacak, bu aptallıkları yapmış bir adamla hangi noktaya gidebiliriz? Gidemeyiz de ben, lanet olsun, çok üzgünüm ve üstelik benim suçum bile değil! Benim tek yaptığım, lanet poğaçalar ve aldığım dev yastıklar ve düşündüğüm lanet arjantin bardakları ve onunla buluşacağım diye hastalığımı sittiredip yediğim on iğne!

-Bunların hiçbirinin onunla bir alakası yok aslında... sadece dikkat etmedin.

-Biliyorum!!! Biliyorum, lanet, hepsi benim işlerimdi, dikkat etmemek de olayın eğlencesiydi zaten, bi' de şimdi tekrar eğlenenmem de ben, ya ben de canavara dönüşürsem?! Hım? Bunu mu istiyoruz, peki, bu arada sonuç şöyle; canavara falan dönüşmeyeceğim!

-Eyvallah. Bu, tamamen senin kararın ve ben de bu nedenle seni seviyorum.

Çok sonra anlayacaktım ki, aslında o gün, çılgın çağrıma cevap verip beni yürürken yalnız bırakmamasının nedeni de buydu. Çünkü; iyi çocuklar şirinleri, iyi insanlar şehir ruhlarını görebilirdi. --bırakkkkk-- --yazdığımdan tiksinmek-- --ama silmemek de---

Bahariye'ye doğru sessizce tırmandık. Kadife Sokak'ın çıkışına gelmeden birkaç dakika önce, kafenin birine girdik ve Kadıköy'deki bildiğim en şirin balkona çıktık. İki çay ısmarladım. Ben ısmarlıyordum çünkü ben haksızdım, o haklıydı.

-Doğru, bütün bu sayılar ve mızmızlanmalar, hepsi yalan. Duygusal bir hatunun handikapları ya da insanlık belirtileri, artık nasıl tanımlamak  istersen...

-Handikapları tercih edeceğim canım.

-Hiç aşktan, sevgiden anlamıyorsun değil mi?

-Eğer senin hikayende varolsaydı, anlamaya çalışırdık...

Yoo, acımasız değildi. Hatta bayağı eğleniyordu. Günün tatlısı bendim ve afiyetle yemesinde bir sakınca yoktu. O, bu yüzden şehir ruhuydu ya da şehir ruhu olduğu için böyleydi ya da yaşadığım şehir aşağı yukarı bundan ibaretti ve biz her gün bu tanımlamaya çalışırken boşa zaman harcadığımız durumla karşı karşıya kalıyorduk. Cevap aramaktan yorulduğumuzda kendi cevaplarımızı oynatmaya başlıyorduk ama o cevapların da bir kullanım süresi vardı; insan yapımı her şeyde olduğu gibi,  kendi cevaplarımız da eskiyor, doldurmaya çalıştığı boşluk genişliyor, miladı doluyor ve bozuluyordu. Bozulunca zehirlemeye başlıyordu belki. Sonra yeni cevaplar... yeni yalanlar... yeni sistemler... yeni gerzeklikler... Tutunmadığım sürece bir anlamı olmayan her şey. Tutunsam da bir süre sonra anlamsız gelmeye başlayan bir şey de olabilir.

-Pekala, sonuç olarak n'apıyoruz, dedim üçüncü çay gelmişti. 

-Hah, nihayet aradığım kız geldi, dedi, sen şimdi beni dinliyorsun.

-Bir; kalbinin gürültüsü, kafanın boşluğu, kafanın gürültüsü, kalbinin boşluğu; sadece kafan boş ve kalbin gürültü yapıyor, hepsi bu, dedi, tekrarlamam gereken kurallardan biri buydu. Genelde böyle olur, seslerden birini kısarız ve o ses varlığımızı terkeder, zamanla geri dönebilir, genel geçer bir kural olmamakla birlikte zaman zaman durumu açıklar, senin için anlamını kaybedene kadar kullan.

-Bir şey ifade etmiyor. 

-Farketmez, aklında tutmaya çalış, iki; aslında sen de biliyorsun, içten içe biliyorsun ki, kimseyi geri istediğin falan yok. Var mı? Ama ciddi cevap vermen lazım. Yok. Yok işte. Bilemiyorum, o zaman seni sevenleri düşünmen lazım sanırım, varlığınla mutlu olan birileri vardır illa ki, bir süre, fırtına geçene kadar ya da sen durumu çözene kadar, çözemeyebilirsin de, garanti vermiyorum, şehir acaip en nihayetinde ama değecek birine iyilik yap bari. Madem melekliğin tuttu amk. git çocuk besle, hayvan edin, nedir derdiniz kendinizle bu kadar, ey insanoğlu! Bazılarınızın da derdi hakikaten bu, çogacaib, kendinizi sktiredin artık, niye öyle yaptıysanız yaptınız, hakikaten tüm dünyanın neden bir skik olduğunuzu merak ettiğine inanıyor musunuz amk! the truth is out there!!!

-Bilmediğim şeyler değil. 

-Madem biliyorsun, niye benim kafamı skiyorsun ki?! Yine farketmez, üç; kafan boşsa, kafanı doldurman lazım demek ki, git ülkeyi kurtar ya da para kazan ne bileyim, manasız başarılar elde et. Bunu da yaptık, de. Poligonda atış talimi mi olur, kısa film mi olur, Prag mı olur, devasa bir roman mı olur; esasen biz burada sadece senin vereceğin emirleri bekliyoruz sayın komtanım.

-Peki. 

-Ama anlıyor musun??? Bunlar basit adımlar, zaten biliyordun, unuttun, şimdi hatırla, tekrar et! Ki, tekrar etmen lazım, bütün gün seninle aylak aylak dolaşamam, özümde aylak adamın teki olsam da gerçekten yapacak işterim var bebek, üzgünüm, o yüzden bunlar tekrar edilecek, başlıyoruz, bir; kalbinin gürültüsü... 

-Ciddi olamazsın.

-Çok ciddiyim, çağırdın, geldim, seni dinledim ve işte çözüm; basit adımlar! Tekrarlıyoruz!

-Ama?!

-Tekrar!!  

Kalktık.

Ben tekrarlamaya başladım.

Moda'nın dehlizlerinden Bahariye'nin bittiği noktaya çıktık. Oradan Boğa'ya inecek, tam karşıki sokaklardan birinden Yeldeğirmeni'ne varıp mahallenin rüzgarlarına kendimizi verecektik. Oradan köhne meyhanelerin buluduğu sokaklara doğru sallanıp, o mekanların bir iki sokak ötesinde yolculuğumuzu tamamlayacaktık. Tüm bu tur boyunca söylediklerini tekrarladım. İtiraz ettim, kendi gerçekliğime döndüm, beni pataklayarak geri çekti, sustu, güldü, arada bi kayboldu, sonra geri döndü. Balon aldı, patlattık. Güldüm. Sonra yine sinirlerim bozuldu. Mısır aldı. Yemeyip sokak çocuklarına verdik. Yeldeğirmeni'nde sokak çocuğu var, evet.

Güneş açmıştı. 

Yine de iyi hissetmiyordum. 

Geldiğim deliğe E-5'ten geri dönecektim ve minibüsler bizi bekliyordu. 

-Ama tabi, bilmen lazım ki, burada başka bir şey oluyor, bu sadece birinin gitmesiyle alakalı değil, sen başka bir şeyin peşindesin ve bu acı verecek. Hep öyledir zaten, kaybolduğunuzda olan budur, artık yolunu bulman lazım.

-Çözmüşüz gibi gelmiyor.

-Tekrarla! Bir; kalbinin boşluğu, kafanın gürültüsü...

Bir şeyi hatırlamaya ihtiyacım yoktu, bir buçuk saat Kadıköy'de yürümüştük ve bana bitmiş gibi gelmiyordu. Planım, eve gidip içmeye başlamak ve ertesi gün erkenden uyanıp, içebilecek duruma gelip içmeye devam etmek şeklindeydi hala. KKR bile yaralarımı saramamıştı.

O an öyle sanmıştım.

Pembe Fil'den aşağı minibüs kendini bıraktı. E-5 en seksi haliye önümüzde uzanıyordu. KKR, Kozyatağı'nda yokolacaktı ve hala bana söylediklerini tekrarlatıyordu. Ki hiçbir dediğine inanmıyordum. Yaram derindi, hava güzeldi ve istesem bir buçuk saat daha yürüyebilirdim ama KKR ortalıktan kaybolacağına üzülüyordum. 

-Sanmıyorum ama onun ilki miydim? 

-Buu tip özel sorulara hiçbir şekilde cevap vermiyoruz sayın bayan.

-Bekaret meselesini sallıyor mu peki?

-Beelki de bir falcıya gitmeniz lazımdır. 

-Peki o son gece saat 12'den sonra gelen o tuhaf mesaj ne olacak? Hakikaten o mu yazdı, KKR, bana bak!

-Bilmiyorum. Sen de bilme. Bilmek istemiyordun aslında ya, öyle devam et.

İstese bilebilirdi. Şehir ruhu olmanın güzelliği buydu, varlığının temelinde bizim mutlulularımız, acılarınmız, düşlerimiz ve tüm hikayelerimizin yatıyordu ve doğanın oluşturduğu en acaip yaratıktı; elbette ne olduğunu biliyordu!

-Fakat aradığın cevabın bunlarla bir alakası yok, bunlar sadece gereksiz ayrıntılar. Gerçek, senin sadece söylemekten korktuğun şey. Ve, evet, söylediğinde acıtacak.

Kozyatağı'na yaklaşıyorduk. Elimi tuttu. Gözleri kahverengiydi şimdi. Evet, kahverengini tercih ederdim ama Kadıköy'de deniz vardı. İlla ki KKR'nin gözleri maviydi. Beni mutlu etmek için yalan söylüyordu. Bir şey söyleyecekmiş gibi bana doğru yaklaştı, enfes kokuyordu. Aslında o an, keşke kalmaya devam etse, diye düşündüm, onunla iyiydim evet, biraz daha kalsındı.

-En azından Bostancı Prenses'e kadar!

-Geldik bebeğim.

-Görüşür müyüz?

-Aslında ne kadar az görüşürsek o kadar iyi.

İndi. Minibüs tam Kozyatağı köprüsünün altında durmuştu, köprünün ayağının arkasına kadar izleyebildim, muhtemelen oralarda bir yerde yokoldu. 

-En azından tekrarla, diye seslendi içimden bir ses. Acı verecek ama boşver. Boşver sadece.

Neredeyse korkunç geçen bir haftadan sonra, yine bir cumartesi günü, bir önceki hafta onu çağırdığım saatte, otobüsten yine aynı yerde indim. Bu sefer Yeldeğirmeni-Boğa-Bahariye-Moda-Çarşı güzergahını kafamda kurgulamıştım. Soru sormak falan yoktu. Düşünmeyecektim bile. Hangi sokağın nereye çıkabileceğini hesaplamadan otomatik pilotta uçacaktım.

-Neyse ki hava güzel, dedi. Arada sırada böyle kendiliğinden belirdiği de olurdu. İyi görünüyordu.

-Beni merak ettin, biliyorum.

-Ben merak etmem.

Ki etmezdi, evet.

-Bugün tekbaşınayım.

-Fakat güzergahı beğendim.

-Görüşürüz!

-Vaov, birileri öğreniyor.

Öğrenmesem daha iyiydi gerçi. Böyle öğrenmek istemezdim. Belki hiç öğrenmemiş olmayı ve öğrenmemi gerektirecek bir durumda hiçbir zaman olmamayı tercih ederdim. Güç iyidir, bilmek iyidir, tecrübe iyidir; böylesi kötüydü amk. Bu kadar bilgelikle ben tam olarak ne halt yiyeceğim? 

Ama işte; hayat.

Lö Petit Notte:

-Bu aslında 3. şehir ruhu hikayesi. İkincisi korkunç bir yapım aşamasındayken ilki belki buralarda bir yerlerdedir ama esasen efsanevi ilk bloğumun eşsiz bir yayınıydı.
-Hikayenin gerçek kişi, kurum ve kuruluşlarla bir alakası elbette yoktur. Fakat bazı tesadüfler neden olmasın ama?

Bir şeyler hatırlatması

2011-09-12T12:03:00.000+03:00

Sevgi Kelebeği

2011-08-26T14:44:00.006+03:00

-Eleleler.

-Benim bile yok böyle biriyle elele resmim.

-Güllerle bile resmim yok.

-Ki gülleri de çok severim.

-Kocaeli'nde Elele Polis Merkezi var.

-Kocaeli'nde ne yok ki zaten!

-İzlediğim  bloglardan biri daha kısmen yayını kesmiş. Arada sırada açıp baktığım tek blogtu. Skicem.Çok da Skimde, normalde Sürüden Ayrılan Koyun'un, sevdiği pozisyonları  detaylarıyla anlattığı ve netten bulduğu güzel hatunları osbir malzemesi  diye paylaştığı şahane bi blogtu. Bi ara yazar aldı, sonra yazarları uçtu mu gitti mi nebliym. Hayır bu giden-uçan yazarlardan biri değilim, ha-ha. Neyse, hatta şunu da paylaşmam lazım; bu ekşi'deki ug tek'in kendi bloğunda yaptığı ve bi adam çıksa kızlara resim yollayın dese hayyatta yollamazlar diye ortam eleştirisi yaptığı olayı Koyun, ug tek'ten biraz daha önce bloğunda yapmaya başlamıştı. Evet, hatunlar Koyun'a yayınlasın diye fotoğraf gönderiyorlar giiibiii bir durum vardı-hala var aslında. 

O olay nasıl başladı tam bilmiyorum. Kızın biri Koyun'un hikayelere dayanamayıp kendiliğinden mi gönderdi yoksaaa Koyun bi yazısında, kendinize güveniyorsanız yollayın mı dedi, çok sıkı takipçisi değildim, kaçırmışım.

Neyse, Koyun askere gitti, aslında daha önce yazmak istediğim ama sonra Koyun öyle yaptıysa bana bok yemek düşer deyip boşverdiğim bir şey geldi başına. Travmatik bi olaydı aslında, atlatır diye umuyordum ama bugün gördüm ki Koyun tüm yazılarını silmiş. Blogta sadece hatun bacakları var şimdi. --koşun--

Yani tamam hatun bacakları olsun, bi şe demiyorum, esasen hatun bacağı severim. Ya da sevmem bilemiyorum, duruma göre değişiyor. 

Da şeyi farkettim; blogları öyle bir hevesle açıyoruz, paylaşıyoruz, birileri yazdıklarımızı seviyor, sonra çok sevilirsek geyiğine başladığımız blog bir anda değerleniyor, değerlenince de kişiselleşiyor aslında. Kişiselleşince de, yaşanan ufak bir olayda esasen başka bir şeye karşı verilen tepki sonucu kendi yaratımızı ortadan kaldırmaya kadar gidebiliyoruz. Kaç tane böyle yanan blog gördüm. 

Yabmayın olm. 

Da bu sefer hakikaten üzüldüm. Şöyle biline ki Çok Da Skimde, sadece kadın bedeninden ibaret bir blog değildi!! -öyle de dert edindim- Koyun çok eğlenceli bir herifti -hala da öyle- ve takipçileri onu okumayı seviyordu. Bir şey oldu, -tamam baya kötü bir şey oldu- ve kafası attı -gerçekten fena attı- ve beeelki Palahniuk'un Tıkanma'da vardığı yargıya vardı; hayatta hiçbir şey seksten daha önemli değildir! Gene geçen gün biri bi yerde paylaşmış, aha işte yine demiş usta;

"For sure, even the worst blow job is better than, say, sniffing the best rose . . . watching the greatest sunset. Hearing children laugh"

Yani işte, tamamen kendi dingil algılamam, Koyun öyle bir noktaya vardı galiba, öyle ki açıklama yapmaya bile gerek duymadan yazdığı her şeyi blogtan kaldırdı ve geriye sadece kadınları bıraktı... ya da belki ben olayları dramatikleştirmeye bayılıyorumdur...

Halbuki ben Koyun'un ilk blog girisini de hatırlıyorum. Gerçi en başından beri takip etmiyordum ama merak edip en başa dönmüştüm. Galiba blogger'ın sistem bayağı sağlammış ve kaydettiğimiz bilgiler kaybolmayacakmışmış --kafam mı güzeldi okurken acaba-- ; o zaman biz de bir şeyler bırakalım, tipi bir yazıydı. Yanlış da hatırlıyor olabilirm ama sanki böyle bir şeydi, ya neyse, en nihayetinde adamın amacı bir şeyler bırakmaktı geleceğe...

... ve olay, bacaklarım nasıl, diye yazan hatunlarla sonuçlandı. -Tarzan, anlamakta zorlanıyorsun biliyorum ama it is da best!!-

Aslında iyi sonuçlanmış, değil mi ama, kimse zaten uzun yazıları okumuyor??

-Benim de erkek arkadaşıma çok da skimde'yi okutup , yaaaaaaaaaani acaba mı, diye yanaşma hayallerim vardı bi de...

-Bloglarınızı katletmeyiniz!

-Özellikle dişiler çok yapıyor bunu.

-Romantiğim n'apiym. Ben de lisedeyken bir şeye kızıp günlüğümü parçalamıştım ve tamamen okunamayacak hale getirmek bayağı vaktimi almıştı. Ve sonra pişman olmuştum. Kimsenin skinde olmayacağını biliyorum tabi ama kendi tarihimi yakmıştım en nihayetinde. Belki benden geriye hakikaten kayda değer bir şey kalmayacak ya da kalanlardan hiçbir zaman memnun olmayacağım ama yine de yaptığım şeyi yoketmem bana hala kabuledilebilir gelmiyor. Öyle ki yazdığım saçmalıkların bile kalmasından yanayım. Bilemiyorum, öyle barışığım kendimle demek. Ya da yoketmeyeceğimi bildiğim için kısmen dikkatli davranıyorumdur bir şey yaparken. Falan. Yoo öyle de değil, tamam gerçi herkesin benim gibi davranmasını beklemiyorum ama ne zaman birini böyle kendi yazdıklarını bir hışımla silerken gördüğümde, üzülüyorum, biri kendine ve aslında hepimize dair olan  ve aslında hepimizi geleceğe iletecek verileri yokediyor, aslında hepimiz ölüyormuşuz gibi hissediyorum. O, entrileri silip sözlüğü terketme olayına da bu yüzden karşıyım. Bi yazar demişti -hep unutuyorum kim olduğunu- okunduktan sonra roman artık yazarına ait olmaz. Entriler de öyleydi benim için; biri oylayıp sevdiyse ve bilgilendiyse artık entri sözlüğe ve okura da aittir. Enrinizi silince o çok sevdiğiniz sözlüğü de siliyorsunuz aslında... gibi.

-Bazı kişisel hezeyanlar. 

-Hayır siz silince, daha saçma bulduğunuz/bulduğumuz yaşam formunun entrileri yaşayacak??!

-Banane! -çoğu zaman çok sinirli oluyorlar- -çoğu zaman da en sevilenler oluyorlar-
-Bilemiyorum.
-Silme hakkını elbette tanıyorum ama seveniniz varsa, yakmadan önce bir daha düşünün istiyorum sadece, seviliyorsanız artık yazdıklarınızın tamamen sizin olmaması gibi bir durum var bence. Sizin kendi ruhunuzla kapışmanız, yaratınızı yoketmenizin nedeni olmamalı. O zaman ne yapmalı onu d bilmiyorum ama sevmiyorum bunu amk.
-Saygılar...

Merhaba, ben sistem, bugün nasılım cnm???

2011-08-08T17:10:00.003+03:00

Doğum

Çocukluk

İlkokul

Lise

Sistem zaten sizi buraya otomatik getiriyor*

Duruma göre üniversite

Sistem zaten sizi buraya otomatik getiriyor*

Duruma göre yüksek lisans

Duruma göre askerlik

Duruma göre iş

Duruma göre evlilik

Duruma göre çocuk

Duruma göre ev-iş-çocuklar

Duruma göre boşanmalar

Duruma göre ev-iş-araba sahibi olunması 

Ne diyorum; zaten doğduğumuz günden itibaren sistem bizi otomatik bir yere yönlendiriyor.(*) Mezuniyetten sonra duruma göre bir iş sahibi olursun ve bir düzenden çıkıp yeni bir düzene girersin ve o düzende gidersin ve o arada toplumun sana yüklediği ödevleri yerine getirirsin veya getirmezsin. Bu vakalar, zaten sistemin seni otomatik getirdiği yerlerdir. Burada bir başarı yok. Kısmen yok. Kazasız belasız bir aşamaya gelmek, belki bir başarı olabilir. Bir sonraki aşamaya gelinmiş sonuç olarak, pek çok insan o aşamaya da gelemiyor! -bırakk- Bu bir değişken halbuki ve ben bu değişkeni birazdan sıfır alacağım.

Bundan üç-dört ay önceydi, bir asker arkadaşımla; yani askerliği meslek edinmiş bir arkadaşımla, henüz genç yaşta, dünyayı-insanları keşfedemeden, sistemin bizi getirdiği otomatik noktalardan birinde sanki trenden inip bir başka trene binip bir başka otomatik hayata devam etmenin ne kadar doğru olduğunu tartışmıştık. Muhabbet anında,  bu durum kulağa hoş gelmiyordu. O sıralarda varolan ve hala devam eden işsizliğim ve hedefsizliğim nedeniyle düşüne düşüne aslında bu eleştiriyi zaten yapmıştım; "başlarım sisteminize, uymuyorum amk!" Ki haklı nedenlerim vardı; en azından birinin -ki bu hikayede o biri bizzat kendim oluyorum- beni sakinleştirmesi gerekiyordu. Varolduğum noktayı, en azından birazcık anlamdırmalıydım. Bir sonraki aşama için - hangi aşama? - biraz morale ihtiyacım vardı ve ancak ve ancak kendimi haklı ve özgün kılarak o morale erişebileceğime dair mantıklı ama zannediyorum haksız bir düşünceye kapılmıştım.

Ne güzel o tuhaf ve beni özgür kılan düşüncedeyken asker olan arkadaşın zart diye muhabbeti; hayatı keşfedemeden yeni bir sisteme girip, o sistemin hayatımızı şekillendirmesine izin vermek tartışmasına getirmesi çok hoşuma gitmişti. Ama mutluluğum uzun sürmedi. Aradan bir on-onbeş gün geçti. Ben hala aynı derecede kayıpken arkadaşım; en başlarda bir yerde sıfır aldığım değişkeni hesaba katıp, başkaları onu da yapamadı yeea, şeklinde bir değerlendirme sürecini işletip halinden memnun olma noktasına gelmişti. 

Güçlü bir sisteme dahil olursanız (memuriyet olur, kökleri arzın merkezine inmiş kurumsal bir şirkette sağlıklı bir pozisyon olur, altın bilezik kategorisindeki mesleklerden biri olur) zaten sistem eninde sonunda sizi ruhen de ele geçirecektir. Geçirsindir de zaten! Maaşın güzel, olanaklar muhteşem,daha ne istiyorsun, diye sorarlar adama. Soruyorlar da zaten. Sırayı bozmayalım, bekleme yapmayalım, akışa itaat edelim... Mantıklı, sıcak, dertsiz.

Hem sonra düzen iyidir, değil mi sevgili arılar??

İtü'de bi yere; mutlu insan, mutlu olmaya devam etmelidir ki mutsuz olup başımıza bela olmasın, diye yazmıştım aynı dönemde.  Bunu, bundan 10 yıl sonra -neden 10 yıl?-,  mutluluğunu kıskandığım arkadaşlarıma karşı geliştirdiğim ultra-mega ruhi savunma kalkanı olarak da yorumlayacağım! Ama şu an, rezalet sonuçlarına rağmen düzenin gerekliliğine yoruyorum ve  şu an için bulunduğum konumdaki  haklılığıma gönülden inanıyorum. Netekimmm, bence hiç bir yönetim şekli, o kadar mutsuz insanla başa çıkamaz. Olayın sadece psikolojisi bile bizi bitirir. Mutsuz güruh! Memnuniyetsiz güruh! Muhtemelen istediğimiz bu değil.

Yani en nihayetinde, sistemin kendisini zaaaten getirdiği yerle gayet mutlu olabilen insanın olayını haklı buldum. Kıskançlığıma karşı bir savunma --gidin mutlu olun tamam mı, olun mutlu falan, başarılı olun, her şey olun, evet-- ya da; "kişinin mutsuz olmasındansa sistem dahilinde akışta takılması hepimiz için iyidir" i canı gönülden kabul etmekten oldu bu, bilemiyorum. Bunu dediğime göre,  bu durumda sistemi de kabul etmiş oluyorum; çoğunluğu mutlu etsin diye. Ve bu durumda, elit-bohem-marjinal azınlığın "farklı olma" çağrılarını gereksiz bulmuş oluyorum, haliyle. Farklılaşırlarsa; sistem dışı olurlar ve sistem dışında nefes alamayacaklarından dolayı mutsuz ve haliyle bela olurlar, diye işlem yürütmüş de oldum.

O yüzden dışarda olmanın ne derece cesurca bir hareket olduğunu anladım ya da asıl başarının çember dışında nefes alabilmek olduğuna da vardım. Koruyucu ve kollayıcı sıcaklığı ile sistem, kendi içinde bir yerlerde olanlara değil de aslında, dışarıda olana büyük eziyet çektirdiğini de tabi...

Bir de "başkaları bunu bile yapamıyooore" etkenini sıfır alacaktık. Bunu niye yapıyoruz, çünkü başkalarının ne durumda olduğu bizi ilgilendirmiyor ve bu bir yanılgı. Çünkü sistemde birilerinden daha iyi durumda olmam, her zaman başarılı olduğumu göstermez. Bu nedenlerden dolayı, zaman zaman başkalarının durumu etkenini sıfır almak lazımdır! Ben onu sıfır alınca; her durumda başarısız oluyorum, haha! Sisteme dahil olmayı o kadar da istemiyorum (belki zaten sistemin içinde işlerin o kadar da iyi gitmemesindennn) ama belli ki dışında da nefes alamıyorum (olağanüstü yetenekli bir bohem de olamamak). Yani; kabul et Tarzan, Tarzan sen kocaman bir skiksin canım!

Peki asıl başarı nedir?
-Bulunduğun noktadan hakikaten keyif almak. Rol yapmadan. Evet bulunduğum sistemin adamıyım ve işimi güzel yapıyorum ve çok mutluyum.

O zaman kendi sisteminin kollarına kendini bırakan arkadaşım sonuna kadar haklı oluyor.

O zaman ben de afiyetle yeniliyorum.

Sistemlerinn gel cnm, gel bebeğim, demesi...

Tabi bu yazıda sistemden kasıt; zaman zaman genel hayat düzenimiz, zaman zaman dahili bulunduğumuz sektör, zaman zaman bize yutturulan şey, zaman zaman artık ne anladıysanız...

Neyse, hala vaktim varken, belirsizlik sularında biraz daha yatayım diyorum. Valla. Göz kırpan sistemin o gözlerine de, suda ayak çırpma münasebeti ile su kaçıriym bence... Şıfıtı şıfıtı şıfıtı!

Sedef Adası'na gittik arkadaşlarla. Su çok güzeldi.

Save The Damn Planet!

2011-07-26T11:52:00.000+03:00

güldüm sabah sabah.

bilemiyorum çok mantıklı geldi. 

şurdan

Potter versus SkyWalker

2011-07-05T15:05:00.000+03:00

(gidiniz: epic fail)

Ooooeh radyo kafası...

2011-07-01T11:59:00.003+03:00

-Oha, bira.fm'den çıkamıyorum lan! Son on senedir herhalde, radyoda orada burda çalınca, ya şu bi dursun da dinleyelim dediğim şarkıların hepsi mi çalar? Çok kafa dengim adamlar topladı listeyi herhalde.

-Radyo dinlemeyi de özlemişim herhalde, gözlerimde yaşlarla yazıyorum; ahaha...

-Bildiğim, sevdiğim şeyleri dinlemeyi özlemişim herhalde, işe yakın bi yere taşınınca yolda radyo dinlemeyi kesmiştim aşayı yukarı bir yıldır sanıyorum; acıkmışım lan.

-Oh!

-Bitmeyecek bu aşk!

-Arada Türkçe  de çalıyor, dün akşam bildiğin kalktım oynadım falan.

-Kendimi Kadıköy'e adamaya karar verdim. Şişşşt! İlgili merciler! Alo! Nerdesiniz olm?

-Şey istiyorum, Cheers'taki gibi, bi bara girersin, tanırlar ya, beni Kadıköy'deki kafeler ve barlar tanıyabilsinler bence, buna olumlu yaklaşıyorum, hayatımı böyle harcamak istiyorum bence ben. Bu cümleden sonra, "bilmiyorum" demem lazım tabi. Bilmiyorum! İşte şimdi oldu. Bir YT  saçmalığı daha tamamlandı. Bilmiyorum, demeden tamamlanmıyormuş çünkü.

-Arada kızların peşine takılıyorum.

-Hayır, ben öyle bir şey demedim.

-Oldu; shakes and fidget oynuyorum demiştim ya, hatta demiştim ki; kimseyle konuşmayacağım, 14 yaşındaki insanlarla oynuyor olmak hüzün verici vs vs... Şimdi ben bi klana dahildim tamam mı, bence geçin siz bundan sonrasını, neyse klandaki oyuncular klan hareketsizleşince birer birer gitmişlerdi, sonra ben de bikaç ay oynamayı kesmiştim, sonra geri dönünce klan baktım boş, ben de ele geçirdim ahaha... Komik değil biliyorum ama benim için bi olaydı, onca oyuncunun altını emeği bilmem nesi vardı o klanda. İki gün sonra klanın kurucu oyuncusu oyuna geri döndü, n'aptın yea klanıma yaptı, konuştuk falan, inci yazarı bir piç olduğu çok belliydi, ben de bir böyle yakınlık hissettim ve geri verdim klanı ve muhabbet ettik evet. Kesin liseli. O kadar liseli ki niki internette arayıp buraya ulaşamaz bence, di mi lan xNeoNx???!!! ya da Legolas???!! Birden fazla hesabı var ve hepsini 40'lı seviyelere getirmiş adam yememiş içmemiş oynamış herhalde...

-Ekşicisin di mi dedi bi de.

-Skicem ama ha!

-Neyse eved.

-Gökhan Kırdar-Fayton, sevgiler, saygılar canlarım... kartoplarım... acıktım tuşu.

Bunu biliyor olun - ismycomputeron?

2011-06-24T10:04:00.000+03:00

Çok acaip bir site. Mantıkötesi. Şuku.

http://www.ismycomputeron.com/

Konsa çıkmak!

2011-06-22T16:29:00.005+03:00

-Şu sıralar kafa dağıtmak için yaptığım iş.

-Gerçi her masaya gitmiyorum ... yani her çağırana gitmiyorum... yani her arayana gitmiyorum anlamında. Ama herkese istisnasız, tamam yea ben seni ararım diyorum.

-Napiym lan kafam çok bozuk /tu. Yoo değildi aslında ya da öyleydi ne farkeder, sonuç olarak insanları içki masasında eğlendirmek dışında bir şey yaptım mı; hayır! Skicem, sonunda, şahane bir, konsomatrissss, oldum :)

-Congratz to Yavru Tarzan.

-Sevgilim, hea evet, bi sn... laan!

-Dün Ekşi Sözlük yıkıldı, yazmıştım ssg açıklama yapıp bi bölümünü toparladı sanırım. O değil de efendisiz'in tüm entrileri silip gitmesi?

-Şimdi, geçen günlerden birinde Vesikalı Yarim'i izledim; beklediğimden daha güzel çıktı lan. Şoray'ın replikleri bana hiç fena gelmedi. Konsomatris rolünde olması benim bazı konulardaki davranışlarımı etkilemiş olabilir. Çocuklara izletmeyin arkadaşım şöyle filmleri; bakın sonuç nasıl oluyor!

-Anne ben büyüyünce konsomatris olcam?!

-Yakışır.

-Filmin sonu da fenaydı. Kendimi Halil'e saydırırken buldum. Sevmişti olm o kız seni! Hayır o değil de madem bu boku yiyecektin, hatunu niye bıçakladın anlamıyorum ki? Hasta mısınız?

-1965 model Türk erkeği handikapları...  Hepsi benim olacak! 46 senede bir gıdım değişiklik yok. 

-Makul.

-Şimdi, ben onu, çılgınlar gibi olmasa da ya da eski şiddetinde olmasa da, dostça da olsa seveceğimi farkettim. Havanın güzel olmasından ya da ani bir kararla gecenin bi vakti şarap içmeye Kartal'a gitmiş olmamın verdiği günübirlik keyiften ya da boş şirketten ya da patronun tatilde olmasından ya da onu unutmak için bir yıldır çevirdiğim dalaverelerin patlamasından ya da Kadıköy'deki eşcinsel falcının kehanetlerinin acaip bir şekilde çıkmasından ya da bugün yine mini eteh giymiş olmamdan ya da aklın&zekanın kötü olayların üstesinden gelebileceğine olan inancımın tekrar pekişmesinden ya da ılık rüzgardan ya da hacı sakalından ya da piknikte bira içiyor olmasından ya da birayı benim kadar seviyor olmasından ya da benim aptal esprilerime bile gülüyor olmasından ya da bana gülüyor olmasından ya da ateşin acıtmıyor olmasından ya da benim artık ve en nihayetinde büyümüş olmamdan ya da kafam kısmen düzeldiği için yeniden acıkıyor olmamdan ya da siyah-beyaz türk filmlerini keşfetmiş olmanın verdiği mutluluktan ya da uyuşukluğun gitmiş olmasından ya da  boşluktan ya da belki artık boşluğunun acıtmamasından ya da boşluğumun acıtmamasından ya da artık ne/kim olduğumu kabullenmeyi ya da %80 kabullenmeyi başarmamdan ya da korkularımı tanımlamış olmamdan dolayı bünyemde oluşan serinliğin tuhaf etkisiyle sapıtmış olabilirim. Bu netlikte sapıtmamış olmam lazımdı halbuki. Mevzu bu değil. Mevzu, bu netliğe rağmen seviyor olmam. Belki oğlummuş gibi seviyor olmam. Konuşmayacak olmama rağmen seviyor olmam. Tamam ben seni ararım, deyip en kaşar konsmuşçasına masasını terkederken yine seviyor olmam. Başkasını seviyorken bile küçük bir parçamın hala onu eski bir dostmuşçasına seviyor olması. 

-Ama olayın bende bitmesi. Buna rağmen bitmesi. Her zaman sevecek olmama rağmen bitmesi. Büyük aşk ama acıtmıyor. Yok, ama çok seviyorum ama acı yok. Acıtmıyor sevdan demişti Yaşar, hım, şimdi anladım galeba.

-İşte bu, çok güzel bir şey.  

-Sevgilerimle...

Şiirlerimi alan orospuya!

2011-06-20T12:33:00.001+03:00

kimisi uzak tutmamızı söyler kişisel pişmanlığı
şiirden,
soyut takılmamızı, bunda biraz mantık var,
ama allah aşkına;
oniki şiirim gitmiş ve kopyaları yok!
ve resimlerim de
sende, en iyileri; canilik bu;
ezip yok etmeye mi çalışıyorsun beni, diğerleri gibi?
paramı niye almadın? genelde alırlar...
köşede hasta uyuyan sarhoşun ceplerinden.
bir dahaki sefere kolumu al ya da bir ellilik
ama şiirlerimi alma;

ben shakespeare değilim
ama bir zaman gelecek ki
artık şiir çıkmayacak, soyut ya da değil;
para her zaman varolacak ve orospular ve sarhoşlar
ta ki son bombaya kadar,
ama tanrının dediği gibi,
bacak bacak üstüne atarken,
anlıyorum nasıl olup da bir sürü şair yaratıp
bir o kadar şiir
yaratmadığımı.

Charles Bukowski

Çorba da pişti tuz ister, ana benim canım kız ister

2011-06-13T22:00:00.000+03:00

Aferin evladım.

Komşunun Tavuğu - 1965 - Radyo reklamında geçen laf bu.

Porno yoksa üç çocuk da yok!

2011-05-16T20:24:00.005+03:00

- N'aber lan mallar?

- Bu arada yüründü;

- Sadece 4. resim bana ait, geri kalanını oradan buradan topladım.

- Bizim neslin yaptığı en büyük, en güzel iş; sözlük. Bir boş zaman değerlendirgeci, bir kutsal bilgi kaynağı, bir ortam aracı ve şimdi de bir neslin örgütlenme merkezi! Bu resimlerde görünen tamamen biziz, bizim neslin resmi, sesi, rengi, hali, hareketi, her şeyi... O yüzden tutturuyorum zaten; buna sahip çıkmalıyız, bunu korumalıyız; bunu her türlü dökümanla kaydetmeliyiz, kanıtlamalıyız, belgelendirmeliyiz, abartıyorum gibi geliyor ama bu tarih! 80-90 nesli deyince bu gelecek akla çünkü, biz internet nesliyiz, biz sözlük nesliyiz! Bu kalabalık da bizim olayımız...

-... oldu tabi vö dönemin dünyadaki yansımalarında da benzer durumlar yaşanıyor  bir bakıma, misal; İran ve Mısır'da muhaliflerin facebook-twitter ortamları üzerinden örgütlenmiş olmaları buna basit bir örnek. 

- O yüzden kendi  sanal mekanlarınızda bu olayın varlığını  tekrarlayın, milyonuncuya da olsa yazın, bu olaya işaret edin, bu gibi olaylara sahip çıkın lan! 

- Hassasım. 

- Hassas Tarzan!

- Bu arada bahar geldi gibi oldu, sonra yaza geçtik; ne acaipti. Bahçedeki ayva ağacı çiçek açtı-yaz mı geleceeeğğğk??!!-, ofisin kadrolu kumruları havalandırmanın arkasına geleneksel dal toplama şenliklerini gerçekleştirdi - ve her zamanki gibi öyle dağınık bırakıp sittirolup gittiler- metrobüse yürürken Uzunçayır'ın D-100 ayağının minik kırsalında bir kilolu sarışın amcayı çiçek toplarken gördüm ve sonunda asfalt kenarlarında çok sayın karıncalar tarafından özenle oluşturulmuş kum tepecikleri belirmeye başladı. Sanırım bu karıncaların kum taşıma ritüeli gelmek bilmeyen sıcak havaların gecikmesine indirilmiş son darbe oldu. Karıncalar yeryüzüne kum taşımış, hala yaz gelmiyor arkadaş!

- Bence gelmeyen sıcak havaları karıncalar bööyle bööyle  asfalt kenarına kum taşıya taşıya getirdi! Evet! Taşınan kumlara sıcak bahar havaları dayanamadı, artık karıncalar da kum taşımaya hazırlandıklarına göre gelebilirz, dediler, çekirdek çitliyorlardı. 

- İstediğimiz kadar şahane giyinelim, eğer yürüyorsak bir anlamı yokmuş, onu anladım. Süper kuuul kıyafetler ancak arabamız varsa manalı oluyormuş. Yürüyen bir insansak, bir minibüs, bir otobüs insanıysak cık'mış. Cık! -ühü amk.-

- Yürüyüş esnasında, o ara ara yapılan çömüp kalkma seanslarının birinde; önümdeki deri ceketli, çiçek çooocuk tipli arkadaşları olan bi' eleman dengesini kaybedip üzerime yığıldı. Kendisinin varlığından böyle haberdar oldum. Sonra, bir arkadaşı cebinden bir paket ot çıkardı, bu deri ceketliye sarması için kağıt da verdi - o kağıdın bir adı var ama ben olayın bakiresi olduğumdan kağıttt diyorum- ve insanlar güzelleştiler.

- Bir protesto eylemini güzelleştirebilecek olaylar;

   * Yürüyüş öncesi içmek -ot/bira vs- ve kafa halde yürümek

   * Yürüyüş esnasında içmek -ot/bira vs-  ve kafa halde yürümek

   * Yürüyüş öncesi seks ve duruma göre mutlu bir ruh hali ile yürümek

   * Yürüyüş esnasında seks ve duruma göre mutlu bir ruh hali ile yürümek

   * Yürüyüş sonrasında içmek ve günü güzel kapamak ve kafa halde yürüyüşü düşünüp mutlu olmak

   * Yürüyüş sonrasında seks ve duruma göre günü güzel kapamak ve mutlu halde yürüyüşü düşünüp mutlu olmak

   * Adam gibi yürümek ve bununla yetinip mutlu olmak sdakjldslk.

- Arada bi yerlerde -ben bloğa yazar ve yazmaz iken- bir  sevgilim oldu ama olduğu sırada olmadığını düşünüyordum, sonra olmadığı zamanlar geldi ve bunun daha öncesinde, o olmadığını düşündüğüm zamanlarda aslında olduğunu farkettim ve sonra yine olaylar falan derken vakanın bir sonucu olarak; tüm olay boyunca ne olduğunu anlamamışım meğer. Ona zor bir insan değilim; aslında tamamen kendine zor bir insanmışım. İnsanın kendine zor olması da fevkalade acı bir olaymış. Kendinizi anlamamanız ve tamamen kendikendinize hazırladığınız tuzaklarla kendinize köstek olmanız durumu... Rezalet.

- Yürüyüş henüz başladığında, üç-dört tane Mısırlı turist amcalaya denk geldik, denk gelmedik aslında bir arkadaş fotoğraf çekmek için sanıyorum bir elektrik kutusuna tırmandı ve o sırada eylemin gelişini gören amcalar -ki illa ki alışıktırlar buna son olaylardan dolayı bence- bizi yakın ve eyleme dahil tipler olarak görünce yaklaşıp ne olduğunu sordular ve anlattık ve mutlu oldular ve pankartlarımızı alıp bizimle fotoğraf çektirdiler! Muhalif eylemcilerle Beyoğlu hatırası!

- Saygılar...

Oh canım adalet sistemim benim!

2011-03-01T15:12:00.000+02:00

... nedir senden çektiğim?
... sen gelmedin amma ben değiştim!!!

Bu karar ne bloggerların yazmasını, ne de insanların bloggerlara ulaşmasını engelleyecektir. Bu milletin gençliği yasak delmeye alıştı çünkü, ne acı lan. Şu yasakla uğraşmaya harcayacağımız gücü ve bilgi birikimini başka bir şeye harcasaydık, şimdiye ülke kalkınmıştı!

Benim midemi bulandıran; sevgilim hükümetin, yine devletin kurumlarını kullanarak, yine bu devletin genç evlatlarını yine harcamış olması ve yine "saaaanki devletin ta kendisiymiş gibi" davranmasıdır. 

Gazetevatan Linki
Milliyet Linki

problemleri olan arkadaşlara gelsin

2011-02-24T17:07:00.000+02:00

Gel bebeğim, gel canım.

puddi puddi, puddi puddi, I cook a dead guy, giga puddi!
puddi puddi, puddi puddi, yo, FATTY, giga puddi!
puddi puddi, puddi puddi, I eat meatspin, giga puddi!

Çevreci olun lan!

2011-02-24T16:38:00.002+02:00

EcoATM diye bir şey var, sen içine aleti -asdkljdsa- koyuyorsun o hesaplayıp sana parası neyse veriyo. TR'de olsa, ya ben bi şey demicem, neyse.

Hayatı müzikli prezervatif tadında yaşamak!

2011-02-21T17:18:00.008+02:00

-Müziği "içinde" hissetmek isteyenler içün; evet müzikli prezervatif var!

-Yukarıda linki ilgili yere yapıştırdım ama, aslında Tempo'nun aralık sayısında bu haber Japonya'dan ya da Çin'den çıkmış yeni bir icat olarak iletiliyordu.

-Paylaştıkça artıyorum... diyecektim de acaba tadı meselesi var, neyse, evet, sdaklsadjklds...

-Aylardır yazmamamın nedeni bir türlü Tarzan'ı hissedememiş olmamdı. Sonra Belçikalı hatunların; hükümet yoksa seks de yok konulu seks grevi haberine denk geldim ve işte Tarzanlık bir haber, dedim. Muhteşem bir haber. Zamanında Kenyalı hatunlar bir yıllık siyasi karmaşayı bir haftalık seks grevi ile çözmüşler. Yunanistan ve Sparta arasındaki savaşta da mitolojik Yunalı hatunlar aynı yola başvurmuş. Tıhla bebeğim.

-İşte olay bööyle muhteşem bir şey sevgili okur. Çok eğlendim lan. Şimdi Tarzan'ı da -içimde- hissediyorum. Teşekkürler Kenya! Teşekkürler Belçika! Teşekkürler Antik Yunan!

-Naptım peki ben?!

*Yılbaşında, onikiye on kala gibi telefonum çaldı; salak napıyosun, diyen sese mmııaah şeklinde cevap verdim, uyuyo  musun lan yılbaşı geliyo, şeklindeki tepkiye sızmııaahaşşalşkş, şeklinde laf yetiştirdim. Şarap içip çogzel sızmıştım, yok sızmadım ama sızmış gibiyim de ehe mehe, diyerek telefonu kapattım, uyandırma servisi için teşekkür falan da etmedim. 10 dakika kadar sonra, lan bari yılbaşına ayık giriyomuş gibi yapiym, dedim, sonra yılbaşı oldu, sonra ben gidip biraz daha döniym, dedim, döndüm falan, bi saat sonra kadar ayılıp içmeye devam ettim. Bence mikemmeldi. Ertesi gün arkadaşları falan aradım, meğer herkes evde içmiş, niye toplanmadık ki lan biz, diye soruştuk. Sonra acı içinde farkettim ki aslında hepimiz diğerinin başka bir planı olduğunu düşünüp, şimdi bnm yılbaşı için planım yok deme ezikliğini yaşamamak için birbirimizi aramamıştık. Ama ben çokzel ama çokzel sarhoştum ve bence bu mikemmel bi şeyde!

*Tuhaf bi sitede yarı-ünlü bi adamla tanıştım.

*6 ay kadar önce, ben işi bırakıyorum patron, demiştim ve nihayet bıraktım. Şirket buna 6 ayda hazırlanabildi??!! 

*Shakes and fidget'e -faggot die okumuyor değilim- bağımlı oldum. Muhtemelen 15 yaşındaki insanlarla kapışıyorum. Belki de daha küçüklerdir. Hayır, hiçbiriyle konuşmuş değilim ama Ogame'den biliyorum durumu. Bu nedenle pek konuşmak da istemiyorum esasen. Hangi okuldasın sorusuyla karşılaşmak fln, o kadar karakter yaptım lan hayır tamam mı hayır!

*Kadıköy'deki eşcinsel falcılardan biriyle geleceğim konusunda anlaşmazlığa düştük. Ben, bitti yeeaa o iş, dedikçe, yeeaa burda öyle görünmüyo ama, bitmemiş fln, öyle olmicak aşkımmm, dedi. Yea tmm, bitmemiş de olabilir de yeeaani, dedim işte ben. Çok eğlenceliler lan.
*Ekşi zirvesine gittim. Gittim evet. Hyr ben davetliydim. Hea evet arada yazarlığım onaylandı benim ehe. Çok muhteşem bir geceydi. Neyse, 4 arkadaş ev ve araba herşeyin öncesinde hazırdı. Sonra benim ev sahibi kavalyem beni sattı. Sonra arabanın sahibi yazarın +1'i hastalandı. Bunlar sevgililer, zirveye bir gün kala ayrılık rüzgarları esti bilmem ne. Sonra ben araba sahibi yazarın +1'inin araba sahibi bir başka yazar arkadaşına yamandım. Olay günü, bir önceki yazarın hasta olan +1'i düzeldi ve bir şekilde ilişkileri normal seyrine döndü ve ben henüz tanıştığım ikinci araba sahibi yazarı geç geliyor diye ekmek durumunda kaldım ve bir önceki tasarlanmış grup bir eksikle vücut buldu ve olay mahaline beraber gittik. Fakat düzelmiş gibi takılan hasta arkadaş kendini yine kötü hissedince Hilton’un garajdan dışarı bile çıkamadı ve eve gitmek istedi. Ben de, beni satmasına rağmen evin anahtarlarını bana emanet etmiş olan ve bu mevsimsel gripli grupla benim varlığım dışında hiçbir bağlantısı olmayan exkavalyemin evine doğru yola çıksınlar diye anahtarları sanki kendi anahtarlarımmış gibi bunlara verdim. Evin son derece dangalak bir yerde olması nedeniyle ve satış cezası olarak exkavalyeme çok ayrıntılı bir harita hazırlatmıştım, o haritayla gittiler. Onlar giderken ben exkavalyemi arayıp; lan bizimkiler senin eve gidiyo, falan dedim. O da; ışıkları açmasınlar ev sahibim biraz muhafazakar -fuhuşa son derece karşı- ve kombiyi mutfaktan açabilirler, fln dedi. Sonra, benim daha önce yamandığım diğer araba sahibi yazarı beklemeye koyuldum. Benden 45 dakika sonra içeri girebildi. On dakika kadar takıldık. Ben sonra, bir ara tanıştığım başka bir başka yazarın +1'ini takip çalışmalarına giriştim. Sonra o +1 işi yattı. Ben, hah tam olarak bunu haketmiştim lan, derken o sırada başka bi sözlükten tanıdığım ve resmen "vermediğim" bi arkadaşla karşılaştım. Nasıl içeri girdin falan dedi, yea işte arkadaşlarla gir... diye cümlemi tamamlayamadan; hea iyi, arkadaşlarınla takıl o zaman sen!! deyip 180 derece olduğu yerde dönerek bana tribini koydu!!? Tabii ki tekbaşına gelip o gece ona vermeliydim. Ne lanet karıydım lan ben! Ben o hafif şokla, diğer arkadaşın yanına saaanki hiçbir şey olmamış gibi geri döndüm. 45 dk. kadar daha mı ne takıldık. Sonra ben, tabi duyuruları çok iyi okumadığım için Cem Yılmaz'ın sadece imza dağıtacağı gerçeğini o sırada öğrendim. Sonra da Taksim'e doğru yola koyulmak üzere,  hala dışarıda bekleyen kalabalığı yarma çalışmalarına giriştim. Bir başka plan dahilinde benim exkavalyem Taksim'de takılıyor olacaktı ve ben de göya onlara katılacaktım. Fakat onu aradığımda öğrendim ki onun takılacağı bir eleman -en başta beni satma nedeni- Ankara yolunda takılmış, Taksim'e damlayamamışlar. Çok sonra öğrendim ki o akşam çok çok geç damlayabilmişler.

-Ekşi gecesi, bence biz -kısmen- yeni yazarlar için şahane bir deneyimdi. Ne oldunuz sanıyosunuz lan siz işte Hilton'da bööööyle sürünürsünüz, diye mesajını verdi. Bi'şey oldum sanmıyordum. Birazcık mutluydum o kadar. Birazcık.
-Bi ara da Türk-lezbiyen-bloggerlar dünyasının kapılarını araladım ama bunu olayı sizinle paylaşacak değilim. Esefle kınamakta serbestsiniz.
-Emrah Serbes ve ekibinin Ekşi gecesine girememiş olmaları bence de berbat bir olaydı.
-Profilden beğenilen adamın yüzünün tamamını dönünce beğenilmemesi, evet berbat bir şey. O zaman hiç kesmeyecektin bacım, derler adama ama ne yapacaksın, bi umut kesmiştim hocam mı diyeceksin? Nedir?
-Bir de otobüsün camındaki yansımasını beğenip kestiğin adamın normalde öyle olmaması durumu var, o daha acı.
-Elbette ki bu yeni yılda otobüs-minibüs-metrobüs enstantenelerinin bitmesini umudediyor, mutlu yıllar, iyi çalışmalar, saygılar, sevgiler diliyoruz.
-Nokta. 

Neşe Palamudu -çok yazmak istedim bunu buraya-

2010-12-29T17:08:00.004+02:00

-Ya şöyle bir cıvıl cıvıl bloğum olamayacak mı lan? Hım? Tumblr'dakiler gibi hani bir kuul efendim bir eğlenceli, bir kımıl kımıl, bir her bir şey bir blog?

-Tarzan, sana diyorum, sklemiyormuş ayakları yapma bana şimdi la!

-Alov!

-Şimdi Tanrı'ya inanmanın tüm yolları -birbirinizin hayatlarını katletmeğiniz sürece- pratikte de doğru olsa güzel olmaz mıydı? Belki Tanrı, milyarlarca insanı sadece güzele, iyiye ve diğer olumlu şeylere yönlendirmek amacıyla, nebliim menü hesabı -Tanrı'ya nasıl inanalım/Menü; A-) Putlar olayı B-) İnek şekli C-) Bazı tek tanrılı inanışlar vs vs vs -, bir yığın inanış tasarlamıştır, olamaz mı? Sevgili inananlar, beni ve yaratılan her şeyi isterseniz böyle de sevebilirsiniz, seçin beğenin alın -macera mı istiyorsunuz, bkz; çok tanrılı inanışlar Zeus Afrodit vs- -daha sabit oliym ama gotik olsun mu lütfen lütfen mi diyorsunuz bkz: Katolik tipi- ama akıllı olun olm, demiş olamaz mı? Mesela; Ben, demiştir belki, Tanrı olarak, arkadaş Hindistan'a da inek şeklinde görüniyim, burada da beni böyle sevsinler... misal? -ya da sevmeyebilirler de- -bilemedim-
-Niye diyorum, şey için diyorum, eğer öyle olduğu düşünülebilseydi, o zaman tüm inananlar birbirine daha saygılı olmaz mıydı? O, derdik, o tam karşımızdaki ve tamamen başka bir şekilde inanan adam için; inanmak için başka bir seçeneği kullanıyor, tıpkı benim gibi, derdik, o zaman dünya daha güzel olamaz mıydı?

-Olamazdı efendim, biz -hepimiz değil- birtakım inananlar, tarih boyunca birbirimizi kırmayı ve birbirimize hükmetmeye çalışmayı, sevdik ve seveceğiz ve bu tip  neo-bikbik zıvırlarla gelme  yoksa seni o Tarzan'a sevdirirz, mi?

-Anlıyorum yea, hakikaten anlaşsanız zaten olayın bir eğlencesi kalmazdı di mi?

-Evet evet, inanmak böyle birbirini aşağılamakla, politik oyunlarla falan güzel gidiyo, yoksa yani... yoksa bizi bilirsin Tarzan yeaa...

-Bilmiyorum amk.
-Ne zamandır yazıcam yazıcam, ahan da yazıyorum; Kozyatağı Carrefour'un bahçesinde ben meşe palamudu buldum ve ne mutlu oldum lan. Doğa böyle bir şey işte. Beton da olsa bahçeye tohumunu saçacak. O da bir şey mi, o Carrefour'un tam karşısındaki köprünün merdivenlerinde, ayakkabılarla taşınmış ve ne hikmetse -Hikmet abiğğ- birikmiş o hakikaten miniminnacık toprak yığınlarında bile ot bittiğini gördüm. Nereye bitiyosun? Altında kat kat demir-plastik-beton-bidibidi yığını. Ne? Banane biterim ben! Toprak buldum mu biterim! Ahan da bittim! Topraklarınız da pek bi bitmelik zaten, ohh...

-Yirin...

-Hikmet Abi bence bir Himmet Abi kadar olamaz. Himmet Abi'nin olayı, şekli, şemali bambaşka çünkü. Hikmet Abi'de bizden biri gibi fakat Himmet Abi...

-Bu arada babamın halasının adı da Hikmet. Babam da Nevzat zaten. We luv unisex names.

-Ayça Eren de bambaşka bir insanmış. Nasıl olsa o da bir Behzat Ç. oyuncusu değil mi?

Burada , burada ve burada 

-Saygılar & merry xmas & mutlu yıllar.

Serseri hallerini sevdiğiniz adamı düzelmiş görünce üzülmek

2010-11-24T02:21:00.000+02:00

-Çok hüzünlü bir hikaye bu... :'( 

-Başlık yapacaktım, sittrettim. Burayı kirleteyim istedim.

-Düzelmişten kastım; adam olmuş hani, toplum normlarına uygun hale gelmiş. İyi aile babası olmuş. Adam olmuş. 

-Ama sen serseriydin hani, uzun saçların hatta tiksinsem de kafanda boncukların falan vardı. Muhteşem pantolonlar, muhteşem tshirtler, kızılderili olsan olabilirdin, bir başka "jack sparrow yapsak adamı olacak" insanıydın, n'oldu lan!

-İsyanlarda değilim. Üzüldüm ama mk. Bankac olmuşsun. Bankacılara saygım sonsuz. Ama ben boncuklu halini sevmiştim. Bateri çalardın hani göya. zaten beleşe okuduğun bölümü uzatmıştın falan... Balıkçı yaka kazak giymiş, kıpkısa saçlarında mal mal bakmışın ya objektife, böyle mi olacaktı lan!

-Neyse şimdi daha iyiyiz.

- Bu var!

Tanıştırayım; Erdal Beşikçioğlu. -Erdal Bey, bu da Yavru Tarzan ve ahalisi.- Gördüğünüz üzere burada inanılmaz karizmatik görünüyor ama Behzat Ç. kendisi. Ankara'yı sevmek içün bir başka karizmatik neden! Bir de bu yuardaki pozda acaba daha mı genç lan diyesim var, benim bildiğim hali daha çok şöyle;

Daha bi iskeletor halleri de var ama yine karizmatik. Bazıları da böyle işte. Yaşlanıp zayıfladıkça giderek karizmatikleşiyor. Ya da ben öyle seviyorum. se-vi-yo-rummmm- kalp-

-Ofiste yanıma adam geldi, onu eğitmekle meşgulüm, o nedenle artık 11 suları entarilerine veda ediyoruz. Sabah sabah Tarzan dönemi sona erdi. Sabah uyanınca da güzeldin sen fakat Tarzan. Banyodan çıkınca da giderin var. Fakat gece kuşu hallerin aaah o gece kuşu hallerinnnnn...

-Lalala.

-Boncuğu bi o adamda sevmiştim galiba, yoksa boncuk sevmem, sakın ha!

-Biz de senin için boncuklanıyorduk zaten Tarzan... Sie.

Yahoo Horoscopes'u nedennn seviyorum?

2010-11-11T10:16:00.000+02:00

Çünkü biri hakikaten çok eğleniyor...

Hello Tarzan'cım, your Horoscope for Thursday, November 11, 2010

Today is a good day to slow down a little. Take a long hard look at what you've accomplished lately. Count everything, not just the big things. Have you made your bed most days? Point for you! Have you brushed twice a day, and flossed at least once? Big points! Have you, in the last week or so, told at least one person you're close to that you appreciate them? Really gargantuan big point! What does your list of accomplishments look like?

Bazı yeni şeyler! Tosca ve Romeo ile Juliet!

2010-11-10T11:10:00.008+02:00

-Tosca için yeni bir helva markası deseler, inanırdım evet, cahilliğime veriniz, opera kültürüm hiç yok.

Tosca, Mustafa Kemal'in en sevdiği operaymış. Bulgaristan'da genç bir ateşeyken görmüş, beğenmiş ve hatta ezberlemiş.

Youtube'dan linki çıkar sanıyorum, şimdi link veremiyorum. Yahoo videos'tan da  dişe gelir bir sonuç çıkmadı.

Ya şimdi evet tabi, 10 Kasım ve Atatürk'ün sevdiği her şey ortalığa saçıldı yine  ama Tosca'yı ilk defa duyuyorum, neyse, evet, operasever kardeşlerim! Halo! Tosca!

-29 Ekim'i selamsız atlamanın hüznü içersindeyiz, utanıyoruz.

-Hazır operadan girmişken, tiyatrolardan devam edelim; şehir tiyatrolarını takip edin, pişman olmayacaksınız! Ciddiyim. Ciddi Tarzan. Geçenlerde bir arkadaşım, Kağıthane'deki bir oyuna gidemeyeceğini söyleyip biletleri bana bıraktı. Oyun; Romeo & Juliet. Cumartesi saat 20:00'de Kağıthane'de olunacak ve Romeo&Juliet izlenecek, dedim bir kaç arkadaşa, fakat heyecanlı bir sonuç alamadım. Zaten R&J için mutluluktan deliren arkadaşlarım olduğu hayaline nereden kapılmıştım? 

Ya, ben giderken, oyunun sıkıcı olma ihtimalini hiç hesaba katmamıştım. Arkadaşlarım bu hesabı yapıyor. Siz de yapıyor musunuz la? Ben hesapsız dalmıştım. Ki gidebilmek için de Kozyatağı - ŞekerPınar YKB üssü (arkadaştan belge alındı) - Kozyatağı (kardeş alınması -Neyse ki kardeşim klasik canavarı bi insan. Özellikle Şekspir'i seviyor, pek anlam veremiyorum-) - Şişli -Kağıthane gibi bir de yol teptim. Ben yol teperken Çağlayan kapalıymış, taksi maksi, ohooo, mükemmel bir İstanbul trafiği macerası atlattım.

Bunca şeye değdi mi?

Evet! Oyun mükemmel çıktı.

Replikler çok ağır değildi, izleyici hikayeyi rahatça yakalıyor ve hatta eğleniyor da. Demek ki Şekspir sevilebilirmiş.

Kostümler mükemmeldi. Bir Şekspir oyunu için ne kadar yaratıcı olunabilir? Tüm o yabancı filmlerde, Şekspir'den daralan gençliği izledikten sonra belki bu sorunun cevabı için fazla umutlu davranamayabiliriz. Ama olunmuş. Zaten oyun esnasında, kıyafetlerin  üzerinde bayağı bi durulduğunu ve birinin yetenek konuşturduğunu farkediyorsunuz. Atlanabilecek gibi değildi. Sonra, küçük bir araştırma sonucunda ortaya çıktı ki, kostümleri Canan Göknil hazırlamış. Göknil'se, başlı başına bir kostüm tanrıçasıymış meğer, sayfasına gözattıktan sonra sanıyorum ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Ve hatta dedim, bayadır Cansın! serisine giri yazmıyorduk, -ya aslında yazılacak adamları biriktiriyorum ama, çok kolay bi şe değil- Göknil, Cansın! serisinin dönüşünde nedennn rol almasın?

Braava... braavaa..

Dekor! 

Dekor iki duvar, ipler, sarkan kurdeleler/perdelerden oluşuyor. Salona girdiğimde, bir Şekspir oyunu izleyeceğimize dair hiç bir işaret yoktu. Haha, soyut takılacağız, yeeeeey, demiştim yerime oturduğumda. Kısmen daha kalabalık ve ışıklandırma öğelerinin iyi kullanıldığı birkaç sahnede boşluğu pek farketmiyorsunuz ama maalesef birkaç karakterli sahnelerde o boşluk kendini bir hayli hissettiriyor. Kilise sahnelerinde, iki şamdan yansıtılarak kısmen de olsa gerekli hava yakalanmıştı. Sonra düşününce dedim ki, bir şekilde başka nesneleri de duvarda ya da perdede en azından yansıtabilselerdi, beelki boşluğu bu derece hissetmeyebilirdik.
*Oyunculuk!
İyiydi. Bilemiyorum. Juliet'in dadısı özellikle,Hikmet Körmükçü, çok şirindi. Başrollerdeki Mert Turak ve Ece Özdikici, ortalamanın üstünde performans sergiliyorlar, diye sallıyorum, lan , evet ama yaşattılar sonuç olarak, diyebiliriz ki ortalama-üstü.
*Müzik!
Yoktu pek. Girişte ve arada, kardeşimin yalancısı olarak, sanıyoruz Şekspir'in sonelerinden biri Türkçe'ye çevrilmiş ve bestelenmiş ama olmamış yeav. Maalesef canım, maalesef bebeğim.

Bir de, oyunun başındaki balo sahnesinin disko havasında yorumlanmasına eh işte derken ve Romeo ile Juliet'in tek gecesinin modern dans aracılığıyla temsil edilmesine alkışlarla karşılık vereceğim.

Sonuç olarak; çok değerli tiyatro eleştirmeni sayın Yavru Tarzan bu oyuna olumlu bazı puanlar veriyor. Alkış.

Çıkarılacak bir diğer ders; klasik deyip geçmeyin, sevgili okurlar. Klasik eserlerin özgün yorumlarında mükemmel sonuçlar elde edilebiliyor.
Oyunla alakalı tık

-İdil Biret, Kadıköy Süreyya Operası'na geliyor! Mükemmel haber!

-Atladığım 29 Ekim'i kutluyor, Mustafa Kemal Atatürk'ü saygıyla anıyoruz. Tüm YT takımı olarak, anısını daha değerli kılabilmek içün bu giride sanata ve sanatçıya daha bi değer verelim istedik.-breh breh!- Nasıl, güzel ama değil mi? Bu tür anma günlerini böyle değerlendirme kararı aldım. Tarzan seviniyor! 

-Saygılar..

Lö Petit Notte:

1- *'lı bölümleri sonradan ekledim. Aslında bu giriyi tamamladıktan sonra gittiğim yemekteyken bi düşündüm de, lan ne oyunculardan, ne müzikten bahsettim lan, ne skik eleştirmen çıktım peh, dedim, birkaç gün sonra da güncelledim. Kostümlere odaklı izlemişim meğer ben, evet.
2- Oyunun daha düzgün bir eleştirisi için tık

Giden günlerim oldu...

2010-10-26T13:04:00.000+03:00

Gitmiyorlar evet.

Bir kışı bunlarla geçirmiştik zaten, ehaheha, ayak oldu, biter artık falan diyorduk ama gayet yeni koleksiyonla yola devam kararı alınmış. Avustralya'ya da sevgiler ne diim.

Ben bu haberi ilginç buldum diyenler içün bir tık

Evet, Sony, otuz yılın ardından, artık tamam, ben walkman üretmiyorum, anne bittie, demiş. Bayrak bundan sonra Sunny'de, hayrını görsün, diyerek bir neslin mutluluğuna son vermiş.

Bi ara da, kaset fabrikalarının kapandığı haberini okumuştum.

Yaşlandık lan. Şaka maka bitti hea.

Tık

Sevgiler..

3 Kings

2010-10-17T18:55:00.000+03:00

Hava kapalı, evet...

2010-10-12T13:07:00.004+03:00

-Yaptım evet. Otel bana odasını net 130 TL'ye vermiş, ben onu Euro olarak algılayıp sisteme komisyonlar dahil 160 Euro olarak verdim. Öyle satılıyormuş ne zamandır. Otele 130 TL vercez ama 160 Euro'ya satıyoruz odalarını evet. Samsun'da bir otel. Hem de 3 yıldızlı bu otel. 

-N'apmışım mına koim.

-Satış direktörümüz beni alkışladı... bravaa.. bravaa... bu kadar mal olunur klşdsalkşsdklş
-Patron, bi dakka bi yanlış anlaşılma olmuş... şklasdlşkdslşk...

-Odaları Euro olarak satıyoruz canım biz. Bana Euro fiyat verin sıkmiim topuunuza!!

-Bıktım  da ben işimden, bilmem söylememe gerek var mı?

-Hayır acenta değilim. Ama benim sayemde  oteller binlerce acentaya ulaşıyor. Bu da çok sık yapılan bi hata. Acenta diilim lan ben!

-Hayır, acentalar da bana bağlı değil.

-Sıkıldım anlatmıyorum.

- Yavru Tarzan hüzünle sunar;
Bazı soruların hikayesi;

Sabah uyandı, aynadaki yüzüne baktı, üç-dört sene önceki halinden eser yoktu. Bu muydu o heyecanlı insan? Koşup hoplayan, beldenaşaa hikayeler anlatan, parti var lan gelsenize, diyen, arkadaşlarını sürükleye sürükleye dışarı çıkartan, --gööyaa-- bir şeylerin farkında olan, umut vadeden mal, bu muydu?

Kendine gerekçeler sundu; ya para, ya aile, ya iş ortamı, tanınmayan şanslar, zamansız tembellikler, bireysel takılan arkadaşlar, gelip geçen sevgililer, yanlış anlaşılmalar, bunalımlar, umutsuzluklar, elden-ne-gelircilikler, ödleklikler, dertler, tasalar ve bazı diğer skler...
Da kime sayıyorsun? r u talkin to me?

Bunlar, dedi, senin kendine sunduğun baazı gerekçelerin, sen de ben de biliyoruz ki bunlar gerçek bile değiller. Aslında burada varolmadığını bildiğin benden bile daha yalan bunlar... ve bi de o heyecanlı insan, dedi, sözünü tamamlayamadan banyodan çıktı eleman, konuşan hayal yokoldu.

... ben değildim, diye kendi kendini tamamladı cümle, ben olsaydım heyecanım kaybolmazdı, di mi? Var ya öyle durdurulamaz yaşlı teyzeler-amcalar; 80 yaşında ama hala mı koşturur bi insan, koşturuyor, hayat diyor, ben bitmeden bitmeyecek; o işte, o benim ben sandığım.

O zaman, dedi, o sandığım ben değilsem, ben kimim?
Öyle havada kaldı soru, soru bile varlığından rahatsız oldu, öyle bi gerildi ortam, sonra bir yerlerde pencere açtılar da rüzgar esti, bi ürperdi bilimum ruhlar, geç kalıyorsunuz zilleri çaldı. Sonrası giyinme faslı fln...

Soru kaybolmadı, artık ortamdaki havadarlığa göre elemanın sağ ya da sol üst köşesinde iş yerine kadar sahibini takip etti. Perdeleri yırtılmıştı ve kendi öz güneşi canını çok yakıyordu.
Sonra müşterisi aradı, misafir ödeme yapmadan kaçmışmış, kredi kartı da cevap vermiyorumuş, ne yapılacakmış?
Ve işte her şey daha güzel oluyordu.
Resmen kaybolmuştu.

-Falan.

-Sevgiler, saygılar...

Disko topunun yıldönümü!

2010-10-09T11:40:00.001+03:00

Bu topu hatırlayanınız var mı? Hım? Dikkatli okurlarım, lan, bugün nasılsınız efendim?

Bundan bir yıl önce, bir 4 Ekim günü eklemiştik. Yani; doğum günün kutlu olsun Tarzanım yeav. Şeyolsun istedim, ekim ayının dördüncü girisi olsun, çok romantiğim naaaaapim, aslında 4 Ekim günü girseydim de güzel olabilirdi ama yaani, neyse evet.

Bu arada kedim 3 kilo oldu lan. Yaşında bile değil ama hayvana dönüştü ehaheha, seviyorum keratayı, ayrı.

Futbol maçları ve hayatımdaki bir takım gelişmeler;

2010-10-09T10:24:00.001+03:00

-Meraba bira göbeği!

Soyağacı hedesi

2010-10-08T16:40:00.000+03:00

Biline...

Nişanlıyla sevişilmemesi üzerine mükemmel bir deneme!

2010-10-08T14:48:00.002+03:00

-Kız arkadaşım mı lan bu, nişanlım, nasıl yaparız, diye sordu, yüzüme en saf haliyle bakıyordu, bir şey diyemedim. 

-Peki ya Avrupa, diyebilirdim, onca takıldığın karı-kız? 10 senedir bir karı-kız-ortam götürgeci olarak dizginlemez bir profil çiziyordu,  dünya haritasını açıp Dominik Cumhuriyeti'ni gösteriyor, işte bak bir burası kaldı, diyordu ve iki dakika sonra acaba müstakbel nişanlı adayından nasıl İngiltere'ye kaçıp da son bir sefer düzenleyeceği üzerine bazı planlar, eskort kızlar vs vs...

Ya bırak...

Ama bu arada nişanlanılacak hatunla anca el ele tutuşulmuş, öpüşülmüş, cinsel tek bir muhabbet bile geçmemiş, ne sever, ne eder vs vs..

-Bilmem, hiç konuşmadık, konuşmayı pek sevmiyor, diyor, dayanamadım sordum çünkü mınakoim, halbuki hiç sorasım yoktu.  

Mba düzeyi diplomalar, Avrupa gezileri falan... Modern bir çift olarak çakışıyor olmalısınız kuzum ahohoho, diye bıyık altından dudaklarımı kemire kemire gülerek soruyorum ve tarihi cevap geliyor;

-Kız arkadaşım değil ki bu, nişanlım?!?!!

...

Sessizce sahneyi terkediyorum.

...

Ne bileyim lan ben. 

Ben de biliyorum işte kişisel tercihler + özgürlükler  falan var, bunlar kapsamında  ülkenin gerçeği + ihtiyaçlar işlemi  yapılınca bu tip olaylar olabiliyor.

Ama yine de, diyor kalıyorum; ordaaa, bir ama var uzaktaa!

Senin için yazıyorum bebeğim...

2010-09-30T11:36:00.000+03:00

-Peki ya dişilerin oturdukları yerde mastürbasyon yapabiliyor olmaları? Ben bundan sonra bilgisayarının arkasına saklanmış, harıl harıl çalışıyor gibi görünen her dişiden korkarım arkadaş!

-Kiiii, harıl harıl çalışıyor da olabilir hakikaten.

-Yaaani...

-Yaaani, bir lütuf..

-Şeyolsaydı keşke; üşümeseydik... ya da nebliyim, sadece kısa çorap giydiğimizde üşümemiz geçseydi... başka hiçbir şey giymemize gerek olmadan takılabilseydik... ya da şapka... ya da eldiven... ama sadece birini giydiğimizde üşümeseydik, yoksa üşüseydik... hepsi aynı anda zor geliyor ya ama böhü... sevmiyorum üşümeyi, öyle fantaziler kuruyorum sabah kahvaltılarında özellikle... sadece çorap iyi olurdu evet... Fıratmışım gibi hissettim.
-Birincilik teli. şlkdşasldk
-N'oldu peki? N'oldu, olan şu; kurumsal manada iletişim olayında ilerlememiz neden sosyal manadaki iletişimde ilerlememizden çok daha hızlı? Hatta diyebiliyorum ki, keşke kurumsal manada gösterdiğim iletişim becerisini gibi sosyal manada da gösterebilseydim... Kurumsallaştıkça asosyalleşiyorum?! Öyle olsa ne trajik olurdu diye yazdım halbuki öyle olduğu falan yok bu arada. Ya ne tırtsın Tarzan yea... işldsailşasdlşisda...

-Onu bırak kurumsal manada iletişim becerisi gösterdiğim falan da yok yaaani, bu kadar yazışşş olur ya, sie Tarzan.

-Trajik-kurumsal-iletişim... hepsi bir arada olsun istemiştim... 

-Yok ya olan o değil; senin için yazıyordum yaa ben... okumayı sevmiyormuşsun fakat. Haaah, trajik olan bu. Sen kiii, en minik hedeyi bile gogıllayan malsın, ki bunu çok sevmiştim, sen bi şeyleri gogılladıkça ben orgazm oluyordum, tarzanı mı gogıllamayacaksın, diye düşünüp, bir ümit, bir umut, yazdım mınakoim ya! Şimdi şey gibi hissediyorum, kucağında bebeğiyle Beyazıt Meydanı'nın ortasında kalmış gibi... kafamda köylü kızı tipi başörtüsüyle... e tarzanım eee eee, e!

-I love Beyazıt Meydanı.

-Gerçi o meydan da her geçen gün küçülüyor sanki ama...

-Ama ben sana tarzan yapmıştım!

-O arada bir yerlerden Paulo Coelho, bi sn. söyleyeceklerim var, diye atlayıverdi;

"Bazı şeylerin gitmesine izin vermek işte bu nedenle çok önemlidir! Onları serbest bırakmak, gevşek olanı kesmek! İnsanların hiç kimsenin işaretli kağıtlarla oynamadığını anlaması gerekiyor! Bazen kazanırız ve bazen de kaybederiz; hiçbir şeyi geri almayı bekleme, yaptıkların için takdir edilmeyi bekleme, ne kadar zeki olduğunun keşfedilmesini bekleme ya da aşkının anlaşılmasını...daireyi tamamla, gururlu, yetersiz ya da kibirli olduğun için değil, sadece artık onun senin yaşamında yeri olmadığı için; kapıyı kapat, plağı değiştir, evi temizle, tozdan kurtul! Geçmişte olduğun kişiyi bırak ve şu anda kimsen 'o' ol!"

-Kendimi ifade edemiyorum sanırım şlksadlşksdalşkas...
-Penguen 8. , Uykusuz 3. yaşgününü kutladı ya, özellikle Uykusuz çok güzel olmuş ya, resmen mizaha doyduk. Bu anları yaşıyor olmak bile güzeldi... ya da hasta mı olucam nedir her şeyi abartıyorum lksdaşlkdlk...

-Peki ya sana yazmaya devam edecek olmam??

-Hakikaten hasta olacağım galiba, evet.

-Geçen günlerden birinde Beyoğlu'nda, saat 22 suları etrafında, Taksim Meydanı'na doğru  arkadaşlarla yürüyorum, mutsuz insanlar üstüme üstüme geldi. Hiçbir şey yapamadım.

-Bazılarınız itiraf etsin, hala oturduğu yerde mastürbasyon yapabilen kızlardasınız değil mi?

-Ben bu ruhu seviyorum. 

-Oldu canım, oldu bebeğim.

Geliyor!

2010-09-29T13:32:00.000+03:00

Bir takım mükemmel haberler!

2010-09-24T13:02:00.000+03:00

1- 26.09.2010'da Kadıköy Selamiçeşme Özgürlük Parkı'nda 10. Gaziantep Yiyecekleri Şenliği -yemekleri desek daha iyi olurdu gibime gelmiyor değil ama şimdi İstanbul Gaziantepliler Derneği -tıhla- ile ters düşmek istemiyorum- düzenlenecekmiş!
Bence mükemmel bir haber! ...falan...
Hayır, Gaziantep'li değilim.
Bursa'nın şampiyonluğunu canı gönülden kutlamıştım.

2- Hani Tavşan Kızın Peşinde isimli bir hikaye yazmıştım ya, İstiklal'de erotik shop bulunamaması üzerine dönen mal bir hikayeydi hani... Yanılmışız, baya baya varmış, o kadar Tarlabaşı'na inilmesine gerek yokmuş, İstiklal'in Taksim Meydanı ayaandan, girişten bir yerden Cihangir'e inen sokağa dönün, baya sağlam, ışıklı mışıklı, hayallerimizdeki gibi bir erotik shop varmış işte, niye söylemiyorsunuz olm!

Bu da böyle biline.

Bu hani sağ tarafta, linkler koyuyorum ben, aralarında Madde Bağımlısı var, Madde Bağımlısı'na İstanbul'un en sağlam 10 erotik shopu gönderisini yazmak istiyorum da, öyle bir planım var. Önerilerinizi bekliyorum... şlksdşlksdalkşsdlkd...

3- Ciddi ciddi plastik makyaj kursuna gitmeyi düşünüyoruz biz YT takımı olarak... Bu gibi çok salak planlar yapmışlığım daha önce de olmuştu, o yüzden, ama bu sefer çok sıcağım, düblaj kursuna olduğum kadar sıcağım, sımsıcağım, üf de püf de...

Varsa öneri, bence neden olmasın, sağdan işini gör bebeğim.

Umut bokun ucunda!

2010-09-22T12:07:00.006+03:00

Yapacak bir şey yok. Umut bokun ucunda!

-Bu ülkenin her şeyinden nefret ediyorum, dedi, ne dediğine zerre kadar dikkat etmediğine kalıbımı basarım. O ki Anadolu Yakası'nın en güzel okullarından birinde okumuş, ünide önce bir kaza yaşamış ama sonrasında İstanbul'un güzide üniversitelerinden birine kapak atmayı becerebilmiş bir altın çocuk ama sosyal bilimlerle bir alakası yok, seni affediyorum benim minik beyez meleğim, diyorum, gideceğim başka diyarlara dediğinde.

Sanki, diyorum o başka diyarlar da sana kucağını açacak, tamam evet, karı kız güzel de; 

1- Türksün - ... göster ürksün! Ehaheaheha...-

2- Başka bir yerde hep azınlıkta olarak algılanacaksın, istediği kadar demokratik olduğunu iddia etsin!

-Ben hiç bi yere gitmiyorum, dedim, bi yere kaçiim diye mi beni bu kadar eğittiler lan! Bu mallara mı bırakıcam ben bu ülkeyi! Oh ne ala memleket, zoru görünce hemmen kaçarım ki ben bu ülkeden, kaçanı da sksinler mınaokim dedim, hiç mi utanmadım, ne kadar ulusalcıyım, ne kadar milliyetçiyim MHP'nin 40 küsürüncü yılında (mıydı?), ne kadar faşistim ve ne kadar laiğim?? -kişiler değil kurumlar laik olur, retoriğin de mınakodunuz-

-Hea, sen kurtarıcaksın zaten ülkeyi, dedi, bak yeeaa, hiç de utanmıyo, kafadan bir kaçış planı kabullenmesi...

İçimden, hakikaten ben mi kurtaracağım bu ülkeyi demedim değil, git Paris'ine, Parisienne'lerle oh yudumla şarabını, üç günlük dünya, bununla mı uğraşacağımdır?!

-Evet ben ve benim gibi düşünen %42'lik kesim, dedim... Artık böyle, çaat çat konuşuyoruz, olur mu olmaz mı, kime çat çat konuşuyosun, kimsin sen?! Yook, işgal altında ya ülke ben ve %42'lik kesim hazır ve nazır birazdan başlıyoruz çalışmalara... klsdlşksdlşsdalkş...

-Yeeeaa, dedim, sen şimdi akıllısın di mi? 

Cevap gelmedi.

-Dalga geçmiyorum oğlum, sen şimdi hakikaten akıllısın, biliyoruz akıllı zeki adam olduğunu ve elbette biliyoruz ki eğer bir karar verilecekse en doğrusunu sen verirsin. Sınav sonuçlarınla -ki özel okul-dersane olmaksızın bir yerlere gelinmişti- sen bunu kanıtladın ve işte okullarına gittin vs vs. Madem akıllı olduğunu ve en doğru kararı vereceğini düşünüyorsun -misal hayır'a damgayı basmak- o zaman geri zekalı olduğunu düşündüğün adamlardan da sen sorumlusun. Bu mal durum da senin sorumluluğunda.

Bu şey gibi; diyelim acil para kazanman lazım ve sana hakikaten batmak üzere bir şirket veriyorlar. Piyasadan silinmek üzeresiniz, kaliteniz berbat, diyorlar ki; bebeğim, al bu şirketi ne yaparsan yap! Atacağın adım; yönetim kurulunu toplayıp kardeşim biz nerede hata yapıyoruz, bu mal ürünle nasıl tutunuruz, diye kafa patlatmak mı olacak yoksa ortalıkta dolanıp hepiniz malsınız, hepiniz gerizekalısınız, hepiniz gelişmemiş 5. dünya vatandaşlarısınız, ben bu şirketten gidiyorum, diye ağlamak mı olacak? 

Üzgünüz, ama birinin bu skik ürünle bu şirketi uçurması gerekiyor.

-Ne yapacağım  ama ya, %58'si milletin geri zekalı! 

-Orasını biilmiyorum... teori geliştiriyorum da pratik yok ehahekjldskjds...

-Akşlsdlşksdlşks... Mal!

-... ama hem zeki ol, süper ol, muasır medeniyet senden sorulsun hem de ne yapmak gerektiğini bilme, zora gelince sınırdışı ol ve tek olayın face'te ona buna salaksınız, yazmak olsun... Ben böyle durumu skerim afedersin.

O gece kimse kimseyi affetmiyordu halbuki.

-Da ne yapabilirim?

-Bilmiyoruuuum...ama anlıyorum, benim için de aynısı geçerli, ötüyorum ama ben de bilmiyorum sonuç olarak...

Fakat bir yerden başlamak lazımdı.

-Anladık, ülkeni seviyorsun, diye devam ettim, Tanrım ne coşmuştum, ne esiyordum, istiyorsun ki dört başı mamur, cıvırlarla dolu bir ülke olsun... da o %58'siz hiç bir yere gidemezsin kardeşim, onlarsız bir yere gidemeyeceğinden devamlı adamları aşağılamak pek fayda sağlamayacaktır mantıken. O yüzden bir şekilde kafanı kullan, ne bileyim, malzeme bu sonuç olarak puhaoauah...

Malzeme derken;

O sırada ajanslar Beyoğlu'ndaki iki sanat galerisine giren eli sopalı otuz kişi haberini geçiyorladı.

Milliyet'ten gelsin;

Sanata mahalle baskısı!

Beyoğlu Tophane’deki Boğazkesen Caddesi’nde sanat galerisi ve bir resim sergisinin açılışına gelen yerli ve yabancı sanat severler saldırıya uğradı. Yaklaşık 30 kişi davetlileri darp etti, galerilerin camlarını kırdı

01:00 | 22 Eylül 2010

STANBUL Milliyet - YASEMİN BAYBirbiri ardına açılan sanat galerileri, bienal mekanları ve butikleriyle yerli ve yabancıların ilgi odağı haline gelen Beyoğlu Tophane Firuzağa Mahallesi Boğazkesen Caddesi’ndeki sanat galerisi ve resim sergisinin açılışına katılan sanatseverler, yaklaşık 30 kişinin sopalı, bıçaklı ve taşlı saldırısına uğradı. Galerilerin camlarını yere indiren saldırganlar, davetlileri de darp ettiler. Saldırı sırasında aralarında ressam Nazım Hikmet Richard Dikbaş ve öğretim üyesi Nazım Dikbaş’ın da bulunduğu onlarca kişi çeşitli yerlerinden yaralandı. Saldırıyla ilgili soruşturma başlatıldı.

Yüzlerce davetli vardı
Boğazkesen Caddesi Hasanefendi İşmerkezi’nin 3. katındaki resim galerisi ile buraya 30 metre mesafede bulunan Kadirler Caddesi Numara 69’daki 4 katlı binanın giriş katındaki resim ve fotoğraf sergisinin, dün saat 19.00 sıralarında açılışı yapıldı. “Galerinon ve Galeriouetlet” adlı galerideki açılışa yurtiçi ve yurtdışından yüzlerce davetli katıldı. Açılıştan kısa bir süre sonra, iddialara göre, daha önce de burada yapılan açılışlarda sokakta içki içilmesinden rahatsız olan mahalle sakinlerinden yaklaşık 30’u ellerinde sopalarla iki galeriyi de 15 dakika arayla bastı.
Bağırarak saldırıya geçenler, sergideki davetlileri sopalarla darp ettiler. Saldırganlar, “Burası aile mahallesi içki içmeyin” diye bağırarak kendilerine karşı koyanların gözlerine de biber gazı sıkarak uzaklaştılar. Taşlı ve sopalı saldırı sırasında iki galerinin de camları kırıldı. Onlarca kişi darp ve cam parçalarının isabet etmesi sonucu çeşitli yerlerinden yaralandı. Yaralananlardan 5’i Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile Alman Hastanesi’ne kaldırılarak tedavi edildi. Ressam Nazım Hikmet Richard Dikbaş, öğretim üyesi Nazım Dikbaş ile Şevket Kaan’ın yarılan kafalarına dikiş atıldı. İhbar üzerine olay yerine gelen polis, polis merkezine götürdüğü sergiyi düzenleyen üç kişi ile davetlilerin ifadesine başvurdu, iki galeri de kapatıldı. Saldırıyla ilgili soruşturma başlatıldığı öğrenildi. Saldırganların yakalanması için araştırma başlatıldı.
Bunu ben yapmadım siz yaptınız!
Serin bir eylül akşamı... Dört galeride aynı anda açılacak dört farklı sergiyi görmek üzere Tophane’ye doğru ilerliyorum takside. Galeri Non, Pi Art Work, Elipsis ve Outlet İhraç Fazlası Sanat’ın bulunduğu Boğazkesen’e yaklaştığımda çalıyor telefonum. Telefondaki telaşlı ses, sanat çevrelerinde Extramücadele müstear adını kullanan sanatçının Galeri Non’daki açılışına saldırı olduğunu söylüyor. Sıra dışı kimliğiyle tanınan, birbirinden çarpıcı, ezber bozan cesur işlere imza atan Extramücadele’nin yeni bir performansından mı söz ediyor acaba? Hayır diye ısrar ediyor. “Gerçekten saldırı oldu, biber gazıylaÖ Mahalleli kapıları yumrukluyor, yaralananlar var. Hatta bir kişi hastaneye kaldırıldı.” Saldırganların 20-30 kişi olduğu ve sanatçının yaralılardan Nazım Dikbaş’ı hastaneye götürdüğü konuşuluyor.

Gerçek değil, sanki oyun
Telefonu kapayıp mekana ulaşmam beş dakika sürüyor. Ortalık ana baba günü. Polisler düzeni sağlamaya, Tophane sakinlerinin bir kısmı da öfkeli saldırganları olay mahallinden uzaklaştırmaya çalışıyor. Polisin “dağılın” uyarıları yükseliyor sokaktan. Panik içinde herkes. Galeri Non’da görevli bir arkadaşımı görüyorum, beti benzi atmış, konuşamıyor bile. Tuhaf bir duygu. İnsan sarılıp teselli etme ihtiyacı duyuyor. Üzerine sinen biber gazı gözlerimi yakıyor. Gerçek gibi değil, sanki sürreal bir oyunun içindeyiz. Saldırı nedeniyle açılamayan Galeri Non’daki serginin adı durumu özetliyor aslında: “Bunu Ben Yapmadım Siz Yaptınız”.
Diğer galerilerin önünden geçiyorum hızla. Elipsis’in kapısı kırılmış, Outlet ve Pi Art Work de kepenklerini indirmiş. Geçtiğimiz hafta aynı hat üzerindeki Galeri Rodeo’da düzenlenen serginin açılışında da mahallelinin sözlü sataşmalarda bulunduğu ama olayın büyümeden sona erdiği söyleniyor. Basına yansımayan o günkü tepkilerle bugünkünün gerekçesi aynı: “Mahallemize gelip düzenimizi bozdunuz.”
Galeri Non’daki açılış sırasında yaşanan saldırıya tanık olanlar bu olayın bir önceki ile bağlantılı organize bir eylem olduğu konusunda hem fikirler. Şerif Mardin’in ‘mahalle baskısı’ kavramı bu kez sanat üzerinden kendini gösteriyor. Mahallelinin tepkisi açılışta içki içilmesi gibi görünse de ‘muhafazakar yaşamlarına giren sanatı, kendileri için sosyal bir tehdit gibi görmeleri’ . Bu noktada atlanmaması gereken önemli bir nokta daha var. Sözünü ettiğim beş galerinin beşinin de sahibi kadın. Sanata olduğu kadar kadına da saldırı diye düşünmeden edemiyorum.
Korkulu ve şaşkın insanların arasında dolaşan birkaç kişi mahcubiyetlerini dile getirmeden edemiyor. Onlar her gün yüzyüze baksalar da saldırıyı düzenleyen komşularına tepkili. Nedenini kendileri de açıklayamıyorlar ama iddia edilen o ki mahallede sanat galerisi istenmiyor. Niye? Kime ne zararı var diye soruyorum. “İşte bilirsiniz, burası muhafazakar bir çevre, sanat denince çıplak kadınlar, içki içen insanlar akıllarına geliyor...”

Link Hedesi

“İşte bilirsiniz, burası muhafazakar bir çevre, sanat denince çıplak kadınlar, içki içen insanlar akıllarına geliyor...”

... ve sopalarla girişiyorlar??!!

Ama  bu sonuç olarak. Mesele aşağı yukarı bundan ibaret.

Yani işte, umut orada bir yerde, belki de o basmak istemediğimiz bokun ucunda!

Lö Petit Notte:

1- Gazetevatan linki
2- Akşam linki ki, Atılgan Bayar'ın yazısı güzel olmuş.

Siyasi yazdım la kaçın kaçın kaçın!

2010-09-21T11:28:00.002+03:00

-Tarzanım nerdesin lan, neredeyse bir ay olmuş, vay ak!

-Çok acaip şeyler olmadı değil.

-İçimde bir şey var sandım misal. Tanrı bizi içimizdeki şeylerden korusun.

-Amen.
-Neyse evet, -hayır demek istedim aslına bakarsanız- hayır! ühühühühü...

-Bu evet-hayır meselesi ile ilgili ilk gelişmeler hiç parlak değil, seriyorum; 

1-Allinoi'nin üstü horasan harcı denen harçla kapatılmaya başlandı. Bazı kesimler o harcın horasan harcı olmadığını da iddia ediyor. Sular altında kalacak olan Allinoi, eveeeaat! ' larımız sayesinde sonsuza dek tarih sahnesinden silineceğe benziyor. bakınız

2-Bekir Coşkun'un işine son verildi. İlk bertaraf olan ben oldum, demiş, yine ormandan dem vurmuş, bir son dakika haberiydi, gece ikide gözlerimin önünde ağaçlar yandı. bakınız

3-Gezmiş'i anmak, ilgili pankartlar taşımak örgüt üyeliği kanıtı olarak sunulmuş, henüz kabul edilmemiş ayrı mesele fakat Amerika orada durduğu sürece Gezmiş yine bela, yine bela. bakınız 

-Ehahehahe, tüm haberleri toplayıp Abdurrahman Yalçınkaya olarak kapatma davası açacağımdır!

-Hakkari'de devlet memurluğu yapan bi arkadaşım, böyle olacağı belliydi derken, siz daha aşağılayın bu milleti, diye ekledi. Bu çok mühim bi mesele, öyle bakmayın. Köylüyü, Doğu'yu aşağılamak, kabul etmek lazım, biz çok-elitlerin genlerinde var. Anası da böyleydi bunun!!! Ben tabi bir asi, efendime söyleyeyim bir yirmili yaşlarının bir yerlerinde bir muhalif, bir anarşist olarak zaman zaman; bir şeyi herkes yapıyorsa, o zaman o şey yapılmayacaktır dozunda takılmayı sevdiğimden, gençliğin de gazıyla yapmamaya çalışıyorum ama bazen Tuzla minibüsünde tıklım tıkış giderken ya da Sultanbeyli'nin merkezinde bile -ki üç defa falan gitmişimdir- gezerken kolay olmuyor söyleyeyim. Ve Hakkari'deki Kocaeli doğumlu arkadaşım için de bazı şeyler pek kolay olmuyor ama varan 1: aşağılamayın, skerler! Yapmayın demiyorum aslında, hobi olarak yine yapın puhaoauh... -içinizden mümkünse-

... diyorum ama gece dışarı çıktığında minimum 50-60 TL bırakan adama bile bunu anlatamazken, daha fazlasını bırakan adama misal, bu nasıl ama nasıl??

-İletişim mühim. İletişeceksin kardeşim. O adamla da iletişeceksin!  Bir kerede sonuç alamayacaksın, bir daha bir daha bir daha...kljffdlk..
-Bir de bu aşamada bence artık siz değerli okurlara bir doz politik psikoloji vakası zerketmenin vakti geldi. Prof. Dr. Vamık Volkan-Mine Şenocaklı düeti şeklinde. bakınız

-Vamık Volkan tabei, bir bölümümüzün sevdiği bir isimken, Ekşi'deki son yorumlara göre,  Ekopolitik aracılığı ile Gül'le yapılan görüşme sonrasında  kafalarda -birtakım- soru işaretleri oluşmasına neden olmuş. Bense hala araştırma evresindeyim.  bakınız

-Umuyorum bakınızlarım sonsuza dek yaşar. -buraya hareli halaluya gelsin-

-Şey var, Sultanbeyli'de Oba Tır Pazarı. Olur da tır pazarı ararsanız diye söylüyorum, olabilir, herkes tır pazarı arayabilir...

-Nasıl bir kitleye hitabediyorsam artık...

-Bir giride bu kadar Sultanbeyli geçmemeliydi.

-Hayır Sultanbeyli ile bir alakam da yok.

-Ya bi de şeye üzüldüm, şimdi face'in ilk zamanlarında biz böyle eski arkadaşları bulup sevindirik oluyorduk ya, yeni nesil bunu yaşayamayacak bence, bu internet dünyasında birbirlerini kaybedip yeniden bulmaları olayının gerçekleşmesinin imkanı yok gibi geliyor bana. 

-Eğlenceliydi fakat. 

-Akdamar'daki ayine kötü gözle bakamıyorum. Bakana çok pis bakabilirm fakat. Politik bir tavır takınmadıkları sürece, ayinden zarar gelmez zaten de işte, yaaanii...

-Bekir Coşkun'a, sanırım zamanında Ayşe Arman sormuştu; 

-Doğadaki bir şeyi şişelemek isteseniz bu ne olurdu?
-Orman köylüsü!

Ben o zamandan beri Coşkun'u seviyorum. 

-Sevgiler, saygılar... 

Mona

2010-08-27T09:29:00.001+03:00

şurda-burda

The Joy of Vampire Sex - they're hot, they're sexy, they're undead!

2010-08-18T16:07:00.001+03:00

Bakıyorum da Rolling Stone'a soyunulmuş...

Gazetevatan'da görüp RS'nin siteye de göz attım moreeee moreeee diye böğürerek ama maalesef canım, maalesef bebeim ile pışpışladı beni yuvarladığımının Stone'u! Beelki ilerleyen aylarda free issues başlığı altından çekimin geri kalanını yürütebilmek umudu ile şimdilik kalıyoruz salıncakla...

RS linki

Gebze-Harem minibüsleri ve hayatımdaki bir takım gelişmeler bölüm 1:

2010-08-17T15:52:00.000+03:00

-Kas yaptım.

Lö Petit Notte

-Bu arada 17 Ağustos'u da hüzünle anmıyor değil Yavru Tarzan.

Mükemmel Bir Tarlabaşı Bulvarı Hikayesi

2010-08-17T15:48:00.005+03:00

Yavru Tarzan Gururla Sunar...

Tavşan Kızın Peşinde

Hatun karar verir, -sadece ve sadece- kız arkadaşına doğum günü hediyesi olarak tavşan kız kostümü alacaktır! Taksim'deki bir önceki doğum gününde bir erkek arkadaşa kalpli bir slip hediye edilmiştir ve hatun, çok fena kafaya koymuştur ki bir sonraki -yani tam şu an giriş yaptığımız hikayedeki- doğum gününde, en bomba hediye kendisininki olacaktır!

Bu fikrini, hikaye yaşandıktan aşağı yukarı bir hafta sonra havuz başında -uu, beybi- başka bir kız arkadaşına anlatırken su cümleyi ekler; çok fena odaklanmıştım fakat!

-Farkettim de, acaba diyorum başka bir şeye odaklansan...

-Bilemiyorum, belki de...

Hafta başında Limango'da gördüğü çakma  tavşan kız kostümününden sonra, hatun maalesef hafta boyunca başka bir şey düşünemeyecektir.

Mükemmel bir tavşan kız kıyafeti çok pahalı olmamakla birlikte, çok ucuz da değildir. O nedenle iki erkek ekürisini bir tavşan kız kıyafetine girmeye ikna etmek için telefon aracılığıyla lobi faaliyetlerine başlar.

Fakat, tek arama ile başarılı olamaz.

Zaten, çok sonra öğrenecektir ki, Amerika'da yapılan araştırmalar gösterdiğine göre; başarılı bir satış için en az beş defa arama yapılması gerekmektedir. Tanıdık müşteriler için bu sayı düşer.

İki eküri, fikre yabancıydırlar ve maalesef en az beş defa aranmaları gerekmekteydir, fakat hatun o sırada bunu bilmemektedir. Aramalar yapılmayınca, fikir bir başka bahara kalır.

Olay günü, ki mükemmel bir cumartesi akşamına gelmektedir, Midpoint'te, boğaz manzarasına uzak ama bina manzarasına yakın bir masada otururken, - uuu beybi - hatun, tavşan kız fikrini erkek ekürilerden biri olan elemana tekrar açar.

Fikir, büyük bir coşkuyla iki kişi tarafından kutsanır ve harekete geçilir. Saat 22:30 civarıdır ama Taksim'de tavşan kız kıyafetinin nereden bulunacağı konusunda hiç bir bilgi yoktur. İlk bakışta mantıklı ama uygulamada yetersiz bulunacak tek düşünce olan, İstiklal'de -mümkünse ışıklı- Erotik shop tabelası arama fikrinin peşinden gidilinmesine karar verilir.

Fakat, ara sokaklara da şöyle bir göz gezdirilmesine rağmen, günün birinde İstiklal'de erotik shop arayacaklar için önemle altını çiziyorum; bulamazlar.

Anlatan olarak eklemem gerekir ki, hakikaten tuhaf bir durum. Restorandan çıktığında hatun kişiye, o eski binalardan birinde, yukarı katlara doğru bi yerde, ışıklı bir erotik shop tabelası çok olası görünmüştür. Hatta hayalini ben de kuruyorum şimdi, cidden cuk oturuyor. Ama demek kader, o akşam Murtaza Abi'ye müşteri yazmıştır. Artık bunun karşısında durulamayacaktır.

-Ya neyse, parti başlamıştır, dönelim bari, der hatun fakat erkek eküri gazı verir, nasıl erotik shop bulamayız lan!

Ha, sanki erotik shop bulduklarında kitlenecek kişi kendisi olmayacakmış gibi, gazı vermiştir erkek eküri. Yine bu noktada ağların Murtaza Abi lehine örüldüğünü bir kez daha görüyoruz.

Bunun üzerine, yapılabilecek bir diğer mal girişim olan birine sorma denemesi için harekete geçilir de tam olarak, kime nasıl Taksim'de bir erotik shop sorulacaktır?

Güzel ama imkansız değil.

Bu soruda hatun artık duraksamaz. Saat 23 sularında dolaşmaktadır, bu arada doğum günü kızı, muhtemelen beklediği kalabalığa ulaşamadığından bu mal ikiliyi, neredesiniz lan, mahiyetinde bir yoklamıştır ve acilen bara gidilmesi gereği doğmuştur. Telefonda konuşurken tavşan kız fikrinin annesi hatun, doğum günü kızına, ta'am 15 dakikaya oradayız, der!

Olacaktır da. 

-Kime sorcaz, diye sorar eleman.

-Yap'cak bi'şe yok, esnaftan birine soracağız.

Bu arada esnaf çoktaaan kepenkleri indirmiştir.

Tavşan kız kııyafetine ölümüne odaklı hatun, en iyisi olarak gördüğü fikre sarılır ve dövme yapılır tabelasına doğru tek başına ilerler, içeri girer. O esnada ekürisi caddede beklemektedir.

-Buyrun.

-Ya şimdi biz...

Ya şimdi biz, derken bile hatun, bu cümleyi tamamladığında karşılaşacağı durumu kafasında hayal etmektedir ama sonuç olumlu da olsa olumsuz da olsa artık yapacak bir şey olmadığını da bilir. Cümleye girilmiştir bir kere. Cümlesini hiç duraksamadan hızla tamamlar.

-... bir arkadaşa hediye alacağız da, erotik shop arıyoruz, buralarda nerede buluruz, biliyor musunuz?

-Nasıl bir hediye alacaksınız siz ya?

-Çok sağlam bir hediye almayı düşünüyoruz, der en kendinden emin haliyle.

Hatun mini eteklidir ve hakikaten kızdır en azından ve tek başınadır. Eleman, yardım etmeye gayet tatlı bir hızla -hemen- karar verir.

-Şimdi, tam aşağıda var ama bilmiyorum yerinde midir, ben size yerini göstereyim.

-Çok teşekkürler!

Tabi buuu, çok sağlam bir hediye, tanımlaması tabi, konuya çok ama çok  yabancı bu elemanda tabi, ilk anda nasıl bir etki yaratmıştı? Bu sorunun cevabı sonsuza dek muallakta kalacaktır. Ama hatun, yanlış anlama sınırını biraz daha aşağıya çekebilmek için, minik bir açıklama yapmayı göze alır.

-Ya aslında sadece tavşan kız kıyafeti arıyoruz bizzzz...

Tabi ki erotik shopta ne yapılacağına dair bir takım ayrıntılar, birazdan bu iki mala rehberlik  edecek bu elemanı hiçbir şekilde ilgilendirmez. Bu açıklamayı dikkate bile almaz. Beraber dışarı çıkarlar ve tam bu sırada kapının önünden şöyle bir cümle gelir;

-Oğluuum, bu kıza dikkat et!

Tam bu noktada, konu Murtaza Abi'nin sınırlarına girmeden, yanlış anlama sınırına değinmek istiyorum. Hatun farkındadır ki yanında bir erkekle, hem de İstiklal'de, erotik shop sorarsa ve üstüne üstlük bir arkadaşa tavşan kız kıyafeti hediye falan diye gevelerse, insanlar elbette  inanmayacaktır. Ama kuşkusuz inanmış gibi takılacaklardır. Durumun, tavşan kız kıyafetini kendilerine bakıyor oldukları şekilde anlaşılması ve bunu takip eden tüm fikirler -ya akşam da ne skiş olacak kim bilirrr- hatunun kabullendiği bir yanlış anlama sınırıdır. Ama misal, erotik shoptan alınacak sağlam bir hediye, şeklindeki bir tanımlamanın akla getireceği fikirler nereydese engin bir denize -Yazar burada deniz diyerek yüce Türk halkının hayal gücüne düpedüz hakaret etmektedir. Doğrusu okyanus olacaktır.-  falan tekabül ettiğinden, hatun bu sınırsızlığı  "tavşan kız kıyafeti, sadece hediye hediye..." diyerek, kendince, sınırlandırmaya çalışır.

Ne derece başarılı olur, burası da siz değerli okurların takdirine kalmıştır.

Hatun, dövmeciden çıkarttığı değerli rehberi ile birkaç metre ilerlemiştir ki, çok daha değerli ekürisi kendilerine katılır. Dövmeci, beraber misiniz, diye sorar, tonlamasında bir gıdım bile art niyet yoktur. Beraberseniz ben size tarif edeyim, dükkan boş da, diyerek yüce görevini yerine getirir.

-Şu sokağı sonuna kadar takip edip caddeye çıkın, biraz sağa gidin zaten göreceksiniz, ikinci kat, ama bilmiyorum bu saatte açık mıdır... Biraz daha aşağı inerseniz neler var neler!

O kadar ayrıntıya hiç gerek yoktur. Tek istedikleri bir -neredeyse mükemmel- tavşan kız kıyafetidir.

Teşekkür edip Tarlabaşı Bulvarı'na doğru yola koyulurlar. 

Bulvara çıkmak üzereyken, erotik shopun ışıklı tabelası tam da tarif edildiği yerde, sanki çölde bir vahaymışçasına belirir ve eküri son bir uyarıda bulunur;

-Bak, oraya -Bulvardan bahsediyor. Yoksa erotik shop korkulacak bir yer değildir- gitmeye ben bile korkuyorum, gitmek istediğinden hakikaten emin misin?

Hatun hiç teklemeden cevap verir; 

-Ya oğlum, buraya kadar gelmişiz, gideceğiz başka yolu yok, der ve elemandan önce bulvarın kaldırımlarına doğru ilerler.

Bulvar hızla geçilir, hedeflenen binaya hızla varılır, hatun elemandan önce pek de tekin görünmeyen merdivenleri hızla tırmanır.

Karşılarına, üzerinde, burada değilim ama aşağıdaki numarayı arar ya da çaldırırsanız beş dakikaya burada olurum, yazan bir not bulunan bir tahta kapı çıkar.

-Arayalım mı lan, der hatun, tavşan kız kıyafetini fena bir şekilde istemektedir.

-Yok artık, der eleman.

Hatun, bi ihtimal kapıyı tıklatır, baktı gördü olmadı arayacaktır da ama tam o sırada beklenmedik bir olay gerçekleşir.

-Geldim, geldim.

Buuu, merdivenleri yavaş yavaş tırmanmakta olan kişi, erotik shopun çok mümtaz sahibi Murtaza Abi'den başkası değildir.

Daha sonraları bu hikaye üzerinde düşünürken bu anı kendince gecenin neredeyse en güzel olayı olarak ilan edicek olan hatun, - gecenin bir diğer güzel olayı, hatunun bardan 22 yaşında ABD'de okuyan bir sistem mühendisi kaldırması olacaktır ama ikisi arasında kalmıştır açıkçası- -çok çok sonraları Murtaza Abi'de karar kılacaktır- Murtaza Abi'nin nasıl olup da çat diye çıkageldiğine de kafa yoracaktır. Acaba Murtaza Abi kapının önünde mi beklemekteydi? Girerken kimseye dikkat etmemişti. Yolda coşkuyla -ne coşkusuysa bu?- konuşurken, belki de yakınlarda bir yerde dinelmekte olan Murtaza Abi onları duymuştu. Oha, tüm bulvara erotik shopa gittiklerini mi ilan etmişlerdi yoksa? Ya da belki, dinelen Murtaza Abi, koşturarak dükkanının yönünde giden bu ikiliyi görür görmez notunu verecek kadar insan sarrafı bir şahsiyetti. -aha müşteri, hemmen koşayım- -hızlılar da şerefsizler- - ne aceleniz var lan, gece uzun, ehe ehe...- - haah kapıyı da bulmuşlar, ben dedimdi zaten, aferin lan Murtaza-

Eğer hakikaten hiç haber almadan bu ikiliye gerekli tanımlamayı daha ilk görüşte kondurduysa Murtaza Abi, işinin hakkını harbiden veriyor demektir. -alkış-

Gerçi hatuna göre bir ihtimal daha vardır, o da dövmecideki elemanın Murtaza Abi'yi aramış olup olmamasıdır. Ama tabi yok yere adamın günahını almamak lazım, diyordu içinden, belki de her şey koskoca bir tesadüften ibarettir.

Murtaza Abi daha kapıyı açarken, hatun tavşan kız kıyafeti siparişi vermeye başlamıştır. Hakikaten ne acele lan bu, demiştir içinden Murtaza Abi.

-Vardı da, kalmadı maalesef, depoda var.-böyle de tavşan kıyafeti bitiririz-

-Depo ne kadar uzakta, der hatun, olanağı varsa depoya gitmeyi bile kafaya koymuştur. Bu arada içeri girmiş ve etrafa göz atmaya başlamıştır bile. Dükkanın dört bir duvarına mallar -ilk bakışta haliyle penisler dikkat çekmektedir- kutu kutu üst üste sıralanmıştır, odanın ortası bomboştur. Kapıdan girince sağ tarafta kıyafetlerin paketli bir şekilde asılı durduğu bir stand vardır. Hemen karşıda yine sağ tarafta Murtaza Abi'nin eski tip demir memur masası bulunmaktadır. Murtaza Abi, para fatura, kayıtlar, dükkanın beyni olan her şeyi burada halletmektedir. Havalandırma olmadığından dükkan inanılmaz sıcaktır, hatunun birazdan acele edecek olmasının başka hiç bir nedeni yoktur. Yanlış anlama sınırını bu sefer sallamayacaktır hatun, çünkü dükkan cidden fena sıcaktır ve en iyisi fena modern bir çift olarak takılmaktır.

-Depo karşıda maalesef, başka bir şey düşünür müsünüz?

-Başka bir şey düşünür müyüz, ne var ki başka?

-Şuraya bir göz atın.

Ağ kıyafetler, çeşitli hemşire kostümleri, bazı deri kostümler, başka erotik kıyafetler falan, neredeyse beşinci sınıf bir porno sitede -hangi arada porno siteleri sınıflandırmıştı acaba?- geziniyor gibidirler. Hatun memnun olmaz. Bu kostümler tavşan kızın yerini hiçbir şekilde tutmayacaktır.

-Hemşire kostümüne ne dersin?

Ekürisinden cevap gelmez.

-Ağ mı alsak? Puhahaha, ağ aldığımızı düşünsene!

O sırada dükkanın neresinde olduğunu bile bilmediği ekürisinden yine cevap gelmez. Tam arkasında olabilir, kapının orada olabilir... falan.

-Oğlum cevap versene, şöyle bir şey mi alsak?

Erotik bir tür deri mayo gibi bir şeyi göstermektedir.

-Ya, kızabilir, diye zar zor bir cevap gelir.

-Kızabilir... hımm...

Hatun bu uyarıyı ciddiye alır. 

-Başka ne var, diye sorarken son bir umutla yapay penislerin oraya doğru yönelir hatun, yerden tavana kadar kutu kutu sıralanmış devasa yapay penisler karşısında diyecek fazla bir şey yoktur. Masanın yakınındaki standda penis büyütücüler ve ne olduğuna ilk anda anlam veremediği ve hiç ilgilenmediği aletlere hızlıca göz atar. Hatun maalesef kıyafete odaklanmıştır.

-Jartiyer var, diye sakince öneride bulunur masasının arkasında dikilen Murtaza Abi.

-Jartiyer, diye neşeyle tekrarlar hatun, ilgilenilebilecek yeni bir şeyler çıkmıştır, neredeler?

-Şurada, diye penislerin en altında uzanan sırayı gösterir Murtaza Abi.

Hatun neşeyle jartiyerleri incelemeye başlar. Siyah dantelli bir tanesini göstererek, 80 TL, der, ne dersin, kırk kırk bölüşürüz diye ekürisine öneride bulunur. Yine cevap gelmez.

-70 TL var, kırmızı, hım?

Ama o sıra ne durumda olduğu ile hiçbir şekilde ilgilenmediği çocuktan hiç bir cevap alamaz. Hafiften farkeder ki arkadaşı yarı yarıya kitlenmiştir ya da yanlış anlama sınırsızlığı içinde boğulmaktadır.

-Ya bi şeyler düşün, bir şey almamız lazım, hadi... 

Daha sonra konuştuklarında ekürisi, Murtaza Abi'nin bıyıkaltı gülümsemelerine maruz kaldığından bir şey diyemediğini anlatacaktır.

Hatun ise, eğer bu çayırdaki  beyaz kelebeğin çiçekten çiçeğe neşeli neşeli takılması havasında penislerden kostümlere  oradadan jartiyerlere şakıyarak uçma ayaklarını bırakırsa, sessiz ve derin bir tuhaf çukura sürükleneceklerinden emin gibidir. O yüzden hız kesmeden devam eder.

Dükkanda bir-iki tur attıktan sonra kostümlerin standında takılmaya karar verir. Birkaç dakika sonra üzerinde ağzı açık bir tavşan kafası bulunan bir slibi ekürisine gösterir. O sırada sadece bir tavşan kafası olarak gördüğünden elinde tuttuğu şeyin bir slip olduğundan habersizdir. Arkasını çevirip resme bakmayı da akıl edemez.

-Tavşan?! Ne ki bu?

-O unisex. İki taraf da kullanabilir.

-Da, ne ki?

Murtaza Abi, olayın keşif kısmıyla hiçbir şekilde ilgilenmemektedir. 

Hatun, sonra tavşanın arkasını çevirir ve traşsız bir erkeğin üzerinde denenmiş halini ilgiyle inceler.

-Vaaov...

Tam anlamıyla iğrençtir ama alınabilecek en iyi hediye olarak görünür hatunun gözüne. Daha önceden kendini tavşan kıza odakladığından, bir psikolojik alt yapısı olduğu da gözlerden kaçmaz.

Sonuç olarak hatunun vaaov nidası ile, ekürisi ve kendisi için bu sımsıcak deneyimi bitirecek emir verilmiş olur. Ağzı açık uniseks bir tavşan slip, kuşkusuz bir tavşan kızın yerini tutmayacaktır ama erotik shoptaki bu bitmek bilmez çileye artık bir son vermek gerekmektedir.

-Hediye mi olacak, diye son bir kez sorar Murtaza Abi, sanki mükemmel paket kağıtlarını önlerine serecekmiş gibi. Evet, cevabını alınca eskiden kasaplarda bununan renkli kese kağıtlarını neredeyse andıran bir kese kağıdını çıkartıp tavşanı paketlemeye başlar. Bu arada hatun, ya ayakkabılarımı değiştirmem lazım, burada mı değiştirsem, yok neyse dışarda değiştiririm temalı gevezeliklerine zevzekçe devam eder. O arada Murtaza Abi, paketin içine bi kartvizit atma teklifinde bulunur ve bu teklif de, neredeyse Murtaza Abi'den gelen tüm tekliflere verilmiş tepkiler gibi, hatun tarafından coşkuyla karşılanır. Bunun üzerine bir kartivizit de hatuna uzatır Murtaza Abi, hatun onu da neşeyle kabul eder. Parası da ödendiğinde, o esnada yerküre üzerindenki en zevkli alışveriş Murtaza Abi'nin erotik dükkanında tamamlanmış olur. Bunun farkında bile olmayan ve olamayacak Murtaza Abi, haalaa bıyıkaltından elemana gülümsemektedir. -Lannn, ne şanslı piç kurususun lan sen-

Mini etek-yüksek topuk ikilisiyle, tavşanını elde ettiğinden son derece mutlu olarak,  tam tadında bir şekilde bulvarı geçip İstiklal'e doğru yürüyen hatun ekürisiyle, doğum günü kutlanılan bara varana kadar bu olayı kutsar, kutsar ve kutsar.

Ertesi gün Ümraniye'de bir evde  -ki maalesef bu evin, daha önce bahsi geçen ikinci en güzel olay diye belirttiğimiz olaydaki çocukla uzaktan yakından alakası yoktur-  doğum günü kızıyla -sanıyorum şimdi işler netleşmiştir- tavşanın paketini açarlar. Paketin açılması, güvenlik meselesi nedeniyle maalesef sabaha kalmıştır.

Denediler mi peki?

Ha, bana kalsa ben  denerdim. 

Ama sanıyorum burası da  hikayedeki gizemlerden bir başkası olarak yerini işte aldı, alıyor.

Belki, der hatun, evine dönen otobüsteyken, seeen tavşan kız kıyafeti, bir dahaki karşılaşmamıza dek hazır ol! Bir dahakine çok pis saldıracağım, evet!

Lö Petit Notte:
-Neredeyse gerçek bir hikaye olabilir.
-Kişiler tarafımdan çarpıtılmış olabilir tabei.
-Yapay penislere dildo demek lazımdı lan, dedim yine minibüsteyken, şimdi uğraşamayacağım fakat. Dildo yazmışım gibi kabul edin!

Şeapalım mı?

2010-08-16T13:57:00.002+03:00

Kafa bozuk olabilir...

...neyse ki Vendetta var.

Lö Petit Notte:

Şurda da var;

david vendetta - love to love you baby | izlesene.com

Tamam ya sakin!

2010-08-04T11:29:00.002+03:00

Şu kısacık araba sürme deneyimimde; kurs hocalarına, babama ve direksiyon sınavındaki amcalara mütemadiyen kurduğum ünlem cümlesi oldu.

Devamında; yok bi' şe' yok, denmiş olabilir.

Günlük hayatın başka başka yerlerinde de kullanmayı düşünüyorum. Son derece faydalı buldum.

Lö Petit Notte:

Gerçekten çığlık atılacak bir durum olduğunu sanmıyorum, sanamıyorum... şksdakşlsdaldslşdsalşksd

Bir takım danalıklar #3

2010-08-03T11:00:00.003+03:00

Evet bebeğim.

-Durup dururken tanıdığınız bir çift aklınıza gelir de mutlu olursunuz ya, bu güzel bir şey evet. İki insanın birbirini sevmesi zaten güzelken, bunu hatırlayıp da-bi anlığına da olsa- mutlu olan insanların olması bence daha güzel. Hele bi' de aileden olmamanıza rağmen mutlu oluyorsanız, bu çok çok daha güzel olsa gerek...

-Di mi lan?

-Mükemmel bir aşk hikayesi gelsin şimdi;

Veremeyen Ayşe ve diğer her şey!

Ayşe.
Ya aslına evet önce Ayşe'yi bir hatırlatmak lazım. Bu bloğun ilk girisi bir Ayşe hikayesiydi ve bu Ayşe oradaki Ayşe ile aynı Ayşe. -yazar burada, gidin o hikayeyi de okuyun lan!, diye haykırmaktadır-

Ayşaaa'nım, genel olarak paranoyak-depresif bir aşk hatunudur. Aşık değildir; depresiftir, aşıktır; yine depresiftir. Neyse, efendim, birini sevmiştir ve verecektir. İşin kötü tarafı biricik sevdiceği uzaktadır ve ortalamaya vurulduğunda ancak senede bir aynı şehirde buluşabilmektedirler. Bu arada sevdiceği ne araaaar, ne soraaaaaar şlkdaslşkşlkdlşk.
Ayşe bu aramayıp sormamaları sallamaz. -Buna inanıyor muyuz? Ben yazarıyken bile bu gerçekten şüphe duyarken, eğer sen okur siee diyorsan içinden, hiç tuhaf karşılamam. İnanamayabilirsin. Aslında burada çok derin bir Ayşe analizine ihtiyacımız var. Ama hikaye uzar ve buna hakikaten hiç gerek yok. Tanrının bir mucizesi diyerek bu gerçeğin gerekçelerini ilahi bir takım durumlara havale etsek ve eleştiri yolunu kısmen kapasak çok takmazsın di mi? Öyle yapalım canım.-

Gün gelir, devran döner ve verme zamanı gelir Ayşa'nımın. Aslında vermek için can atmaktadır fakat;

Ayşe, ilk senenin ilk gecesi; ilk gece verilemez, kuralını uygular ve hasta olmamasına rağmen, canım hastayım ya der vö vermez!
İlk senenin ikinci buluşmasında yine eve çağrılır, lan bu dallama beni kullanıyo mu der, paranoya yapar, bayramda evde olmam lazım canamm, der, vermez!
İlk senenin üçüncü buluşması için elemandan ses çıkmaz, Ayşe arar, eleman sallar ve Ayşe; veremez!
İlk sene biter.
Eleman gider.

Ayşe, panayoları ve pişmanlıklarıyla gtünün üstüne oturur ve bir sonraki seneyi depresif bir ruh hali içinde beklemeye başlar. Bu arada başka adaylarla çok daha feci verememe hikayeleri döndürmeye devam eder.

İkinci senenin kış aylarında eleman şehre damlar ve Ayşe'yi malum iş için arar.
Ayşe tam o akşam hakikaten hasta olur ve bunu elemana söyleyemez, kıvırır; veremez!
Telafi etmek için bir sonraki hafta Ayşe elemanı arar, eleman kıvırır, Ayşe; veremez!
İkinci senenin ilk yarısı sıfır-sıfır eşitlikle kapanır.

İkinci senenin ikinci yarısı büyük bir heyecanla başlar. Artık seyirciler gol istemektedir. İlk atışı eleman yapar, Ayşe'yi konsere çağırır ve o da ne, Ayşe'nin ALES'i midir KPDS'si midir bir haltları vardır -ve bu arada hastadır da ve tam olarak hazırrr da değildir- Ayşe reddetmek durumunda kalır ve; veremez!
Bir sonraki haftaya sözleşilir.
Haftanın başında Ayşe ilk faul'ü çakar; grip olur, antibiyotiğe başlar; demek ki buluşma gecesi içemeyecektir.
O gün gelir!
Ayşe ne hastadır, ne sınavı vardır ne de ilk gece krizi yaşanacaktır! Ayşe kendi adına her ihtimale karşı prezoları bile hazırlar!
Tüm tribünler ayaktadır artık!

Normalde çok sevişken bir hatun olmadığından ve aşağı yukarı iki senedir -aynı adamı bekleme nedeniyle de- sahalardan uzak olduğundan Ayşe paslanmıştır. Bir türlü olayları ayarlayamaz. Kendini de ayarlayamaz. Mükemmel bir rezillik yaşanır ve ...
...Ayşe; veremez!

Tribünler hüzün içinde boşalmaya başlar.

Ayşe kime ne diyeceğini bilemez, özür falan diler, batırmıştır, mutsuzdur, paranoyaktır, defresiftir, huzursuzdur, ıslaktır, çöptür, boktur, püsürdür...
Bu her şey demek değil Ayşe, falan derim ama inandıramam kendisini... çünkü Ayşe belki evet deneyimsiz kaltağın tekidir ama aptal değildir; bu her şeydir!
Aşk falan yoktur çünkü, olmayacaktır.
İskeleyi geride bırakırken gözlerinden yaşlar süzüldüğüne tanık olurum; hüzünnnlü bir Türk filmi sahnesi ve veremeyen Ayşe için akşam vakti...

Ayşe o akşam face'e girmeyecektir.

Neyse.

-Tabi ki yukarıdaki hikayenin herhangi bir gerçek kurum ya da kişilerle uzaktan yakından alakası yoktur ve olmayacaktır!! 

-Kime diyorum?!

-Bir de tabi ki Ayşe'ye acil şifalar diliyoruz tüm YT takımı olarak. Sen bizim gönlümüzün gol kraliçesisin Ayşe! Yeensen de yenilsen de kalbim hep sendeeeeee!!!

-Hava çok sıcak ama geceler şahane, bunu da bir kenara not etmek lazım. 

-Bu arada, artık bir kediyle aynı evde yaşıyorum. Bembeyaz bi erkeg, bir Ankara kırması. Meer tüm ihtiyacım bir kediymiş lan!

-Ya da para harcamak için yeni bir mecraaa şksfdşalksşkf..

-Ülke gündemine  de sokayım afedersiniz. Sanıyorum bu ülkede her neslin gençlik yıllarına, gündemi gerilimli yıllar düşüyor sonuç olarak, bundan kaçış yok. Heeey, siz 80-90 nesli ! işte bu elimde gördüğünüz - elinde dimdik ama zaman zaman yumuşayabilen bir şey tutmaktadır- sizin gençlik yıllarınız için özel olarak hazırladığımız  gerilimli gündeminiz! Nass olmuş, bence fena değil, tam tadında; terör, üst düzey hukuki anlaşmazlıklar, asker-iktidar gerilimi, toplumsal kutuplaşmalar falan...

-Güzel olmuş evet, tartış tartış bitmez ak, teşekkür ediyorum.

-Ben de seni.

Mossad, n'apmışsın bebeğim??

2010-07-27T11:56:00.003+03:00

Böyle iş olur mu ya? Bir düşünün, Mossad ajanlarını konuşuyoruz??!!

Hayır bi de, saanki pazardaki eriklerden bahsedilirmişçesine rahat bir hava.. 

Haberin kendisi çok güzel;

Link burada

Ay-yıldızlı kamuflaj!

MOSSAD, İsrail'in hocasını ve gizli ajanlarını öfkeli kalabalıktan çok ilginç bir yöntemle korudu

ÖZER ŞENDİR/VATAN ÖZEL HABER

İsrailli ajanlar, Avrupa Ligi final maçını izleyen milli takımlarının hocasını öfkeli kalabalıktan koruyabilmek için üzerinde Türk bayrağı bulunan tişörtler giydirdi. Bu yöntem olası saldırıların önüne set çekti.

'Ay yıldız' formalı MOSSAD ajanları

Foto galeri için tıklayın

ANKARA’DA sona eren Avrupa Bayanlar Voleybol Ligi’nin son gününde Sırbistan-Bulgaristan finalini izlemek isteyen İsrail’in hocası Arie Selinger’i MOSSAD, öfkeli kalabalıktan çok ilginç bir yöntemle korudu. Hem gizli ajanlar* hem de antrenör Selinger göğsünde Ay-yıldız arma bulunan ve sırtında ‘Türkiye’ yazan siyah tişörtler giyip, kendilerini Türk kafilesindenmiş gibi gösterdiler. Bu ilginç kamuflaj görüntüsü VATAN’ın objektiflerinden kaçmazken**, kafilenin Türk seyircilerinden çekindiği için böyle bir yönteme başvurduğu öğrenildi.

SORUNSUZ AYRILDILAR

TURNUVANIN ilk gününden beri maçlarını seyircisiz oynadığı için herhangi bir sorunla karşılaşmayan İsrail’in bu taktiği işe yaradı. Karşılaşmayı kenardan herhangi bir problem yaşamadan takip eden teknik ekip Ankara’dan mutlu ayrıldı.

ÖTE yandan İsrail kafilesini korumakla görevlendirilen ajanlar, Ankara’da ilk kez takım elbisesiz görüntülendiler. *** Ceket ve gömleklerini çıkarıp, yerine sırtında “Türkiye” yazan tişörtleriyle dikkat çeken MOSSAD personeli, kumaş pantolon ve kösele ayakkabılarından ise ödün vermediler.****

*Hea, evet hakikaten pek bi gizli ajanlarmış. lkjsadlksdaljksda
**Resssmen paparazzi haberi tadında bir yaklaşım sergileniyor.
***Bi de Ankara'da ilk kez takım elbisesiz görüntülenmişler??!! Demet Akalın'dan bahseder gibi Mossad ajanlarından bahseden bir Gazetevatan??
****Kumaş pantolon ve kösele ayakkabı...Burada bir moda eleştirisi eksik kalmış gibi göründü bana...-Mossad ajanları moda eleştirmenlerinden yine tam not aldı şldalkşsdlksaşldk...-

Ben, bu haberin nasıl çıktığını çok merak ediyorum. Çaycı-temizlikçi falan mı açık etti? Bir çekirdek çıtlama seansı eşliğinde, aha bu soldakiler gizli ajanmış ba ba ba, mı dendi?? Hakkı Dayı, ne diyosun sen, demediler mi?? -essahtan-

Diyelim ki yalan haber, ki bu çok daha kötü, bu adamlar Mossad ajanıdır, diye bir takım adamlar afişe edilmez ki arkadaş, nasıl edersin?!!

Bi de tüyü de var haberin; fotogaleri için tıklayın ??!
Şu an linkinde resimleri görüntüleyemiyorum gerçi ben ama var??!!

Ben okulda, dünyanın en tehlikeli istihbarat servisi diye bu adamları anlattım bi de??!!

Lan??!

Sanıyorum benim anlayamadığım bir şeyler var. Ya da haberde bir yerlerde Zaytung linki var da ben mi göremiyorum??

Tarzan sunuyor tırsarak, afiyetle...

Doomgünü çocuğu

2010-07-22T16:29:00.001+03:00

...idim ama bundan aşağı yukarı 15 gün önce.

Doğumgünümle alakalı kısa bi özet geçicektim ama salladım. Şunu anladım ki ben özet geçemiyorum arkadaşım! Bu konu üzerinde çalışmam lazım.

Neyse, dedim madem özet geçemiyorum, o zaman hiyeroglif ne güne duruyor??

Neyse, neyse, şimdi hangilerini yaptığımı işaretlemicem lkşdasşlkadslşkşlk

Teşekkür ediyorum canım.

Bu olacak! Seyyar Satıcılar Konseri!

2010-07-16T12:00:00.000+03:00

Güzel fikir.

Takdir ettim.

İsmet Sıral Yaratıcı Müzik Atölyesi adı altında konserler verilekmiş İstanbul'un çeşitli yerlerinde. Bunlardan bir tanesinde, ki  6 Ağustos'ta, üç aydır yapılan aramalar ve kayıtlar sonucunda bulunup seçilen 20 seyyar satıcı, baazı yabancı sanatçılar vö Ömer Faruk Tekbilek gibi ünlü isimlerle sahnede buluşacaklarmışşş.

Falan filan güzel haber, çakıyoruum çaktım;

Haberün kendisi için bir tık

Bir Serhan Yediğ Haberi;

9 Temmuz’da İstanbul’da başlayacak İsmet Sıral Yaratıcı Müzik Atölyesi kapsamında sekiz sıradışı konser gerçekleştirilecek.
6 Ağustos’taki “Seyyar Satıcılar Sahnede” başlıklı konserde, Trilog Gurtu, Karl Berger, Ömer Faruk Tekbilek gibi ünlü isimler İstanbullu 20 seyyar satıcıyla buluşacak. Sokağın sesini sahneye taşıyacak seyyar satıcılar, önceki gün 100 adayın arasından yapılan elemeyle belirlendi.
Seyyar satıcıların sesinden nefret mi ediyorsunuz? Avrupa Birliği’ne girmeye hazırlanan Türkiye’nin sokaklarından “iyiboozaa”, “körpecik bademler”, “akşam simidi bunlar” gibi feryatların silinmesi gerektiğini mi savunuyorsunuz? Lütfen, derin bir nefes alın. Ve bir de tam tersini düşünenlere kulak verin: Seyyar satıcıların, tıpkı martılar, vapurlar gibi şehirlerin özgün ses dokusuna, birbirinden farklı yaz ve kış tablolarına, sabah ve ikindilerine kimlik kazandırdığını söyleyenlere... Hatta seyyar satıcıların feryatlarını şehrin müziği olarak görenlere...
İsmet Sıral Yaratıcı Müzik Atölyesi (ISCMS) Etkinlik Koordinatörü, flütçü Sıla Gerbağa “Niyazi Amca, insanı ağlatabilecek bir sesle ‘yorgancıı” diye bağırarak Tarlabaşı’ndan geçtiğinde, midyeci Halit Abi’nin sesini duyanlar Sulukule’de pencereleri dolduverdiğinde, böyle de müzik mi olur, sorusu anlamını yitiriveriyor” diyor. Ardından soruyor: “Birinin, bir şeyin insanı çok içten güldürebilecek ya da durduk yerde ağlatacak kadar dokunaklı sesi varsa, o ses müziğe dahil değil midir?

ŞARKI SÖYLER GİBİ
Trabzonlu Celal (78) ve Salim Aydemir (72) Kardeşler, 60 yıllık hallaç. 1950’lerde İstanbul’un Tarlabaşı semtinde yorgancılık yaptıkları dükkan kapanınca, seyyar çalışmaya başladılar. Her gün Taksim, Şişli arasında gezinip, yorgan kabartıyorlar. Rahatsız etmemek için, şarkı söyler gibi bağırıyorlar.

ÜÇ AYDA DOKUZ SEMT GEZDİLER
Yeni ifade biçimleri, esin kaynakları arayan 50 caz ustasını İstanbul’da genç müzikçilerle buluşturacak İsmet Sıral Yaratıcı Müzik Atölyesi, 11 günde düzenlenecek 41 etkinlik arasında sokak satıcılarına da yer verecek. 6 Ağustos’ta Sepetçiler Kasrı’ndaki dört bölümlük konserde, 1970 sonrasında çağdaş caza New York’tan yön veren Cretative Music Studio’nun kurucusu piyanist Karl Berger, neyzen Ömer Faruk Tekbilek, elektronik müzikçi Erdem Helvacıoğlu ve piyanist Ayşe Tütüncü gruplarıyla sahneye çıkıp, 20 sokak satıcısının seslerini müziklerine katacak. Sokak satıcıları at arabaları, seyyar tezgahlarıyla konsere katılacak, sokaktaki nağmelerini kullanarak, sahneden ve izleyicilerin arasından doğaçlama yapacak.
Konser fikri Proje Direktörü Dost Kip, Müzik Direktörü Sumru Ağıryürüyen ve Sıla Gerbağa’dan çıktı, katılan sanatçıların desteğiyle iki yılda geliştirilerek son halini aldı. Seyyar satıcılar Sıla Gerbağa yönetimindeki 15 kişilik ekip tarafından, üç aylık çalışmayla belirlendi.
Bilgi, İTÜ ve Boğaziçi Üniversitesi öğrencilerinden oluşan ekip, İstanbul’un dokuz ilçesini sokak sokak gezdi, yaklaşık 200 seyyar satıcıyla görüştü. İstanbul’un sokak satıcıları üzerine “Müziği Duyuyorum” adlı bir belgesel hazırlayan Kanadalı yönetmen Giulia Frati, projede yer almak isteyen ve sesleri özellik taşıyan 100 adayın görüntülerini kaydetti. Kip, Ağıryürüyen, Gerbağa ve projede yer alan üç müzikçiden oluşan seçici kurul önceki gün yaptıkları toplantıda görüntüleri izleyerek, konserde yer alacak 20 seyyar satıcıyı belirledi.

Müzik çalması - Septembaa!

2010-07-08T11:25:00.000+03:00

70'lerdenn bir kuple...

Yok ya, 70'leri bildiğimden değil de, 90'ların sonunda ya biri bunu kavırladı, ya biri yeni video çekti bi'şey yaptı, döndü bu şarkı Number1'da yamulmuyorsam.

Da ben o izlediğim halini bulamıyorum, bunu dinleye dinleye de alıştım sanırım.

EARTH WIND AND FIRE | SEPTEMBER @ Yahoo! Video

Sözlerini de çakacağım bu sefer;

Do you remembaa! the 21st night of septembaa?
Love was changing the minds of pretendaaars!
While chasing the clouds away...

Our hearts were ringing.
In the key that our souls were singing.
As we danced in the night,
Remembaa! how the stars stole the night away...

Ba de ya - say do you remembaa!
Ba de ya - dancing in septembaa!
Ba de ya - never was a cloudy day...

My thoughts are with you.
Holding hands with your heart to see you..
Only blue talk and love,
Remembaa! how we knew love was here to stay.

Now decembaaa.. found the love that we shared in septembaaa.
Only blue talk and love,
Remembaaa! the true love we share today..

Ba de ya - say do you remembaaa!
Ba de ya - dancing in septembaa!
Ba de ya - never was a cloudy day...

Ba de ya - say do you remembaaa!
Ba de ya - dancing in septembaa!
Ba de ya - golden dreams were shiny dayzzz...

Müzik çalması

2010-07-08T00:59:00.000+03:00

Kanye West'ten böyle bir parça beklemezdim.

Kanye West - Addiction

Vuvuzela kafası!

2010-07-07T09:20:00.001+03:00

Daha fazlasını iste! -Haber şurda demek istiyorum-

~~Akşama gelen lö petit notte:~~
Almanya: 0 - İspanya: 1
Kafa mafa ama iş görüyor anlaşılan kjdsfljfjkfj...

Enerji Dosyası No#1

2010-07-05T10:52:00.000+03:00

Bugün Radikal'e şöyle bir göz atayım dedim, anasayfaya üç enerji haberi koyulmuş olması aceba bir tesadüf mü yoksa biri bize bir işater mi vermeye çalışıyor, bilemedim. 

Enerji sektörü, gelişiyor efendim durduramıyoruz.

Olayın bir kaç yönü;

1- Büyük Aşk

Şimdi bizimkiler, bir nükleer bidi bidi olaylarına girdi, hatta Rusya'yla mutlu bir beraberlik yaşamaya falan başladık. Bu konuyla alakalı anlaşma dış ilişkiler komisyonundan geçmiş ve tartışılmak üzere genel kurula damlamış.

Rus tarafı ile yapılan anlaşmaya genel bir bakış Radikal'den huzurlarınıza gelsin; 

Nükleer gelsin de ne olursa olsun!

Anlaşma şöyle: Nükleer tesis kuracak şirkete bedava toprak ve altyapı hizmeti verilecek. Engel çkaran özel mülkler hemen kamulaştırılacak. Ve bu tesislere getirilecek yabancı işçilere kolaylık sağlanacak.

TBMM, Akkuyu’da nükleer santral kurulması için start verdi. TBMM Dışişleri Komisyonu’nda geçen anlaşma önümüzdeki günlerde Genel Kurul’a gelecek.

Anlaşma Genel Kurul’da kabul edilirse Rus yetkili kuruluşlarının proje şirketinden toplam payları, hiçbir zaman yüzde 51’den az olmayacak. Türk tarafı sahayı mevcut lisans ve mevcut altyapısı ile birlikte bedelsiz olarak, nükleer güç santralinin söküm sürecinin sonuna kadar proje şirketine tahsis edecek. İhtiyaç duyulan özel mülkiyete konu diğer tüm arazilerin kamulaştırılması hususunda kolaylık sağlanacak. Yabancıların çalışmasına ilişkin gerekli izinlerin verilmesi kolaylaştırılacak.

TBMM Dışişleri Komisyonu’nda kabul edilen Türkiye ile Rusya Federasyonu Hükümeti arasında Akkuyu sahasında bir nükleer enerji santrali tesisi ve işletilmesine ilişkin anlaşma önümüzdeki günlerde TBMM Genel Kurulu’na gelecek. Anlaşmanın Genel Kurul’da geçmesinin ardından Akkuyu’da nükleer santral kurulacak.

RUS ŞİRKETLERİN PAYI YÜZDE 51’DEN AZ OLMAYACAK

Muhalefetin sert eleştirilerine rağmen AKP’li vekillerin oylarıyla komisyondan geçen anlaşmanın kara delikleri şöyle:
Anlaşmaya göre, Rus yetkili kuruluşlarının proje şirketinden toplam payları, hiçbir zaman yüzde 51’den az olmayacak.

BEDELSİZ VERİLECEK

Türk tarafı sahayı mevcut lisans ve mevcut altyapısı ile birlikte bedelsiz olarak, nükleer güç santralinin söküm sürecinin sonuna kadar proje şirketine tahsis edecek. Santralin kurulacağı ve Türk devletine ait ilave arazi de proje şirketine bedelsiz olarak tahsis edilecek.

İLAVE ARAZİ VERİLECEK

Gerekli olursa proje şirketi ilave arazi için Orman Fonu’na gerekli ödemeleri yapacak.

KAMULAŞTIRMADA KOLAYLIK SAĞLANACAK

Türk tarafı proje şirketine yürürlükteki Türkiye Cumhuriyeti kanun ve düzenlemeleri kapsamında, proje ile ilgili olarak ihtiyaç duyulan özel mülkiyete konu diğer tüm arazilerin kamulaştırılması hususunda kolaylık sağlayacak. Türk tarafı yürürlükteki Türkiye Cumhuriyeti kanun ve düzenlemelerin izin verdiği ölçüde, proje şirketi adına veya proje şirketi rızasıyla istihdam edilenler, yükleniciler, acenteler, temsilciler için veya öyle bir erişim isteyen diğer kişiler için söz konusu arazilere erişimi garanti edecek.

YABANCILARA İZİN KOLAYLIĞI

Projeyle ilgili olara yabancıların çalışmasına ilişkin gerekli izinlerin verilmesi kolaylaştırılacak.(anka)

Link Hedesi

Tasarı bu haliyle alkışı hakediyor. lkjsakljskjlskjlskjs

2- Herkesin Büyük Aşkı Kendine

* Bir tarafta nükleer bidibidiler süredursun, özellikle enerji konusunun bir alt dalı olarak alternatif enerji konusunda büyük ilerlemeler kaydediliyor. Bununla alakalı haberleri nereye çakmıştım şimdi hatırlamıyorum ama bildiğim kadarıyla e-coli bakterisini şeker ile besleyerek bir evin tüm ihtiyacını karşılayacak enerjinin üretilmesi konusu üzerinde çalışılıyordu. Bu, herhangi bir yere bağlantı gerektirmeden, dev bir kazanın içinde bakteri besleyerek enerji üretmemiz anlamına gelebileceğinden, fena ilgimi çekmişti. 

Şimdi fazla bir şey bulamadım ama konu ile alakalı birazcık bilgi içün tek bir tık

** Alternatif enerjiye bir örnek olarak, su-rüzgar-güneş enerjisinden faydalanılması olayı. Misal rüzgar; özellikle  Çanakkale civarı için çok önerilen  bir çözümdü. Bir uygulamasını, Kocaeli Üni  Umuttepe Kampüsü'nde görmüştüm, pırr pırr dönen otuza yakın pervane vardı. Çok bilinen bir başka  çözüm olarak; güneş panelleri. Bu konuyla alakalı mükemmel bir anektod yapıştırıyorum buraya; yine biz bölümdeyken,  Nostradamus'luğa soyunmuş bir hocamızın Orta Doğu'nun geleceği için öne sürdüğü açıklaması, petrol bitince bu sefer de güneş enerjisi için birbirlerine girecekleeaaarrr!!!, şeklinde bir iddia içeriyordu. Ehaeha, diyerek geçiştirmiştik. Güneş panelli araba vs. bir hayli popüler olsa da, dünyanın bol güneş alan bölgeleri için alternatif vir çözümken, doğaya en çok zarar veren ülkelerde kalıcı bir çözüm olarak algılanmadı.

Hidroelektrik santrallerinin kurulması meselesi TR'de de elbette gündeme geldi ama uygulama esnasında yaşanan acı bir olay yine Radikal'den gelsin;

İkizdere'ye deneme darbesi!

Doğa harikası Rize'nin İkizdere Vadisi'ndeki ilk hidroelektrik santral (HES) deneme üretimine geçti, derenin 8.5 kilometrelik kısmı kurudu. Dereye 26 tane daha HES kurulması planlanıyor

MUHAMMET KAÇAR haberi

RİZE - Rize’nin ünlü İkizdere Vadisi’nde 95 megavat kurulu gücündeki Cevizlik Hidroelektrik Santralı deneme üretimine geçti; dere suyun tünele alındığı 8.5 kilometre boyunca kurudu. 64 kilometrelik vadide 20’yi aşkın HES’in daha yapılmasının planlandığını, bu olduğunda suyun 55 kilometre boyunca tünele alınacağını belirten yöre halkı, İkizdere’nin tamamen kurumasından endişe ediyor. Bölgede daha önce de deneme üretimine geçen HES nedeniyle Güneysu Gürgen deresi kurumuştu.
İkizdere Vadisi, endemik bitki ve canlı çeşidi açısından dünyanın en önemli 200 vadisi arasında gösteriliyor. Sanko firması vadide yaklaşık dört yıl önce 95 megavat kurulu gücünde HES yapımı için çalışma başlattı.
HES inşaatının durdurulması istemiyle İkizdere Derneği öncülüğünde 2007 yılı Mart ayında Rize İdare Mahkemesi’ne dava açıldı. Dava kapsamında ilk bilirkişi heyetinin hazırladığı raporda saniyede 500 litre su bırakılması halinde deredeki canlı yaşamın zarar görmeden devam edebileceği yönünde görüş bildirildi.
Bunun üzerine mahkeme, ÇED raporunda belirtilen 150 litre/saniye yerine dereye 500 litre/saniye su bırakılmasına karar verdi. Ancak, bu oranla derenin kuruyacağını ve canlı yaşamın yok olacağını öne süren yöre halkı, DSİ’nin raporlarına dayanarak itiraz etti. İtirazı kabul eden mahkeme, bölgede yeniden bilirkişi heyetinin inceleme yapmasını kararlaştırdı.
Son yapılan bilirkişi incelemesi sonrası Rize İdare Mahkemesi dereye 2.8 metreküp/saniye su bırakılmasını kararlaştırdı. Bu sürede HES inşaatı tamamlandı ve cuma günü deneme üretimine geçti. Santralın deneme üretimine geçmesiyle İkizdere ilçesi Cevizlik köyü ile Soğuksu köyü arasında kalan bölümde su tünele alınınca 8.5 kilometre boyunca İkizdere Deresi kurudu. Böylece Rize’de daha önce Güneysu ilçesinde yapımı tamamlanan ve deneme üretimine geçmesiyle kuruyan Gürgen Deresi’nin ardından bu kez de İkizdere Deresi kurumuş oldu.

Etkili yağışa rağmen...
‘Derelerin Kardeşliği Platformu’ Dönem Sözcüsü Ömer Şan, santralın dere suyunu tuttuğunu, bu nedenle derenin kurumak üzere olduğunu savundu: “Son günlerde etkili olan yağışlar sonucu derenin debisi yükselmesine rağmen santraldan bırakılan suyun azlığı, derenin adeta kurumuş gibi görünmesine neden oluyor. Çünkü dereye firmanın taahhüt ettiği gibi saniyede 2.8 metreküp su bırakılmıyor. Bırakılan su en fazla 500 ya da 600 litredir. Derenin kuruması, yaşamı ve bölge iklimini de olumsuz etkiliyor. Bu suda balığın veya diğer canlıların yaşaması mümkün değil.”
Şan’ın verdiği bilgiye göre ‘İkizdere, 64 kilometrelik bir vadi. Vadide yapılacak ve sayıları 26’yı bulması beklenen santrallar sonrası su 55 kilometre boyunca tünellere alınacak. İkizdere’nin tamamı kuruyacak.’

Rafting de bitti.
Derenin kurumasıyla İkizdere de rafting sporuna kapandı. Gelişmekte Olan Spor Branşları Federasyonu Rafting Asbaşkanı Şafak Tatoğlu, daha önce rafting için ideal parkur olan İkizdere’nin azalan suyu nedeniyle bu özelliğini kaybettiğini söyledi. Asbaşkan Tatoğlu, “İkizdere eskiden Türkiye rafting şampiyonalarına ev sahipliği yapıyordu. Ancak, santralların deneme üretimine geçmesiyle azalan su seviyesi İkizdere’nin rafting şampiyonalarına kapanmasına neden oldu. Sadece bazı kısa mesafeli bölümlerde antrenman yapılabilir” dedi.

Link Hedesi

*Bir de çöp-atık ıvır zıvırlarından enerji elde edebilme durumu var. Almanya'da günlük çöpleri bertaraf ederek bir mahallenin elektrik ihtiyacının karşılanabildiğine dair bir takım duyumlar almıştım. Suyla çalışan araba, çöple çalışan araba haberlerini de muhtemelen hepimiz görmüşüzdür.-Linkleri sonra halledelimzie- Bu minik araba haberlerin dışında, özellikle çöpten enerji elde edilmesi, sadece meeeh! denebilecek bir haber değil, bu olayın hakikaten geleceği var.

*Vö,olayın bir başka ayağı olarak teknolojik gelişmeler;

Bu birazdan çakacağım, çok yeni bir haber,  ve bor madeni haberi de içeriyor. Sürtünme katsayısının azaltılarak, teflondan daha kaygan bir yüzey elde edilmesi, daha az enerji ile daha çok iş yapılabilmesi anlamı taşıyor.

Yine Radikal Haberi olarak Dr. Ali Erdemir'in hikayesi ve bugün de ne Radikal yaptı arkadaşım...

Türkiye'de iş bulamadı, dünyanın umudu oldu.

Türkiye'de iş bulamayan Dr. Ali Erdemir, ABD'ye döndü ve dünyanın en başarılı 100 bilim insanı arasına girdi. Türkiye'de 'Su gibi İngilizcen var' diye otel lobisinde çalışması önerilen Erdemir, enerji problemi konusunda dünyanın umudu oldu!

BETÜL KOTAN haberi

Amerika’da tripoloji konusunda yaptığı doktoranın ardından Türkiye’de bir milletvekili tarafından İngilizcesi iyi diye otel resepsiyonunda çalışması önerilen Dr. Ali Erdemir, Amerika’da sürtünmesiz kaplama ve nano ölçekte yapay elmas gibi icatlarıyla bilim dünyasında çığır açtı.
21. yüzyılın en başarılı 100 bilim adamı arasında adı geçen Dr. Ali Erdemir, sürtünme katsayısını binde bire düşürmeyi başararak teflondan 40 kat daha kaygan bir yüzey ve dünyanın enerji sorununa alternatif üretti. Buluşlarıyla tam dört kez Bilim Nobeli olarak kabul edilen R&D 100 ödülüne layık görülen Erdemir, Bilim Oscar’ı olarak adlandırılan Discover Magazine Ödülü’nün de sahibi. 3 bin 500 bilim adamının çalıştığı Argon Laboratuvarı’nda 22 yıldır çalışmalarını sürdüren Erdemir, laboratuvarın en seçkin 36 bilim adamı arasında.
Buluşlarıyla endüstride milyarlarca dolarlık tasarruf sağlanabileceğini belirten uzmanlar, böylece dünyanın enerji sorununun da çözülebileceğine işaret ediyor. Otomotiv sektöründen, silah sanayiye, uzay teknolojisinden beyaz eşya endüstrisine her sektörün ilgi odağı olan Erdemir, mütevazı yapısıyla da tanıyanları kendisine hayran bırakıyor. ABD’de ödüle doymayan Dr. Ali Erdemir’i bir İstanbul ziyareti sırasında yakaladık ve buluşları, yaşamı ve Türkiye üzerine sohbet ettik:

Tripoloji, Türkiye’nin çok aşina olduğu bir bilim kolu değil. Bize biraz anlatır mısınız?
Sürtünmeye maruz hareket halinde olan bütün yüzeylerde ortaya çıkan değişikliklerin bilim ve teknolojisi olarak tarif ediliyor. Bunun içerisine aşınma, yağlama teknolojileri, sürtünme konuları giriyor. Çok geniş kapsamlı bir bilim kolu ama kimse farkında değil.

Toroslarda oynarken...

-Çok sayıda ödül sahibisiniz...
1987’de Argon laboratuvarına başladığımda bana verilen ilk görev yeni katı yağlayıcıların keşfedilmesiyle ilgiliydi. Neticede bor asidinin yağlayıcılık özelliğini keşfettik. İlk buluş o oldu. Aslında o maddenin yağlayıcı olabileceğini çocukken farkettik. Toros dağlarında bor madeni çok olurdu, onlarla oynardık. Yağmurlu havalarda yüzey bayağı kaygan, sedef gibi bir kıvama gelirdi. Daha sonra Argon laboratuvarında bunun nedeninin yüzeyde oluşan bir asid tabakasından kaynaklandığını anladık. Buluşum bilim çevresini çok heyecanlandırdı, Araştırma Geliştirme ödülüne layık görüldüm. Daha sonra bu buluşun türevleriyle de ödüller aldık.

-Yapay elmas da yine sizin önemli buluşlarınız arasında sayılıyor...
Biz elmas ve elmasa benzer kaplamalar konusunda çalışmalarımızı 90’larda başladık. O konuda elde ettiğimiz iki önemli bilimsel netice var. Birincisi elması nano ölçeklerde üretebilmek, nano yapılı elmas. Bunun elektron, veya x ışınlarıyla analizlerini yaptığınız zaman gerçekten doğal elmastan hiç bir farkı olmadığını görüyorsunuz. Şu anda birçok alanda kullanılabiliyor.
İkinci bilimsel sonuç, elmasa benzer bir kaplamanın, belki dünyada şu anda en düşük sürtünme katsayısını veren bir türevini keşfettik. Hem bilimsel hem teknolojik bakımdan bu buluş çok daha büyük yankılar uyandırdı.

Motor yakan buluş!

-Teflondan 30-40 kat daha kaygan olan bir malzeme diye anılıyor. Bu malzeme için sürtünme katsayısı sıfıra indi dendi.
Sıfıra inmesi imkânsız ama sıfıra çok yaklaştı. 0.001, 0.005 gibi. Bu değerler hiç farkedilemeyecek değerler. Sürtünmesiz kaplamanın geliştirilmesi herkesi heyecanlandırdı, inanılamadı. Sürtünmesiz kaplamanın ömrü ne kadar tayin etmek için bir deney yaptık. Onun ölçümünü yapan bir alet var, o alet 32 gün sürekli çalıştı. 32’nci günde, alet durdu. Biz ‘Bizim kaplama hapı yuttu’ dedik. Ancak, test aletinin motorunun yandığı tespit edildi. Bizim kaplamaya birşey olmamıştı.

-Sürtünmesiz kaplama özellikle hangi sektörlerde kullanılabilir?
Bilgisayar konusunda çığ açacak bir potansiyeli var. Bir firmayla çok yakın çalışmalar yürütüyoruz. Bu bilgisayarların içerisinde hafızanın kaydedildiği hardisk var, onun içerisinde daire şeklinde ince diskler bulunur, bilgiler oraya kaydedilir. O yüzeylerde çok ince bir karbon kaplama var, onu bizim kaplamadan yapıp aradaki boşluğu tamamen kaldırmak istiyorlar. Amaç, devamlı temas halinde kaydetme. O durumda diske kaydedilme hızı 10 misli artıyor. Aslında bu malzemeyi bütün mekanik sistemlerde kullansak, dünyanın enerji problemini çözmüş oluruz.

-Enerji tasarrufu da sizin uzmanlık alanlarınızdan biri...
Çalıştığım laboratuvarın en önemli işlevlerinden biri enerji tasarrufunu artırıcı yeni teknolojilerin geliştirilip endüstriye mal edilmesi. Örneğin bazı arabaların enerji tasarrufu çok iyidir. Onların sürtünmeye maruz dişlilerinin tasarımını çok iyi yapmışlardır. Bir de yüzeylerinde sürtünme katsayısı düşük olan veya yağlayıcılık özelliği çok yüksek olan maddeler kullanılır. Dolayısıyla az bir enerji harcayarak çok uçun bir mesafe gidilebilir.

Argon’da çalışmak
“Argon Laboratuvarında 1000’i doktoralı bilim adamı olmak üzere toplam 3 bin 500 kişi çalışıyor. Laboratuvar bir yerde enerji konularında bir bilim ve teknoloji bakanlığı olarak işlev gören Enerji Bakanlığı’na bağlı. Yıllık bütçesi yaklaşık 650 milyon dolar. Benim yıllık araştırma bütçemse 5-6 milyon dolar. Ekibimde 10 kişi var. Laboratuvarda yapılan çalışmalar enerji ve çevre ağırlıklı. Enerji kullanılırken ortaya çıkan olumsuz etkileri ortadan kaldırmanın ve enerjiyi en tasarruflu biçimde kullanmanın yolları araştırılıyor. Amerika gibi bir yerde sürtünmeden kaynaklanan enerji kaybının değerinin 500 milyon dolar olduğunu tahmin ediyorlar. Sadece otomotiv sektöründe 250 milyon araba var.”

‘Döndüm, yedi yıl önceki pozisyonu teklif ettiler’

-Amerika’ya doğru yola çıkma hikâyenizi anlatır mısınız?
İTÜ’den mezun olduktan sonra İskenderun Demir Çelik işletmelerindeki Ar-Ge merkezinde çalıştım. Onların bursuyla mastır için Amerika’ya gittim. Doktora için de Türkiye’ye veya kuruma maddi külfet olmadan, NASA’nın bursunu kazandım. Herkese verilmeyen çok prestijli bir burstu. Ama Demir Çelik Kurumu karşı çıktı, ‘Senin doktora yapmana ilgi duymuyoruz, dön’ dediler. Doktoranın sonunda daha faydalı olacağımı söyledim ve gittim, Amerika’da doktoramı tamamladım, 1986’da askerlik için Türkiye’ye geldim. Kesin dönüş yapmıştım kendimce elimde diplomam alanımda iş aramaya başladım.

-İş için çok kapı çaldınız mı?
Askerlikten sonra ilk müracaat ettiğim yer, Demir Çelik oldu. Ancak beni yedi yıl önceki pozisyonumda çalıştırmak istediler. Tam bir hayal kırıklığıydı, Amerika’da kazandığım deneyime acıdım. Çok sayıda iş görüşmesi yaptım. Neticede benim edindiğim deneyimlerle ilgili herhangi bir araştırma yeri bulamadım. İş aradığım dört-beş ay içerisinde bir kanıya vardım ki, burada gerçekten bir yerden başlasan bile imkanların kısıtlı olması dolayısıyla birşey başarman imkânsız.

-O dönem, iş bulamayınca bir milletvekilinden yardım istemişsiniz. Size İngilizceniz iyi diye bir otelin lobisinde çalışmayı teklif etmiş, doğru mu?
(Gülüyor) Evet, hikâye doğru. 1986’nın sonlarına doğru... O dönemde bir gereklilikti, iş için politikacının, milletvekilinin kapısını çalmak. Ben de açıkçası il başkanlarına, milletvekillerine gittim. ‘Ana dilin gibi İngilizce biliyorsun, doçent olarak çalışsan eline para geçmez, git bir otelde İngilizceni kullan’ dendi. Bu hikâye beni Türkiye’den kaçıran hikâyelerden birisi oldu. Çünkü benim emellerim büyüktü. Baktım, bu emellerim gerçek olmuyor, ‘tekrar dönerim’ diyerek, bir kez daha Amerika’ya gittim. Argon’dan teklif aldım. Üç-beş sene çalışırız demiştik, 22 sene oldu.

-Bildiğimiz kadarıyla üç çocuğunuz var. Onlar da sizin gibi bilime meraklı mı?
Büyük oğlum Altan, 26 yaşında, işletme okudu, bir bankada çalışıyor. Kenan, 23 yaşında, güzel sanatlarda okuyor. Candan ise henüz 13 yaşında. Vallahi hiç bilime meraklı değiller. Onları biraz korkuttum bilim konusunda. Argon’da çalıştığım sırada çocuklarıma gerektiği kadar zaman ayıramadım.

-Türkiye’nin gündemini takip ediyor musunuz?
Türkiye’de gündem o kadar yoğun ve hızlı ki, bugünkü gündem, yarınkini unutturuyor. Bilhassa bu son bir sene içinde olanlar inanılacak gibi değil. Dünyada olup bitenleri bıraktık, Türkiye’yi izliyoruz. Hanımla da bu yüzden arada bir tartışıyoruz, hep Türk haber kanallarını izlememe sitem ediyor. Ama Türkiye’de olup bitenler, tüm dünyada olup bitenlerden yüz misli enteresan. Türkiye’de bir olay patlak verdiği zaman iki kutup oluşuyor. Oysa zıt politik görüşlere sahip kişiler arasında bile belirli bir seviyeye kadar medeni bağlar olmalı.

-Türkiye’den hiç teklif aldınız mı? İyi bir teklif gelse, dönmeyi düşünür müsünüz?
Ciddi bir teklif almadım beklemiyorum da zaten. Ancak tüm yurtdışında yaşayanların kalbinin, kafasının bir köşesinde bir gün dönme hayali mutlaka var. Ama orada kurulmuş bir sistemim, uluslararası bir yerim var. Bu da bizi daha verimli hale getiriyor. O tarz, Türkiye’de devam ettirilebilir mi, ettirilemez mi bilmiyorum.

Sonuç;

Öngöremeyeceğimiz gelişmeler, beklediğimizden hızlı yaşanıyor. Belki, bir nükleer santrale harcanacak paranın - şimdi sallıyorum- dörtte üçüne, çok daha kalıcı ve çevreye/insana daha az zararlı çözümler üretilebilir, yatırımlar yapılabilir miydi/yapılabilir mi?

Yavru Tarzan sundu efendim, afiyetle. 

Bir takım danalıklar #2

2010-07-02T11:40:00.001+03:00

-Youtube'a giriş için en güzel fakat şüpheli bir yol* navige, paso unutuyorum ama artık çakmanın vakti gelmişti.

-Ne yağdı be evet. 

-Bu sefer ben bir şey yapmadım fakat, artık şehircek kimi sktiysek ... klşdasklşaklşd... dikkat etmek lazım bakın fena oluyo, lütfen birbirimizi sevelim koruyalım, delirtmeyelim, ayakkabılarım mahvoldu yeni bir lanet istemesiniz!

-Twitter'da Abdullah Gül'ün nikindeki o cb beni  benden aldı. cb.

Bölümü de hatırlattı tabi bana -bana her şey seniee hatırlatıyoor- Yani bilmiyorum ki, normalde o kısaltmayı çok fazla kullanmıyoruz. Sınavlarda artık çok darda kaldığımızda, kimmm yazacak iki saat cumhurrrbaşşkanııı, diyerek cb der geçerdik/geçerdim. Çok da malca bi iş yapıyorum ama affet beni hoca, derdim içimden ama yine de yapardım.  

-Negzel zamanlardı.

-Tabii, cb deyip geçmemek lazım. Kolay kazanılmıyor -hadiiiii-

-İsimleri, tarihleri ve zaman zaman yerleri aklımda tutamamak gibi bir olayım var ve bir de tarih seviyorum?! Sadece olayı bilip isim-zaman unutmak ne feci bir şey anlatamam. Bir şey anlatacaksınız ama adamın adı yok, olay nerde geçiyodu, net değil (ya işte Avrupa'da ama ?!!), zaman; yani şimdi bir zaman aralığı veririm ama vermesem daha güzel çünkü zaman aralığı benim yumuşak karnım (yok) ama olayı çok iyi biliyorum!

-Yani bilmiyorum anlamına geliyor. Ama işte itiraf edemiyorum. İsim yok, yer yok, zaman muallak(milattan önce), ne var lan it diye sormazlar mı adama?!

-Soruyorlarmış.

-Mükemmel bir minibüs hikayesi;

Minibüs İlham Perileri Yavru Tarzan'a nasıl dokundu?

Bazen Tanrı'ya kızardım ben bir şey olunca. Yani çok da bir şey olmadı aslında ama Tanrı'ya çattığım olmadı değil. Sonra sakinleşince, ya ben bi halt yemiş olabilirm ehem, diyerek, ya işte ne saçma işler, neyse not etmek istediğim; geçen gün minibüste gidiyorum, Tanrı olmasaydı ne halt yiyecektin lan, dedim, o zaman kim sorumlu olacaktı?
O noktada bir hafiflemişim...
O zaman ben sorumlu olacağım, dedim.
Şu konuda anlaşalım, kendi sorumluluklarınızı bi zahmet Tanrı'ya yüklemeyin, herkez yerini bilsin tamam mı?!!
Kendime diyorum okur, sen üzerine alınma tabi.
Yok hayır, suçu devamlı kadere ya da Tanrı'ya attığımdan değil de, üstlenmek konusunda da fazla hevesli olmadığımı daha bi net farketmiş oldum.
Minibüste.
Minibüste eriyorum.
O zaman sinirlerim yatıştı. Bir anda minibüs günlük güneşlik nurlu bir cennet bahçesine dönüşüverdi. Çünkü Tanrı'ya bile deli gibi kızabilirken kendinize öyle kızamıyorsunuz kljdsalkjsdaljksdaljk... var mı lan böyle bi şey?? bu yazdığımı unutalım...

-Ya minibüs dedim de, kısa mesafe gidiyorum minibüste ve yer buluyorum. Uzun mesafe gitsem, öyle yer bulamam. Kısa mesafe ya, ya yer verilir ya biri kalkar, ya da otobüslere nasıl alıştıysam.

-Da bu minibüs-otobüs enstanteneleri ne zaman bitecek biri bana bunun haberini versin artık. -aranızda antik tanrı varsa, o da olur, olur yani-

-kşsdalkşasdlkşdslkşdaslkşdsalkşsda yazarken sanki piyano çalıyormuş gibi  hissetmeme ne demeli? -bunu başka bi yere daha yazdım-

-* navige'ye şüpheli dedim, Ekşi'de okuduğum kadarıyla girdiğiniz siteleri kaydeden bi yapısı varmış, gerçi artık -eğer hakikaten öyleyse- hali hazırda oluşmuş profilimin ne durumda olduğunu zerre sallamıyorum ama tabi manyak bu insanlar...

-Geçen akşamlardan birinde, aynı gün Eminönü'nde neredeyse yüzmüş olmama rağmen, Kadıköy beni mükemmel bir hava ile karşıladı, seni ben yerim.
-2 Temmuz 1993 Sivas Katliamı'nı, kınayalım da bir yandan, atlamayalım.

Bu var!

2010-06-25T13:58:00.000+03:00

Herhangi bir ürün içün internetteki en iyi fiyatı arama aparatı.

Dana, deyince bile iki sayfa sonuç çıkardı. -alkış- 

Bulunsun bi kenarda.

http://www.biarada.com/

Bir seni sevdim çilek ağacı!

2010-06-23T11:14:00.001+03:00

Şimdi, evet.

Uno:

Bizim oralardan haberler var! 

Mezopotamya civarı antik inanışlar, tanrılar, tanrıçalar, rüyalarda erkekleri baştan çıkarıp onlardan şeytan çocuklar doğuran ifritler ve daha niceleri içün... 

Fakat güzel bir çeviri olmuş;

Lilith

Dos:

Bir de bir başka sosyalleşme hedesi, hiç gerek yok aslında ama çakıyoruuuum çaktım çünkü bir ara kafa dağıtmak için dalmadım değil;

hayhuy.com

Soru falan cevaplıyorsunuz, eleman-hatun kaldırılması olayı da hat safhalarda ve anladığım kadarıyla henüz işgale uğramamış ve işin ilginci yeni bir site olmamasıymış, ööeh.

Tres:

Midye Dolma nasıl yapılır?

Aslında tarifi direkt kendim verecektim ama daha önce yapmadığım bir şeyi bir yerden okuyup da yapmış gibi yazmak, beni çok cezbetse de, zor geldi. Zamanım yok. Yoksa yaparım. Hiç acımam.

Anam yemek tarifi vermiş laaan, denmesi de hiç umrumda olmaz. Çünkü  burada midye dolmadan bahsediyoruz! O sıradan bir yemek değil, o bir yemek değil bir kere! 

Başka bir şey.

Onun yerine, Rumlardan Türk Mutfağı'na ve oradan Mardinli kardeşlerimizin tekeline geçen, bu on tanesi bir yıllık civa ihtiyacımızı karşılayacak şekilde programlanmış esasen pis bir hayvandan imal edilen ve çoğunluğun aksine zeytinyağlı dolmaymışçasına kuru üzümlü falan sevdiğim -tatlımsak her şeyi seviyorum- - seni de seviyorum okur- mükemmel yiyeceğin şerefine bu linki buraya çakıyoruuum, çaktım.

Quatro:
Geçenlerde bir yerde, havuz başı falan olabilir ehaheha, yani neyse, sigara-çakmak olayları gelişti ve biri bana çakmak lazım mıydı esprisini yaptı. Bu vesileyle tarihe not düşüyorum. Yıl 2010, mınako-i. 2010!!!

Cinco:

Maşallah... 

Ya, bu sene nasıl meyve var biliyor musunuz? Var mı oralarda meyve ağaçları hiç? Hım? Buralarda var ve çıldırmış vaziyetteler. Maltepe civarında dut ağacının biri, öyle bir dut dökmüş ki yol kenarına, önüne araba çektiklerinde falan oradan geçmemeyi tercih ediyorsunuz, nereden baksaız bir üç-dört kilo kadar dut dökmüş. Öyle yani dutlar genel anlamda çıldırmışlar.

Fakat karadut suyu için lan çokzel.

Öyle ki çıldırmış bir karadut ağacının yanından hüzünle geçiceksiniz, ah ne güzel suyu çıkardı bunların diye.

Bir de erikler.

İş yerinde, bahçede erik ağaçlarını  toplamayı daha bitiremediler ve şimdiden sanıyorum on kilo civarı erik çıktı bile. Yiyen de yok, yatıyor kütür kütür erikler.

Fakat benim odadaki mal çiçek, çiçek açmadı.

Aynı çiçeklerden Marmara Üni'de gördüm açmışlardı... Bi düşündüm de şimdi, gidip hizmetçiye neden sormadım ya bunlar her sene açıyo mu diye...hım? Aklıma gelse yapardım. Yaparım ben, barda-kafede falan bilmediğim güzel müzik çıkarsa gider ismini alırım falan, o tür şeyler, sorardım, biri benim için sorabilir mi lan? Hımm?? Bahçelievler Kampüsü, İİBF, lüdven.
...

Tamam tamam.

Şaka. 

Du bakalım, bi sn ben halledicem.-halledeceğim-

Niye açmıyosun lan hakkaten sen!

Seis:

Ceviz ağacı var da çilek ağacı neden yok, dedim ceviz ağacına bakarken. Sen o sinirle ceviz ağacı dallarıynan üzerime üzerime şöyle bi geldi, neyse ki cevizleri tam olgunlaşmamış, fazla hasar almadım. Fakat ceviz ağacının ağzı çok bozuk, onu öğrendim, yok çilekler gtüme girsinmiş yok bilmem neymiş, cık cık cık...

Tam da şey diyecektim, ya belki çilek tarlası olması daha iyidir, ceviz tarlası olduğunu düşünsenize bir, düşünemeyeceğiz tabi tarla mı gördük hayatımızda? Ceviz havada iyi iyi, neyyyyse. ah!... laan!!

Cevizinin peşinde Kadıköy'ü enlemesine geçen karganın hikayesi var bu arada, anlatmiim şimdilik, fakat kargalar için pek bir değerli bu cevizler sanıyorum, sinirlenebiliyorlar, dikkatli olmak lazım.

Siete:
Sie te!

Ocho:
Yok, hayır, İspanyolca öğrenmiyorum.

Nueve:

Alovvvv! 

Meyve çekirdeklerini ortalığa saçın diyorlar, saçılacak! 

Çok yağmur aldık ya bu sene, sanıyorum o nedenle, valla, saçın bakın çogzel olacak..

Ya evet, noldu da bu derece bir doğa sapığına dönüştüm ben, hayırdır, yaşlanıyor muyum nedir diyeceğim, geçenlerde hayallere daldık, bir  Orta Avrupa turu şeedelim dedik, turla gidelim dediler, o kadar yaşlanmadım dedim... özgür bir danayım ya ben, hala Avrupa sokaklarında sürtesim var çünkü.

Demek ki daha yaşlanmadım sonucunu çıkarmıştım ama şimdi meyve ağaçları-tarlalar falan bi yandan da 250 yaşındaymış gibi de hissetmiyor değilim.

 Bir ara üniversitede dellenmiştim, Ziraat Fakültesi'ni kazanmak içün tekrar sınava giresim gelmişti... neyse ki sayılsal mezunu değildim. Yoksa yapardım. O sırada yapmasaydım şimdi yapmaya kalkabilirdim. olabilirdi. güzel olabilirdi her şey...

Neyse yeaaav.

Diez:

Saygılarrr...

Güneş sistemi söyle sen kimsin?!

2010-06-21T11:01:00.002+03:00

-Tema geri döndü, hehey...

-Çok başka bi temayı yüklerken yaptığım bi mallık sonucu klasik temama dönememiştim, özlemişim lan.

-Bu arada elektrikler gitti de...

-Ben de oturup kitap okudum, onca kitap arasından elime düşe düşe mal bir kişisel gelişim kitabı düşmüştü, ya işte sakın bir şeyleri ertelemeyin, yok efendim güneş sistemi, sizin onun hakkında ne düşündüğünüzle ilgilenmez falan...

-Öyle mi, dedim hakkaten skinde değildir, değil mi?

İşte bunun üzerine oturup şu aşağıdaki mal hikayeyi çizdim.

Yavru Tarzan gururla sunar;

Güneş Sistemi Söyle Sen Kimsin??!!

Kapak

fakat neler oluyordu???

SON !

-Bir kaç yüzyıldır hiçbir şey  çizmediğimden tabi bu korkunç durum.

-Ama bu kadarını yapmak bile ne kadar vaktimi aldı var ya...

-Neyse ki elektrikler yoktu.

-Böyle efendim, afiyetle...

İzninizle biraz duygusallaşacağım canım! #2

2010-06-21T10:38:00.002+03:00

Alternatif başlık; Söylemek istediğim...

-Gözlerine siyah kalem çeksek, çok tatlı olursun biliyor musun?

Jack Sparrow yapsak adamı, yakışır bence. Öyle, ona müsait bir tipi var. O yüzden demek istiyorum; kalem çeksek olur. Ama çekip karşıma çıkma sakın...
Üzerine atlarım vs...

Bi de o, güzel bir adamdır.
Onunla biz, yıllar önce, kendimizle bile alakalı hiçbir şey bilmediğimiz o yıllarda (öyle yıllardı ki, evet, içimizde bir şey vardı ama ne olduğunu biz bile bilmiyorduk.) tanışmıştık.-ismen-
Sonra, çok uzun yıllar sonra, internetten bir daha tanıştık, çünkü hafızası zamana yenilmişti ( ...ya da ben mi zamana yenilmiştim? )
Ve Mualla tanrıçasının kurallarına ve tüm online falların olumsuz sonuçlarına rağmen,-ve hatta pati-atan'ın ilahi işaretini bile dikkate almadan- yolları adamda bitirdik.

Adam, nette olduğu gibiydi.
Ve hayır, nette olduğu gibi derken, resimlerden bahsetmiyorum.
Yani işte, tam olarak; olduğu gibiydi.

Anladım ki çok sonra, meğer ben yanılmışım, meğer adam nette değilmiş.
Benmişim nette olan ve dolayısıyla nerede olduğu belli olmayan.
Onun işte ne güzel, tek bir kimliği ve tek bir ifade şekli, benim olağanüstü kimliklerim ve benim bile anlamadığım ifade şekillerim karşısında dimdik ve ayakta...
İşte, tapmamak elde değildi.

Neyse ki siz tanrılarla çok deneyimim var, klsdakljsdakjsd, yok öyle kolayca tapınmak falan...
Heeey tanrılar, sizlere testlerim var!

Önce şuna cevap ver istedim;
-Gözlerine siyah kalem çeksek, çok tatlı olursun biliyor musun?

Bu oluyor; Uluslararası Öğrenci Trienali!!!

2010-06-08T11:43:00.000+03:00

Duyarlı bir yaratığım.

Değilim ya, dalga geçtim bir an için, hayır değilim.
Evet, neyse, benimle alakalı bugünlük bu kadar bilgi yeter.

Yine güzel bir şeylerin haberini verelim, bu arada şeye döndük sanıyorum, ABD'de çocuğun biri, sitesinde sadece iyi haberleri yayınlıyormuş. Konsepti oymuş. Ona döndük.
Tarzan, sen ne zaman konsept belirleyeceksin bebeğim?
Ya evet, ben daha konsept falan belirlemedim.
Diyeceksiniz ki aylardır burada neler oluyor?
Bilmiyorum??!! kjasdjkdsajldljlkjfd. Ama bu değil ya. Bu olmasın yani, başka bir şey olsa??!!

Neyse evet, Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi bu yıl, 5. Uluslararası Öğrenci Trienali'ni gerçekleştiriyor. Büyük bir şey. İlgilenin ve çıtır insanları düşünün. Sanat-siyaset-spor-belki sevişmek... hepsi bir arada.-olabilir-

Fakat afişi beğenmedim. Üzgünüm.
Bi de daha eğlenceli bir site olabilirdi sanki.
Uluslararası sıradan-sıkıcı bir toplantı olayı gibi olmuş.
Ya bizim ulus ilişçilere bi benzemeyin n'olur ya.

Bir de trienal ne?
Üç yılda bir yapılınca trienal oluyormuş.

Öğrenciyken de, özellikle öğrenci işi olan organizasyonlara karşı müthiş ilgiliydim. Çok dana olabiliyorlardı çünkü. Özgür ve dana. Çok eğlenirdim bunlarla. Bakalım ne saçmalanacak, diye olay yerine ilk damlayanlardan biri olurdum ve adam da toplardım. Vakit, para ve berbat organizasyon nedeniyle prestij kaybı mı -Tarzan seninle bir daha hiçbir yere ...ööf-, peeeeh, derdim, buna değer. Bir daha bu kadar özgür ve dana olunamayacak.

Linkler gelsin;
Marmara Üni tanıtımı
Radikal Haberi
Bi de baazı sözlüklerde link çakmış olabilirim.
Kamuoyuna saygıyla... meeeeeh!

anam okur mektubu gelmiş!

2010-06-08T10:52:00.000+03:00

Lan?!

Ya sen, okur, sen istersin de ben buraya link çakmaz mıyım?!
Hım?

Biranın sıcak servis edilmesine ifrit olan arkadaşlar bir hareket başlatmış; burada.
Düzgün bir şey için örgütlenin lan, diyebilenleriniz var, ben biliyorum, alçaklar...!!!
Olsun yaf, örgütlü hareket, nerden başlarsan başla güzeldir, alkolik de olsa...

~~Lö Petit Notte:~~
Merve'cim teşekkürler bebeğim. Unuttuğumu sandın di mii??
Nişana annem falan da gelecek bu arada galeba jfjsfalkjklj...

Moda akademimiz varmış!

2010-06-08T10:38:00.000+03:00

Varmış evet. Şuraya çakalım.
Moda blogları akademinin tanıtım günlerini coşkuyla kutluyor mu lan?
Hiç bilmiyorum. Ben olsam kutlardım.
Yoksa yoksa ...??!!

2008'de açılmış, London College of Fashion'la falan bağlar geliştirilmiş.
Başka şeyler de var;
Yamulmuyorsam 2004 senesinde İTU bünyesinde açılan Moda Tasarımı Bölümü, NY Fashion Institute ile baya organik bağlar geliştirmiş, son senesinde öğrencisini NY'e yolluyor, ylisans şansı açıyor, hatta 2004'de -Yavru Tarzan'ın Umuttepe kapısından girdiği yıl- çook da yüksek puanla öğrenci almayan -ama İngilizce kasılma talep eden- bölüme o sırada giren öğrenciler şimdi NY'nin altını üstüne getirmekle meşgul?!?!!!

Sonuç;
Yok sonuç falan, dağılın!
Ühü..

Bir Vergi Dairesi Macerası

2010-06-03T09:43:00.004+03:00

-Vekaletnameniz mi var? Derhal kurtulun o lanetten, diye haykırmak isterdim ama anlaşılan artık çok geç. Bundan sonra efendim belediyeymiş, vergi dairesiymiş, özellikle tanrının belası vergi dairesi, falan gezerken onu yanınızda tutacaksınız. Tamam mı? Bu konuda artık problem istemiyorum. Anlamayan parmak kaldırsın.
-Daha önce resmi kurumlarla hiç bir tecrübesi olmayan yeni mezunu, bir vergi dairesinin önüne bırakıp gir, borç sorgula, deyin ve vekaletname nedir hiç bahsetmeyin. Bence bu, onun için yeterince eğitici bir çalışma olacaktır. Evet.
-Ya da çok iyi bir insansınızdır ve bu şekilde kıvranmasını izlemek size zevk verecektir, bu da olabilir. -sana da mükellefine de tahakkuknamene de ve tüm o diğer Osmanlıca kelimelerine de!!!- -yalvarırım bildiğim sevdiğim Türkçe'yi konuşun lan!-
-Vergi dairelerinden nefret ediyorum! Hayır, yeni mezun da değilim -değilim değilim- -babayı değilim- ama vekaletname olmadan, patronumun deyişiyle pazara alışverişe çıkar gibi, borç sorgulamaya gittim vergi dairesine, evet. Sana o vekaletnameyi neden verdik, dedi, dosyana koyup unut diye mi?! Ne bileyim ben, diyemedim, içimden gülüyordum. Ama hakikaten al işte bu vekaletnamen, dediklerinde; eeöö, iyiymiş ehe, koyarım ben bunu dosyama, ehey, dışında bi tepki vermemiştim. İnsan bi der, bununla gidilecek, bu bu bu diye.
-Ne bileyim ben!!
-Ticaret hukuku son bütümdü benim, onu verdim ve mezun oldum-göya-. Ama eminim vergi dairesinde olup bitenlerin -hala anlamak istemiyorum- bana öğretmeye çalıştıkları hedelerle bir alakası yoktur.
-Varsa da ko gtüne desinler..
-Ya siz sabah da gelmiştiniz, size vekaletname sormuştuk, dedi, tamam dedim var aslında benim vekaletnamem. Sibel Hanım'a gideceksiniz, dedi bana bozuk bozuk. Bozulmuş. İbne lan resmen bozulmuş. Sibel Hanım'a gidelim. Sağ tarafı gösterdi, Sibel Hanım, diye tekrarladım kendi kendime, öyle her denileni en az bir kez tekrarlıyorum ben vergi dairesinde, misal; önce kayda sonra sicile gidin, numara alın, sonra Muammer Bey'e dönün... kayıt, sicil, numara Muammer Bey...Neyse Sibel Hanım'ı gösterdi sağda, bu arada sağda beş hatun var ve bir tanesi de mi kafasını kaldırıp bi bakmaz?! Sibel Hanım!!! sibelll hnmmm...sibelll...
-Bir keresinde Salih Bey'i mi ne aramıştım. Nasıl bir Salih Bey'se, iki odası var, Salih Bey, diye soruyoruz, odasındadır, e odasında yok, o zaman aşağıda bir odası daha var oradadır, nerede aşağıdaki odası, sol tarafta koridorun sonunda, tıkır tıkır tıkır, buyrun, Salih Bey'e bakmıştım, yok burada, e nerededir, yukarıdaki odasındadır, e oradan geliyorum zaten, Allah Allah, bekleyin biraz, pırr pırr pırr pırr, Salih Bey Salih Bey, siz misiniz, yok ben değilim ama Salih Bey yukardaki odasındadır, bi yukardaki odasını deneyin, tekrar yukarıdaki odaya gidilir, Salih Bey, e aşağıdadır, e skicem!!
-Demek ki insan, Tutunamayanlar'daki devlet dairesi tasvirini aynen yaşayabiliyormuş. Heey, Oğuz Abi! Buralarda pek bi değişiklik yok be abi...
-Bu arada Salih Bey'i onca aramalara rağmen bulamamıştık.
-Öyle her vergi dairesine gidilecek dendiğinde beni bir heyecan alıyor, du bakalım diyorum, labirentte peynir arayan fareymişçesine.
-Bi keresinde, bi kullanım kılavuzu yazın lütfen ama, demedim değil, yeni başlayanlar için vergi dairesi, Osmanlıca-Türkçe açıklamalı, resimli, uygulamalı...
-Bir de motorlu taşıtlar vergi dairesi var, o çok başka.
-7. katta asansörü yakaladım. Asansör var biliyorum. Girişte motorlu taşıtları sormuşum, aynı anda iki kişi 7. katta, ama asansöre binin isterseniz, demiş, anam noluyor, demişim, yardımsever vergi dairesi kalabalığı siziiee, ben burada kimse konuşmuyor sanıyordum. Saolun, dedim, bi işim daha varrrr... öyle. Çok meşgul bir insanım ben, vergi dairesinde oda oda dolaşacağım. Neyse 7. kat, asansör. Loş-koyu sarı ışık, nemli bir atmosfer ve daha da güzeli eksik düğmelerr... Ara kata inmeyeceğim, eksik düğmeleri sallamıyorum. Neyse ki Z korunmuş. Birazdan, Z'ye basmış olmama rağmen 2. katta, bembeyaz önlüğüyle -o kadar beyaz olmasını beklemezdiniz- bir temizlikçi elinde türk kahvesiyle beliriveriyor. Ya ben zemine gidiyordum, acıyla inliyorum, burası ikinci kat, diyerek yolculuğuma dahil oluyor. Tekrar z'ye basıyor fakat asansör hareket etmiyor. Benden minik ve zayıf bir hatun, elinde dolu türk kahvesi olmasına rağmen kapıya iki yumruk sallıyor ve zemine doğru huşu içinde yol almaya başlıyoruz.Anladı bak, diyor, mutlu, elinde türk kahvesi. Çok mutlu, türk kahvesi ikram etmişler, afiyet olsun, diyorum, ya bu arada damla sakızlı türk kahvesi çıktı bi deneyin valla çogzel ...
-Merdivenlerde bir şekilde topuklarım takılıyor ve düşme tehlikesi atlatıyorum, girişteki eleman görüyor, ah, vallaha düşeceketiniz, gerçekten korktum düşeceksiniz diye, ama orada hep takılıyorlar biliyor musunuz, vallahi ucuz atlattınız, düşecek-insanlar-hep-merdivenler-dikkat-vallahi... ben kapıdan çıkana kadar konuşuyor konuşuyor konuşuyor... anlıyorum ki vergi dairesinde sadece kapıcı-temizlikçi ve çaycı konuşuyor konuşuyor konuşuyor...
-Çok yaşayın e mi.
-Akşam sofrada, baba ben bugün vergi dairesine gittim, diyorum, oouuvv diyerek yüzünü buruşturuyor ki bunu yapan babam kırk yıllık bankacı. Düşünün vergi dairesi tam olarak neyin karşılığı. Nesilden nesle geçen bir korku, bir dehşet kaynağı o!
-Abartmayalım yavru tarzan.
-Hayırlı olsun.

Gelmesi - gitmesi...

2010-05-29T01:28:00.000+03:00

Oluyor mütemadiyen gelen-giden bir şeyler.
Misal Cinematic Orchestra gelmiş, herhangi bir tanrının herhangi bir kulu mu haber vermez??
Tekrar bir düşündüm de, herhangi bir tanrı da haber verebilirdi bi yerde, o da olur yani...

Cinematic Orchestra - The Man With The Movie Camera

Bundan istiyorum!

2010-05-26T10:06:00.000+03:00

60 yaşında, yüzen fil.

Ayrıntılar şuradan incelenebilir.

-gerçi eskiymiş de, ben niye yeni görüyorum lan?!-

Fıkır fıkır fıkırdama gel bana geeeeeeeel!!!

2010-05-25T21:15:00.004+03:00

Beyoğlu'nda gezersin,

Gözleeeriiiiiini süzerrsin, aaaah!!! x2

Sevdiceğim, yavrucağııııııııııııııııııııııııııııım

Niççin niççin beeenii üüüzersin??!!! x2

Aaaaah, aaaaaaaaaaaah

Fıkır fıkır fıkırdama, gelll bana geeeeeeeeeel!

Mavi boncuk taakaarsın

Çokk canları yakarsın, aaaaaaaaaaaaaaaaaaah x2

Sevdiceğim, yavrucağııııııııııııııııııııııııııııım

Niçin niçin bendennn kaaçaaarsınnnn x2

Aaaaah, aaaaaaaaaaaaaaaaaaaah

Fıkır fıkır fıkırdama, geeeeel banaa, geeeeeeeeeel

-yavaş-

Şıkır şıkır şkırdamamamama geel bana -çok sesli- geeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel!!

-Bana da yazık...
-Fakat aklımdan yazdım şarkıyı -bir şeyler atlamış olabilirim ama aklımda kalanları yazdım-, valla odaya girdim, çat diye başladım, Beyoğlu'nda gezeersin, diye, sonra bi bakmışım çılgınlar gibi fıkır fıkrılskjflkajflksjfdama gel bana gel, derken buldum kendimi, fakat çok rahatlıyor insan, elimde değil yani, neler oluyor, lan, yoksa!!!!
-Şey geldi tabi aklıma, çocukken babam eve bi Yapı Kredi'nin topladığı İstanbul Şarkıları kasedi getirmişti. Yapı Kredi dağıtmış gene, yapıyordu bir zamanlar öyle güzellikler, neyse, evde de kaset yok(tu), olmayan bir zamana denk gelmiş, benim de çok şuursuz zamanlarım, ne yaptığımı hakikaten bilmiyorum, ilkokul 5 falanım, ya ben o kasedi dinlerdim. Acıkmışım çünkü müziğe. Tamam televizyon açık ama yetmiyo orası bir şeyler bulmam lazım, ne bulursam dinliyordum, işte çok ama çok kısa bi dönem ben böyle İstanbul şarkıları dinledim ama makber falan, maavi gözlü sarışın kııııııız, gel gidelim adayaaa biiiiiiz.. falan tadında şarkılar
Ve hatta;

Biz Heybeli'de, heeer geceeeee

Mehtabaa çıkardııııııııııık x2

Sandalllllarımııızz neş'e dolaaaaar

Zevke dalaaaaaardııııkkk x2

Bi de manyaktım, bir kasede başladım mı, sonuna kadar dinlerim yani, arkalı önlü bi de, o kaset yarım kalmaz, kalmaz, kalamaz imkansız benimsin havalım lkjfdljfdsljkdfsljkfdsljkfds ahah nostalji modu.

Yok kalmazdı, bir saat falan, ne zaman kasedi taksam dinlerdim piskopat gibi.

Ve çok dinlemedim ama kafama girmişler bi kere, sözlerini bulsam yine müziklerini falan çıkarırım gibime geliyor. Çok fena. Utanıyorum.

-Bu Beyoğlu da kesin kasetteydi, başka nasıl hatırlayacağım bütün şarkıyı lan?!

-Herhalde öğrencidir diye otobüste kesişmemeye dikkat ettiğim çoocuğun aslında öğrenci olmadığını farketmek ... güzel oluyor evek. Yirin.

-Yok kendimden küçüklere yazmıyorum. Emniyet sübabı gibi bir şey. Olmuyor. Diyorum ama yine bir-iki yaşa ses çıkartmadığım zamanlarım da olmadı değil. kllkjdfsklfdklfdk Yok iki yaş hiç olmadı -iki olmadı ama üç olmuş olabilir lkdflkjfdlkjdsf- tamam mı hep bir falan oldu. Hatta ilk dalgasına yazıştığım adam, sadece altı-yediydik ve yazışıyoduk napim ama çok benden alakasız gelişmişti, baya baya komşumuzun oğluydu ve bi yaş küçüktü ve ben o sırada bile ya sen benden küçüksün seni ciddddiye alamam kafası yapıyordum ki aynı yıl okulda -altı senelik- hayatımın aşkını baya baya bulmuştum, neden; en azından yaşıttık. -Furkaaaaaaaaaaaaaaann-

-Fakat o da beni seviyordu lan. -inanılmaz biliyorum- -ben de inanamamıştım, çünkü en gizli saklı yaşadığım tek aşkım olmuştu- -ben ulu orta yaşarım- - tarzaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan-

-Tanrı benden küçükleri benden korusun.

-Olur da albüm dinlersem, tıpkı eskiden olduğu gibi, sonuna kadar dinlemeden kapamıyorum hiçbir şekilde, olay kasetlerle sınırlı kalmadı, kalmaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaz.

-Lost'un son bölümünü izlerken, skerim iyi ki manyağı olmamışım lan ehe ehe he, diye gayet ağzımı yaya yaya... maalesef canım, en son bi Dexter sevmiştim, onunda 3. sezon çoh bayıktı. Bi Six Feet Under, ki yalarım, onlardan sonradır hiç yok yani, boynum bükük, hayır başlayasım da yok, açıp izlerim halbuki deli diziler var da yemişim dizisini modundayım.

-Kardeşim indirdi bölümleri yoksa kim indircek de izlicek de...

-Ama sıkıntıdan True Bloood izlemiyor değilim.
-Vampir seviyorum.

-Buuuu, benim siyasi seçimlerimle zamanında bol bol tşşk geçmiş çok sevgili Kürt kökenli Alevi iki kardeşim bir anda CHP'li oldular ya, 'yaa skicem bir şeyler ters mi gidiyo lan'a döndüm. Hayır, çok da severim adamları, candır mandır da bir anda bööle mutluluk topu oldular ya, ürktüm, aniden mutlu olmayın lan korkuyorum amk!!! Alışık değilim. Yoksa böyle görmek güzel oldu. Sevindim de bi yandan ama ürktüm de! Amin falan sizin için İsa'dan güzellikler dileyeceğim, mum yakacağım kardeşlerim.

-Sevebileceğinizi düşündüğünüz bir arkadaşınızın siyasi tercihlerinin değiştiğini an be an izlemek, hoş değil, hiç hoş değil. Dün solcu ayakları yapıp ya işte İzmit'in solcuları şu kafede takılır, bak gidelim istersen teklifleriyle gelen adamın yarın çakma rayban&converse ikilisiyle sınıfa damlayabilmesi misal... oh.

-İnter-Bayern Munih izliyorduk da maçın arasında kanal değiştirmişim, sonra geri dönmeye çabalarken, süper zeka kardeşime çok basit bir soru sordum; lan maç burda mıydı?

-Burada derken, bu dünyada mı demek istiyosun ??!!

jksakjafdfdjkfhjfjkfd..

Finalleri falan geldi ona veriyorum ya da Barcelona'nın elenmesi çok koydu hatuna, Mourinho'ya falan çok pis bakıyodu ksdfakkjdfsjlkfdljkfljk.

Tatlı adam ama.

Just standing in the sun again...

2010-05-25T01:27:00.001+03:00

Chuck'un 2. sezon jenerik müziğiydi. Herhangi bir albümde olmadığından, bir aralar bulmakta zorluk çekiyorduk, şimdi her şey normale dönmüş, bulabiliyoruz, paylaşabiliyoruz... artık eşliğinde sevdiceğe yazılabilir...
Ve artık jenerik müziği kaydetmediğimi farkettim, çünkü televizyon izlemiyorum. Yok yav bilinçli elit bir yaklaşım yapiim diye değildi, sattım da televizyonu lkdflskjfldj...
Yok yav satmadım, gitmiyorum televizyonun oralara kadar, uzak geliyor Tarzan biliyor musun?

-ha bi de tanrıçalar Mualla ve Şaziment, cmt-pzr-pztsi'yi Tarzan'a tatil ilan etti. --canlarım-

Bir takım danalıklar

2010-05-21T15:47:00.004+03:00

-Lig TV'nin otobüs durağı afişinde Bursaspor'lu Sercan' ı en önde gördüm, gayet de şebek bir pozla yakalanmış ve elimde olmadan kendimi sırıtırken buldum. Kendi çapımda şampiyonluk kutlamasını bitiremeyeceğim sanırım.  En son UEFA Kupası -diyeceğim bunun adı değişti mi değişmedi mi iyice kopmuşum- ve Süper Kupa'da böyle önlenemez bir sırıtma hastalığına yakalanmıştım.

Bi de yazık tabi, GS'den falan alıştığımız kadarıyla Süper Lig'de kupayı aldığımızda gece boyunca coşar, lisede falanken ertesi gün de okulda kutlardık ve biterdi. Ünideyken zaten anlamını yitirdi, ertesi güne kalmıyordu bile coşkusu anasını satiim.

Ehah, neyse yıl boyu arada sırada hatırlayıp şenleneceğim gibi görünüyor.

Da niye şenleniyorsam, takımın golcüsünü şampiyonluk ilanı sonrası tanımışım bi de, şampiyon olmasalar Sercan'dan haberim olmayacaktı, yani, mallık alametleri...

-Sevgilim İstanbul halkı; havanın kötü olmasının nedeni benim! Ben yaptım! Öeeh dedim bugün de havayı güzel yapmak için kim uğraşıcak, delirtmeyin, getirtmeyin beni oraya deyip bulutladım! Nass olmuş, bence fena olmadı...

Fakat öyle oluyor, kafam hafif bulanıkken havayı da kötü görünce neşelenebiliyorum, eahehahe hava da kötü yeaaaaay, diye.

Tamam ya, yarın-öbürgün falan, şeedelim İstanbul halkı, düzeltelim, bi şeyler yapalım, bi sn.

-2 kilo çilek ve 2 kilo portakal alabileceğim parayı, bir minik şişe %100 taze sıkma çilek-portakal suyuna bayılmış bulundum. Pişman değilim orası ayrı ama benim güzel meyve cenneti ülkemde bu olmamalıydı.

Gel bizi kurtar lan Gandi, dedim. Kartal'da sahilde Koçtaş'ı düşündüm kasadayken, orası bostanlıktı lan! Hem de baya mükemmel bir bostanlıktı. Ben ipince yol bisiletimle onun taşlı yollarında yardırarak-kaydırarak nebçim takılmıştım?!! O değil de, yine o Kartal'da yumurta şeklinde mal süper-lüks binalar yapıyorlar ya, orada bir domates yetişirdi zamanında, gözyaşlarıma hakim olup anlatmayı beceremeyeceğim sanırım şimdi!

Yok lan, ama hakikaten diyorum oradaki tarlanın içinden geçerken böyle bir toprak kokusu, bir domates bir klfdslkjfsdlkjfdsalk... yarın öbür gün o mal elitler lan bir minik şişe %1500 sıkma portakal-çilek suyuna niye 2şer kilo portakal-çilek parası bayılıyoruz diye ağlamasınlaaa!! Kartal'ın bostanları yerinde kalsaydı bütün Anadolu yakası meyve suyu cenneti olurdu bence, ya çok üzüldüm bugün ben buna.

Bi de sahil doldurulmasaydı kimbilir ne eğlenirdik,  içine atlayamadığın denizin kenarında 14 sene yaşamak ne demek konusu var, giremeyeceğim.

Hasta ettin beni İstanbul! Aha yağmuru da başlattım Allahıma!

lö petit note:
-Sonra bostanda -ağaç çok yoksa- meyve yetişiyo muydu lan diye düşünmedim değil, emin değilim çünkü yerde yetişiyorsa sebze oluyor sonuç olarak, ööööf.

Oldu mu?

2010-05-19T23:02:00.001+03:00

19 Mayısımız kutlu oldu mu, anlamında. -jladsljdjdks nolabilir ki başka?-

Cadde mesela çok acaip kutladı bugün 19 Mayıs'ı, Benzin'de ismini vermek istemediğim baaazı kokteyller falan lfskşlfşk...
Hatta sonra eşsiz bir banliyo treni ile Anadolu yakasının derinliklerine mükemmel bir yolculuk, hepimizin peşinde olduğu şey.
Banliyoda giderken, ilgili durağa kaç durak kalmış diye kapıdaki ibareye baktığımda Sirkeci, Menekşe, Taksim vs duraklarını gördüm bugün yalnız. -fakat Avrupa'nın durakları daha güzelmiş lan-
Hayır, ibareleri yanlış takmazlar elbette.
Avrupa yakasının vagonuydu da, acaba hep Anadolu'da mı sırasını bekledi yoksam denizi geçip Anadolu'ya mı geldi ve asıl önemlisi -eğer geçtiyse- denizi nasıl geçti acaba?? -ilk aklıma gelen olay buydu, denizi geçmeye çalışan mal bir beyaz banliyo vagonu-
Çok görmek isterdim fakat. Duygulanabilirdim bile hatta. -sana duygulanırım ben vagon- Seen, denizi de mi geçeceğidin banliyo vagonuuu, derdim.

CHP.
Bebeğim, ne eğlendin be!
Baykal - Kılıçdaroğlu kapışması, herhangi bir Baykal meselesinden ve geyiğinden daha fazla ilgimi çekti bu arada. Sevişilmiş olması, kimin asıl mağdur olması, kimin karlı çıkacağı, hatunların durumu falan... geçtim.

De, gidiyorsa hakikaten, giderayak Kılıçdaroğlu'na pürüz çıkartmak Baykal'ın yapabileceği son ebleh hareket olabilirdi, ki olduğunu görüyor ve zaytung'dan haftanın aslan burcu yorumunu gönderiyorum:

ASLAN (24 Temmuz - 23 Ağustos)

Geriye dönüp baktığınızda siyasi yaşamınızdaki en büyük başarının vakit gazetesinin web sitesinde 10 dakikalığına da olsa porno yayınlamasına vesile olmak olduğunu hüzünle farkedeceksiniz...

Gereksiz Lö Petit Notte:
Bu arada Zaytung'un burç amblemlerinin, Milliyet' teki burç amblemleriyle aynı olduğunu BİLİYOR MUYDUNUZ?????
-olabilir, siz bunu okuduğunuzda değişmiş olabilir-
-Ben öyle hangi burç yorumu n'apar n'eder bilirim bu arada, misal mynetin İremSu'suna habertürkte rastladım, ohş.
-ki o amblemler kimsenin tapulu amblemleri değildir sanıyorum, bok atma amaçlı şeedilmediğine- -her yerde her şeyi biliyorum ayağı-

Gerekli Lö Petit Notte:
Şu linki eklemek için ne muhabbet çevirdim, mınako-i.
İnönü-Ecevit kapışmasının bir benzerinin şimdik Baykal-Kılıçdaoğlu arasında yaşandığına dair tarihi bir bakış geliştirilmesi, baya baya adamlar tarih ansiklopedisinden kaynakla haber çıkartmışlar.
Tarih damarlarınızın hep kabarmasını diliyor, linki de çakıyoruuuuuum, çaktım.

19 Mayısımız kutlu olsun, hakikaten.

Hayat pembe bir boksa...

2010-05-19T22:04:00.000+03:00

...

Cümleyi tamamlamayı çok istedim fakat.
Bir süredir taslaklarda takılıyordu yazık, devamının olmadığını unutup lan belki iyi bir şey yazmışımdır diye umutla tıklamıştım bugün, fakat üzgünüm.

Olabilir aslında, ankete dönüşebilir.

Ya da;
hayat pembe bir boksa... olabilir aslında, ankete dönüşebilir.
tamam tamam geçiyorum kjhdsakjdhakjd

Timsahın zafer yürüyüşü

2010-05-16T23:52:00.005+03:00

Şampiyon...

-oha garip oldu laaann-

Evdekiler Bursalı olduklarını falan hatırladılar.
Da marşsız yakalanmamız kötü oldu.
loyloyloyloyloyloooooooy.... Bursaaspoooororroorrr??!!! çıkarabildik anca.

Lö petit notte:
-Lan bu logo -amblem demişim gibi devam ediniz- niye bu kadar renkli lan? ljkfsdakjdsflj-
-Yani tamam biraz renkliyiz de logoda -amblemde- belirtmeye ne gerek vardı mnskmskmskm-
-Evet, logoyu -amblemi -hay mnsksmsksn- - da ilk defa inceleme şansı yakaladım-
-Tanrı bizi kutsasın, cennetine alsın bi şe yapsın-

Hatunlar!

2010-05-16T15:30:00.001+03:00

Duygusal patlamalarınızı yönetebildiğinizde, dünyayı da yönetebilecekmişsiniz gibi geliyor bana bazen...

Bunu biliyor olun; Tarzan?!

2010-05-16T15:21:00.004+03:00

Kafalardaki bazı karışıklıklara bu notta son vermek istiyorum artık;

İşte bir tar;

Ve işte bir tar çalan amcamız olarak, tarzan;

Bu yani...

don lastiği manifestosu!

2010-05-16T14:46:00.001+03:00

-Yıllardır toplumumuzda süregelen, don lastiğinin aşağılanması olayına karşıyım! Don lastiği de diğer lastikler gibi sadece ve sadece lastiktir ve lastikler dünyasında en az diğer lastik tipleri kadar söz sahibi olmalıdır ve değer görmeye hakkı vardır!